ЗАБОНИ МОДАРӢ
Дар як деҳа писарбачае бо номи Фаридун зиндагӣ мекард. Ӯ забони модарии худро хуб медонист, вале баъзан ба он аҳамият намедод. Ӯ бештар мехост бо забонҳои дигар гап занад.
Як рӯз бибии Фаридун ба ӯ гуфт:
«Писарам, забони модарии мо мероси муқаддасест, ки аз бобою бибиамон то ба мо расидааст. Зеро он нишонаи ҳувият ва ҳастии миллати мост. Агар онро гум кунем, гӯё аслият ва решаи худро гум мекунем».
Фаридун пурсид: «Чаро забони мо ин қадар муҳим аст?»
Бибӣ ҷавоб дод: «Чунки тамоми афсонаҳо, сурудҳо ва таъриху фарҳанги мо дар ҳамин забон гуфта ва навишта шудааст. Забон моро ба гузашта ва оянда мепайвандад».
Баъд аз ин суханон Фаридун фикр кард ва фаҳмид, ки забони модарӣ бисёр арзишманд, ганҷи бебаҳо, пояи миллат ва калиди фарҳанг аст. Ӯ қарор кард, ки забони худро хуб омӯзад, пок нигоҳ дорад ва ба дӯстонаш ҳам омӯзонад.
Ҳамин тавр, Фаридун ба як писари доно ва ватандӯст табдил ёфт, ки забони модарии худро аз ҳама чиз боло медонист.
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




