Шарти мақбули дуъо низ ин бувад,
Тавба бо набзи ҳаёт ҳамдин бувад.
То тапад дил, мешавад аз вай дуъо,
Мақбули даргоҳи он аъло-Худо.
Тавбае нокарда гар мирад, Китоб
Мешавад пӯшида андар изтироб.
“Ло йанфаъ нафс...”, - гуфт, пас, он Ҳабиб,
Мешавад дармон дар он рӯзи шиб.
Он эзору чашму тан гардад тар,
Ҳолро дар “Нозиъот” беҳтар нигар.
Баъди мурдан аз дуъо чист суд? Бигӯ!
Вақти зинда буданат онро бигӯ!
То даме, ки марг туро нокард дарк,
Фурсате ҳаст, то бадиро кард тарк.
Фурсате ҳаст, то шавад мақбул дуъо,
Фурсате ҳаст, то Худо бахшад туро!
Фурсате ҳаст, то Худо тағфир кунад,
Бар қалам бо амри худ таъсир кунад.
Он даме ӯ метавон таъхир кард,
Тақдири нанги туро тағйир кард.
То пазирад тавбаҳотро пеши худ,
То бубахшад он гуноҳатро, ки буд.
Ин сухан поён надорад, муҳтаво
Ин бувад, ки вақт – ғанимат, ай фато.
Зинда бошу тавба кун, гар зиндаӣ,
Шав бедор, зинда гард, гар мурдаӣ.
Вақт агар рафт, гардад имкон нопадид
Чун дари раҳмат бипӯшанд, раҳм кӣ дид?!
Ӯ, ки дар дунё макард як тавба, боз
Аз чӣ дорад ӯ умед дар рӯзи тоз?!
Рӯзи охир – рӯзи ҳукм аст, на қабул
Аз чунин рӯз мекунад огаҳ Расул.
Ин ҳадис дубора хон, ай маъниҷӯ,
То шавад кашф маънӣ аз ин ҷустуҷӯ.
...

Абуҳурайра (р.а.) ривоят мекунад, ки Паёмбари акрам, Муҳаммади мустафо
(с.а.в.) чунин фармуд: “Ло тақуму-с-соъату ҳатто татлуъа-ш-шамсу мин
мағрибиҳо, фаизо талаъат ва роаҳо-н-носу оману аҷмаъуна ва золика
ҳино ло йанфаъу нафсан имонуҳо...”, яъне, “Қиёмат барпо нахоҳад шуд, то
ин ки офтоб аз тарафи мағриб (ғарб) тулуъ кард ва вақте ки офтоб аз
тарафи мағриб тулуъ намуд, мардум ҳамагӣ онро мушоҳида карда, имон
меоранд, (вале,) имон овардан дар он вақт барои касе фойида нахоҳад
дошт...” Бале, дӯстам, чун яке аз нишонаҳои барпо гаштани Рӯзи Қиёмат, ин баромадани офтоб дар он рӯз на аз тарафи шарқ (чун ҳаррӯза) балки, аз тарафи ғарб будааст, пас, сарфи назар аз он, ки то фурӯ рафтани он ба ҷониби шарқ, то ҳол вақте будааст.