Вақте ки менеҷер, ё худ роҳбари касбӣ оид ба ин саволҳо фикри худро аниқ месозад, бояд андеша намояд, ки чӣ тарз ин фаъолиятро самаранок ташкил намояд.

Баъди қабул кардани қарор дар хусуси ҷалби дигарон бояд қоидаҳои зерин риоя карда шаванд:
муайян кардани натиҷа, ё худ мақсади охирини фаъолияти гурӯҳ;
боваркунонӣ ба гурӯҳ бояд ҳаматарафа бошад.
чӣ бояд кард, то чунин фаъолият натиҷа диҳад?
аз чӣ бояд сар кард ва то куҷо идома дод?
пеш аз саршавии фаъолият бояд ҳатман дастурдиҳӣ гузаронида шавад;
фаъолиятро иҷро карда аз натиҷаи он ба роҳбарият бояд тез хабар дод;
коргаронро низ дар вақти дида баромадани масъала ҷалб намоед;
муайян кардани ҳуқуқу масъулияти гурӯҳ;
дар дохили сохтори мавҷудаи ташкилот масъулон кору фаъолият намоянд;
барои иҷрои супориш дастгириро фаромӯш нанамоед;
диққати асосиро ба масъулият ва покизақории шахсони масъул диҳед;
пайдарпай ва мунтазам боварикунониро фаромӯш накунед;
аз такроран боваркунонӣ даст кашед;
бо кормандон оид ба моҳияти чунин боваркунонӣ корҳои фаҳмондадиҳӣ гузаронед;
натиҷаҳоро ба самаранокии пешинаи фаъолияти ташкилот муқоиса карда, хулосаи боваркунониро бароред.