*Истироҳати бузург дар сояи дарахти бузург аст.

*Бо кўдак бозӣ бикунӣ, кўдак шавӣ.

*Ҳар гоҳе мардум механдид, ў мегирист. Ва чун мардум мегирист, ў механдид.
(Аз ривоятҳо дар бораи Увайси Қаранӣ.).

*Дарди сар дарди сарватмандон аст, дарди меъда дарди камбағалон.

*Чаро бишканияш, чун илоҷи пайванд аст.

*Савдои мо аз рўи инсоф буд. Харидор аз наздам хушнуд рафт. Ман аз адолати хеш мамнун будам.
Яке омаду гуфт: «Воҳ! Арзон фурўхтӣ!»
Дилам сиёҳ шуд.

*Беҳтарин арзиши мол инсоф аст.

*Худо ўро шаст сол умр дод. Шукр гуфт.
Ҳафтод сол умр дод, шукр гуфт, ҳаштод сол, навад сол, сад солаш дод, шукр гуфт. Аммо «Бас!» нагуфт.

*Онҳое, ки аз чап ба рост ва онҳое, ки аз рост ба чап менависанд, ҳамагон ба як самт мешитобанд: аз тавлид сўи марг.

*Бародари саворае, ки баҳри мулоқот бо бародари худ пиёда нашавад, бегона аст.

*Яке гуфт:
-Занак, дардат мезанад, ки мўйҳоятро ранг кунӣ, то як кас дидаю нафаҳмад, ки зиндагиамон ноҷўр аст!

*Дар ин замона худро ба девонагӣ наандозӣ, девона мешавӣ.