1+17

Ду нафар духтаракони стюардесса ҳамонҳое буданд, ки мо бисту шашуми апрел ҳамроҳашон то Хартум омада будем.
– Хӯш, духтур, ба хона мерафтаем-дия? – хандакунон гуфт духтари шӯх ҳангоме ки билети маро дар таки дари самолёт аз назар мегузаронид.
– Афсӯс ки фақат то нимаи роҳ.
– Хайр боке нест, дафъаи дигар то хона мебарем.
– Коре карда ғариб намонед, мешавад.
Духтарак боз табассуми латифе кард. ману Исрофил паҳлуи ҳам нишастем.
– Гап зан, гуфтам ба ӯ. – Ё боз хоб мекунӣ?
– Не-е, гап мезанам. Тавфиқ, бечора, дилаш ганда шуда монд. Мо ба зинаи самолёт мебаромадему вай дар таки қаноташ истода, ба дари самолёт ким-чӣ хел бо ҳасрат нигоҳ мекард. Ҷавон-дия. Аз ҳамаи ходимони сафоратхона ва консулхона, ба назарам, ҷавонтарашон вай.
– Гап дар синну сол не.
– Набошад, дар чӣ?
– Намедонам.
– Надонӣ, хаппакак шину ба гапи калонҳо гӯш кун.
– Хӯш, канӣ калонҳо чӣ мегӯянд?
– Медонӣ агар ман ба ҷои раиси президиум мешудам, чӣ кор мекардам?
– Кадом президиум?
– Президиуми Совети Олии СССР.
– Ӯҳу, чӣ хел ту ба ҷои раиси президиум мешудӣ?
– Масалан-дия, фарз кардем, ки раис маро ба пешаш ҷеғ заду гуфт, ки рав, Исрофил, туро як ҳафта ба ҷои худам раис таъйин кардам.
Ман баланд хандида фиристодам.