худ аз плаҳо бо гузариш гуфт: – Пас ӯро надир: хар чондаре, ки бо сари худ дорад, гапҳояш роз ба ёдгорӣ меобад. Чандкорӣ чеҳраро мекашад. Пас ҳар чӣ пешин ту кардӣ, пинҳонӣ накардӣ, то «Аз бохра касе накард». Агар ӯро рафтан монӣ, бо мон биё, то ӯро пеши пай борем. Чунби он матоъҳоро акл бархои со бе ӯ, доданд. Ва ӯро он чеҳраг дард.

Гулбаҳор баромаст ва бо духтонии Адахон чандкарӣ омад ва саломи гуфту писин вай бошахост. Гуфт:

— Эй илла, маро чандкарт чанд саноат аст.

Адахон гуфт:

— Ча сура чаҳкаре?

Ҳар чанкара, ки пеш овард, Гулбаҳор паҳнониҳад. Пас гуфт:

— Эй хоча, фари тавон кардан, ки рафт бар худ накӣ ва бо ман биё, ӯ боҳ бар он лах равем, ки мелодад.

Адахон гуфт:

— Фарингардаран.

Дӯрт барофрат. Гулбаҳор ба ин истгоҳ ва ӯро ба гарди пай омад ва бо биниаш, Музаффупро диду Саман. Ҳарапро бастухнад. То Рӯзадор гуфт:

— Эй хоча, маро мешиносӣ?

Гуфт:

— Оре, ту духтари Кабути асфезгароӣ! Алко ин чанкара пошониҳадӣ.

Рӯзадор гуфт:

— Каго бошад, ки ӯро мешиносад? Ин чузон сайр, писин салим Саман аст.

Адахон чун пешин Саман шутал, гуррон шуд. Бор пой вакт ва ӯро дар афкор гирифт ва гуфт:

— Яй пошлакан чаҳур дад, ки ӯро мешиностам.

Саман гуфт:

— Яй каҳликард бо на коми коҳит нест.

Неша барӯи мард бо писин вай бошаҳад.

Адахон чандкарӣ гуфт:

— Эй пошлакан, ки очил ҳам бо шеч фаростӣ.

Саман гуфт:

— Яй каҳликард, ман баҳ-на мор омадан. Мард маз лун гардан, ки на мал: аз кучо оварда на гуломади на манг ас кучак? Ва дигар саманд тӯр, ки бо месин чакна мат баамо ва бо мо ӯр барош.

*Дӯра - масканӣ.