*Шароб барои рафъи андешаи дунёст, на барои андешаи дунё.

*Шикояти дунё пуф аст, ҳамчун садои дилхароши най. Вале на ҳар кас пуф кардан метавонад.

*Маро ба яке ҳукм кардан зулм аст, ба яке итоат кардан таҳқир.

*Мардум як бори осмон бар дўш дорад, подшоҳ ҳафт бори осмон.

*Аз чунин касон эҳтиёт бояд кард: «Саратро сила карда, сила карда, банохост кашидаву кушода чунон ба рўят шаппот мезананд, ки аз чашмонат оташак мепарад!

*Беҳунартарин касест, ки намедонад, Худои мутаол ба вай чӣ ҳунаре додааст.

• Сахт задани дар ҳам, ҷанг бо соҳибхона аст.

*Аз навиштаҷоти пойтахт: «Дустонатонро ҳатман бо собун шўед».
Шояд «дастон» бошад?

*Вазир қабл аз ҷаласаи ҳукуматӣ сари ангушт ба ҳар ду китфонаш давонда салиб кашид.
Дар фарҷоми ҷаласа даст ба рўй бардошта «Оллоҳу Акбар!» гуфт.

*Яке аз зиндагӣ дилмонда буд, гуфт:
-Ай Худо! Чанд соли дигар монда, то мўҳлати ҷазои туро адо кунам ва аз маҳбаси ин дунё раҳоям созӣ?!

*Ҳама Худоро «ту» мегўяд, баъзе занашро «Шумо».