*Шахсе нодор ба дорое даст дода вохўрӣ намуду лаб ба шикоят бурд:
-Гушнаам!
Доро гуфт:
-Дастамро билес.
Гуфт:
-Чаро?
-Гуфт:
-Ин саҳар тухмбирён хўрдаам. Дастонамро нашуста аз хона баромада будам.

*Соҳибақлон гўш ниҳода, хап нишинанд. Беақлон гўш намениҳанду ғавғо мекунанд.

*Соату рўзҳои барабас рафтаамро ба чӣ метавон нисбат дод?- Гумон мекунам, ҳар тори мўйҳои сарамро якто-якто канда гирифтаанд!

*То таваллуд ҳеҷ кас будам. Баъд аз мурдан ҳеҷ кас хоҳам буд. Пас, чӣ пиндорам, ки имрўз касе ҳастам!

*Пири кўдакбон бо баҳонаи кўдак худро хап медоронад.

*Яке дар шоҳмотбозӣ се маротиба пайи ҳам ба ҳарифи худ дастболо шуда, гуфт:
-Рав, шашка бозӣ кун!

*Ба чўпон кор кардан дар ҳалқаи гургон осон нест.
Тадбир он аст, ки гоҳо аз мешҳо ба вай ҳадяҳо диҳад.

*Ҳар гоҳе, ки Худо ва он дунё ба ёдаш мерасид, намоз мехонд.
Ва ҳар гоҳе, ки аз худ ва ин дунё ёд мекард, шароб менўшид.