Вале, пеш аз таммат бахшидани ин бахш, мехостам як чизро гӯям, ки калимаи “уқуқ”, на танҳо мазмуни “нофармонӣ”-ро дорад, балки, “дилгир намуданро, ранҷониданро, азият доданро” низ дорост ва дар ҳама вазн, холисан баробари нофармонӣ будааст.

Изофа: ибораи “оқ кардан” ва ё “оқипадар” аз ин калима реша гирифтаанд, яъне, азият додану ранҷонидани падару модар, ки боиси дилгирии онҳо, боиси нохушнудии онҳо мегардад ва кас набояд аз хотир бароварда бошад, ки “Падар розӣ, Худо розӣ”, яъне, то падару модар аз кори мо розӣ набошанд, мо дар ду ҷаҳон бахтро нахоҳем ёфт.

Худованд ҳамаро аз ин рӯзи бадбахттарин нигаҳ дорад. Омин, ё Раб!

……….

90. Оид ба масоили ихтиёр додан ба банда.

Рӯзе аз рӯзҳо миёни ду ҷавон, Дида будам, баҳс бархост з-ину он.
Меҳвари ҷунбиши ақлшон буд қазо, К-аз фуруқи раъсу ояд зери по.
Он яке мегуфт, ки мухтор аст башар, То раҳад сар ё занад дастон ба шар.
В-он дигар мегуфт, ки инсон нотавон Асту қодир нест гурезад з-ину он.
Ҳар ду дар як чиз буданд, лек, иттифоқ, Чун буданд дар он назарҳошон рафоқ.
“... инна ли-л-лоҳ”-у “... илайҳи роҷеъун” Ҳарки фаҳмид маънӣ з-он ояд бурун.
Ё яке ҷамъбаст кунад, ки чора нест, Ё дигар дигар гӯяд, ки ин бекора нест.
Хуб, биё дӯстам, ба чанд сар Ояе Бингарем ҳамчу дарахт в-он сояе.
Гар дарахт дидӣ, бинам ман сояро, Хонаро дидӣ, бинам ҳамсояро.
Ин мисолҳо бас зиёданд, лек ҳарф Дида бошӣ, маъниро бинам зи жарф.
Гарчи гӯяд “наҷд”-у он “кӯҳ”-аш махон, Байни ҳарфҳош хону онро “роҳ” дон.
Пас, шунав ҳарфи Худо пок аз ғализ, В-он пасаш бар мо бигӯ, к-он чист чиз?
Ӯ, ки бар мо ду роҳро дод нишон, Баҳри чӣ кард, баҳри кӣ, ай дӯсти ҷон?
Ӯ чӣ мехоҳад бигӯяд, он шунав, Ҳарфи зеборо бимон, он ҷо бидав.