Дар кунҷи нимторики чойхона ду маради заҳирранг нишаста, чилим мекашанд. Тамокуро ба сархона тар карда меандозанд, баъд то алав гирифта дуд баровардани он расо ним соат бо навбат қур-қуркунон боди пур аз заҳрро мекашанд.
Хизматгори ҷосуснамо ин воқеаро ба хӯҷаинаш бешубҳа, бо шодмонӣ хабар хоҳад дод.
– Ҳоҷӣ магар дар Мадинаи мунаввара ашӯла мехонад? – бо ҳарорат хоҳад гуфт нӯкари ҷосус. –Дар ин ҷо, лошак, гапе ҳаст.
Бале, гапе ҳаст. Банда дар хонаи худ баъзан магнитофон, радиоприёмник ва репродуктор ба ҳам васл карда, дар се гӯшаи хона мемонам. Пас худам дар мобайн нишаста, ягон мусиқии дӯстдоштаамро гӯш мекунам. Гарчанде аз ин хел мусиқишунавӣ аксаран дилам обу абгор мешуд, баъди рӯзи кор, ки чандин беморро дар поликлиника ва табобатхона дида муолиҷа мекардам ва хаста шуда ба хона меомадам, ин тадбир аз беҳтарин навъҳои истироҳат буд.
Боре Искандар ба хона омада, маро дар ин ҳолат дида, қариб як соат дар паси сарам сокит нишастааст.
– Хайр, сер шудӣ охир? – гуфтани ӯ маро ба худ овард. – Ба омада, дар ин ҷо нишастанам як сол шуд.
– Бубахш нафаҳмидаам.
– Ҳеҷ девонаеро надидаам, ки ба ин минвол мусиқӣ шунавад.
– Варианти девонаҳо низ бешумор аст. Ҳазорон барги як дарахт, ё сангрезаҳои зери як дарё барин.
– Ман пагоҳ ба Ализода мегӯям.
Ализода ҳамкасби мост. Духтури асаб. Дар ҳақиқат. Искандар ба ӯ манзараи дидаашро нақл кардааст.
– Вай, баръакс, туро таъриф карда, маро коҳиш кард. Ба хизмат – туҳмат, – бо лунҷи овезон хабар дод рӯзи дигар Искандар.
– Хуб шудааст. Сазои сари хабаркаш ҳамин.