Ин замон медон варо чун “кӯшиш”-е,
“... ҷаҳду рағбат” ё зи ошиқ “сӯзиш”-е.
Ё ки “меҳнат”, ё “машаққат”, ё “кабоб”,
Чун шавад ҷигар андар ин сароб.
Чунки нест осонӣ андар ин роҳ,
Чашми сарро пӯшу аз дилро кушо.
Бин, чӣ гуфт он Мустафо дар ин баст?
“... зери соя”, на ки “... зери теғ” аст!
Ин бувад маънии дувум з-он ҳадис,
Мондаашро худ бифармо, ай азиз.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
иъламу анна-л-Ҷанната таҳта зилали ас-суюфи”, яъне, дӯстам, “... бидонед,
ки Биҳишт зери сояи шамшерҳост”.

Шамшерҳост?

Бале, шамшерҳост, чун ҷаҳд дар роҳи Ислом қариби якуним ҳазор сол қабл аз замони мо, бояд он ки бо “шамшеру камону найзаҳову” силоҳи дигар дуруст буд ва он ҳам бошад, дар давраи Паёмбари акрам (с.а.в.) танҳо барои хотири муҳофизат намудани ҷомеъаи навбунёд ва камтеъдоди мусалмонон аз душманоне, ки шабу рӯз дар фикри талаву тороҷу нобуд кардани Ислому пайравони Паёмбари акрам (с.а.в.) буданд.

Яъне, он давр мусалмонон бояд ҷаҳд карда бошанд, яъне, кӯшиш карда бошанд, ки аз дасти душманон ба амонӣ ҷон баранд. Ҳатто дар давраҳои халифоти чаҳор ёрони киром, хусусан дар давраи Умар ибни Хаттоб (р.а.), ингуна ҷаҳдҳо, яъне, ҷангҳо танҳо барои хотири муҳофизат бурда мешуданд, мисол бо империяи фарсудашудаи Румиҳо, ки дар Шом омодагӣ барои ҳамла бар зидди мусалмонон мегирифтанд.

Ин, албатта, аз таърих аст, вале ҷаҳди мо аз тавзеҳи ин ҳадиси пурмазмун ин аст, ки “шамшер” на танҳо дар маънии аслиаш ба кор бурда мешавад, балки чанд маъонии дигар ҳам дорад, ки мо сареҳан дар маснавии худ истифода кардем.

Яъне, дарёфт намудани Биҳишт (Ҷаннат) аввал ин ки кори осон нест. Роҳ ба сӯи он пур аз санги дандонтезу хокҳои фурӯбаранда аст ва чун дар Ояти карима омадааст “... имтиҳонест, ки андаруни он- имтиҳонҳост”.

Аз ин ҷост, ки касе агар бихоҳад ки ба Биҳишт ноил гардад, пас вай бояд хеле
меҳнат кашад, ҳамчу шамшере, ки душманонро ба қатл мерасонад ва ё
меҳаросонад, ба мисли он, ки бо “шамшер”-аш, яъне, бо меҳнату кӯшишҳои
зиёдаш дар худ он аждаҳои нафсро сар бурида бошад ва ҳоказо. Ва маҳз ана ҳамин заҳматҳои кашидааш дар охир, сояафкан бар сари ӯ дар Биҳишт хоҳанд гашт.