Ниҳоят Усмон Азиз фаши саллаашро қафо партофта, боз ба Каромат нигарист.
– Хуб, аз шаккокиат намемонӣ?
– Ман шаккокӣ накардаам. Ҳақиқатро гуфтам, – ҷавоб гардонд Каромат.
– Ба ту хонаи маро кӣ нишон дод?
– Худам медонистам.
Анвар инро шунида:
– Ман нишон додам! – гуфт аз ҷои нишастааш. – Мустаҳкам, васеъ, базеб. Хулоса, муносиби мактаби нав...
Лекин Усмон Азиз ба вай эътибор накарда, боз пурсид:
– Аз Дизак бошӣ, писари кӣ мешавӣ?
– Пурсиданат бефоида, – гуфт Каромат. – Аздусар падари маро намешиносӣ. Вай як деҳқони нодор буд, ҳаддашро медонист. Дар замини ту барин одамони доро чоряккорӣ карда, базўр зинда мегашт.
– Намешиносам?
– Не, ту фирқаи ба мисли худат сарватмандро мешиносӣ.
Падари ман... камбағал буд вай. Шояд саломашро алейк ҳам намегирифтӣ.
– Ха-йр, – гуфт Усмон Азиз ва лаҳзае хомўш монда, ба мулло Салим муроҷиат намуд: – Имом!
– Лаббай, тақсирам! – дар пои қоқаш кафшҳои чўбин, филҳол як қадам пеш монд ў.
– Ба молу мулки бандаи худо чашм ало кардан аз рўи шариат аст?
– Ҳаргиз!
– Агар як мусулмон ба мусулмони дигар, хоҳ дар ғайбаш ва хоҳ дар ҳузураш, чунин беинсофиро раво бинад, ба вай чӣ тариқ ҷазо додан мумкин?
– Хаққаш – куштан!
– Ҳамин боғу ҳамин иморат аз они ман буданд?
– Бале, – гуфт мулло Салим, чун рўбоҳи гурусна дар назди шер, зуд таъзим карда.
– Албатта аз они шумо, – ба ишораи тасдиқ калла ҷунбонда, овоз баровард Ҳомид низ.
– Пас муҷозоти ин сагбачаро таъин кунед.
– Гуфтам-ку, тақсирам: ҳаққаш – куштан. Ҳа-а... бе ягон чуну чаро фақат куштан, – такроран даст ба пеши бар гирифт мулло Салим.