*-Медонӣ чӣ? Шеърҳоят хом. Ба чоп намеарзанд!
-Мефаҳмам… Аммо шумо ҳам маро фаҳмед-да!

*Марде дар шаби қадр ба хонаи ҳамсоя даромад ва даст ба домани зани ў бурд.
Онҳоро шавҳари зан дар ғафлат ёфта пурсид:
-Чӣ кор мекунӣ?
Гуфт:
-Мехоҳам зани ту ба тилло табдил ёбад.
Гуфт:
-Чаро зани худро намеқапӣ?
Мард:
-Зани ман лоғар аст.

*Хонуме ба як ҳофизи машҳур он қадар ошиқ буд, ки мехост аз овози вай ҳомила шавад.

*Маро мегўянд, ки пир шудаам.
О, чӣ хел пир шудаам, ки ба автобус дароям, ҷавонон аз ҷой намехезанд?

*Вақте ки ду неру дар роҳи ҳақ бо ҳам меҷанганд, неруи сеюм онҳоро мағлуб мекунад, ки он «Макр» ном дорад.

*Хар агар аз ибтидо намегузошт, ки дар пушташ савор шаванд, хар намешуд.

*Модари навадсолааш аз ҷаҳон даргузашт. Дўстон барои ҳамдардияш омаданд.
Ў гуфт:
-Хуш омадед… Хуш омадед… Шуморо ҳам ба ин рўз расонад…
Магар дағал гуфт?

*То аз пасат дуд набарорӣ, парвоз карда наметавонӣ.