юнфику минҳу сирран ва ҷаҳран». Ай, ҷои мунофасат нест, магар дар ду неъмат: яке он ки Ҳаққ таъоло мардеро илме бахшад ва ӯ бад-он ҳукм кунад ва онро ба мардумон омӯзад; ва дигар мардест, ки Ҳаққ таъоло вайро моле бахшад ва аз ӯ ниҳону ошкоро нафақа кунад.

Ва қавлуҳу – алайҳи-с-салом: «Ало хулафои раҳмату-л-Лоҳи», гуфтанд: «Хулафои ту киёнанд?» Фармуд: «ал-Лазина юхявна суннатӣ ва юъаллимунаҳо ибода-л-Лоҳи». Ай, он касон, ки суннати ман қоим доранд ва онро ба бандагони Худой омӯзанд.

Осор. Умар гуфт – разия-л-Лоҳу анҳу: «Ман ҳаддаса биҳадисин фаумила биҳи фалаҳу мислу аҷри золика». Ҳар кӣ ҳадисе ривоят кунад ва мустамеъ амали он ба ҷой орад, ровиро ҳамон савоб бошад, ки амалкунандаро.

Ва Ибни Аббос [20] гуфт – разия-л-Лоҳу анҳумо: «Муаллиму-л-хайри ястағфиру лаҳу куллу шайин ҳатта-л-ҳуту фи-л-баҳр». Барои муаллими хайр ҳама чиз омурзиш хоҳад, то моҳӣ дар дарё ҳам.

Ва баъзе ҳукамо гуфтанд: «Олим миёни холиқ ва халқ восита мешавад, пас бояд, ки некӯ бингарад, ки мад-хали вай дар он чӣ гуна аст?».

Ва омадааст, ки Суфёни Саврӣ2 ба Аскалон3 расид ва он ҷо муқоме кард ва ҳеҷ одамие аз вай масъалае напурсид. Гуфт: «Маркубе барои ман киро гиред, то аз ин шаҳр биравам, чи ин шаҳрест, ки илмро дар ӯ бақое набвад». Ва ин бад-он гуфт, ки дар фазилати илму таълим ва истифои ба ифодати илм ҳиммате дошт.

Ва Ато гуфт: «Бар Саиди Мусайяб рафтам, вайро гирён ёфтам. Пурсидам, ки мӯҷиби гиря чист?». Гуфт: «Ҳеҷ