Дигар масъалае, ки шояд дар ин ҳадис ва дар он оятҳо бардошта шудааст, ин ҳадду канор доштани рафтор бошад? Яъне, чун дар урфият мегӯянд: “Давидани гӯсола то каҳдон аст”, ки дар ин, сирф таъкиди қатъӣ ба золимон аст, ки вақти хушҳолӣ ягон рӯз ба итмом мерасад? Худо беҳтар медонад!

……….

92. Оид ба масоили атсаву хамёза ва тобишҳои маънавии он, ки бар гарави саломатии инсон асту бас.

Ҳар амал, дӯстам, ки гашт бар Ҳақ писанд,
Шуд мураттаб аз ҳикам дар басту банд.
Пандҳо дар ҳар амал маҳфуз шуданд,
Ақлҳо дар даркашон маъхуз шуданд.
Шир мегардад сиёҳ дар дарки он,
Чашм мегардад сапед дар фарқи он.
Бин, ки бошад атсаву хамёза табъ,
Аз ғубори боду аз анвоъи шаб.
Он яке дармекашад чангро дарун,
В-он дигар орад муъзиро бурун.
Атса рӯбад чирку чарбро аз бадан,
Пок гардонад зи душман ин ватан.
Гарчи бодро мекашад хамёза, дон,
Бар дарун орад ҳавову чирк дар он.
В-он дигар фарқе, ки бошад дар амал,
Он якеро Ҳақ пазируфт аз азал.
Чун рӯҳе дар қолаби инсон дамид,
Хорише дар биниаш омад падид.
Атса доду гуфт: Ситоиш бар Худо,
Ки бувад ҷамъкардаи ин банду по.
Ҳамду лиллоҳ бар Худои оламин,
Ки бувад Ӯ беҳтарин аз холиқин.
В-он дигар қисса зи даври Одам аст,
Ки бишуд ибрат ба кулл то олам ҳаст.
Чун кашид хамёза мору он лаъин,
Зуд бишуд андар даҳони вопасин.
Мор бирафт ҷӯлида сӯи он дарахт,
Чашм кушода, бингаристу кард карахт.
Одаму Ҳавво шуданд шах з-он нигоҳ,
Даст заданд бар меваву карданд гуноҳ.
Амри Ҳақро карда вайрон он фуҷур,
Ронда шуданд бар замин аз садри дур.
Мор чу бикшод низ даҳону гуфт сухан,
Шуд забонаш буррида дар он даҳан.
Қисса кӯтаҳ, атсаву хамёза низ
Сад нишон доранд зи таърих, ай азиз.