Ва гарчанде ки Ашъат сухан бар ҳимояи худ мегуфт, вале шоҳиде надошт ва ё далели қотеъ оварда натавонист, писари амуяш бо сад дурӯғу савгандҳо бо номи Худо, он чоҳро аз они худ карду қозиро фиреб дод, вале...

Вале ва оё Ашъат мефаҳмид, ки сӯистеъмол намудани номи неки Худованд ва қасам бо вай дар расидан бар орзуву ҳаваси ғаразонаи хеш, дар кори дурӯғ ва иттиҳомона ва ҳоказо, гар дар чашми қозии замона хокпошӣ шуда бошад ҳам, дар назди Худованди бинову шунаво бас ғалату хатост?

Оё ӯ намедонист, ки қозиро фиреб додан мумкин асту Худовандро не? Оё ӯ намедонист, ки Худованд – “... йаъламу-л-ҷаҳра ва мо йахфо”-ст, яъне, медонад он ҳама чизҳоеро, ки мо пӯшидаву ошкоро мекунем?

Ва оё ӯ намедонист, ки истифода бурдани номи поки Худованд дар кори ҳарому манъшуда гуноҳи бузург аст?

Бале, медонист, дӯстам, вале ин корро барои худ шоиста донист, дуруст кард ва афсӯс, ки ӯ бо ин кораш дар охират ба ғазаби Худованд дучор мегардад.

Оре, дӯстам, имрӯзҳо, мо шоҳиди онем, ки аксарият, хусусан ҷавонон дар қасамхӯрӣ хеле пешрафтаанд. Ба кадом як суҳбат назар андозӣ, он ҷо яке дар баҳс бошад ва ё кори дигар, бо номи Худованд қасамҳо мехӯрад, ҳол он ки маълум аст, ки суханони тамоман дурӯғро, сафсаттаҳоро, афсонаҳоро гуфта истодааст. Афсӯс!

……….

32. Оид ба масоили сабр, эҳтиёҷ барои дастгирӣ намудан ва қадрдонӣ ва пешӣ гирифтан дар кори дину диёнат.

Ҳар бало, к-аз фарқу таҳт ояд яқин,
Баҳри ҷон аст, баҳри ҷон аст, ай амин.
Сахт биёзмояд ғуломро ӯ ба ҳар
Чиз, ки бошад дар ҷаҳони беҳунар.
Аз хазинаш сад бало бар вай фитод,
То бубинад, кӣ бувад он марди род?
Дӯст дорад собиронро ин Худо,
Некиро, ки мекунанд аз бад ҷудо.
Он, ки бинад дар балояш раҳмате,
На, ки ранҷу миннату на миҳнате.
Ӯ намегиряд зи он як дарду ранҷ,
Балки шодӣ мекунад дар ёди ганҷ.
Он, ки ҷӯяд ганҷро дар ҳар бало,
Оқибат ёбад ӯ гавҳар зери по.
Мантиқ он аст, дӯстам, ки ганҷ пур,
Зери хоки кулбавайрон аст гӯр.