Зеҳн
Панду андарзҳо·Зеҳн·13 рӯз пешНашрия

ВАЗНИ ДОНИШ ВА ТАВОЗЕЪ

Рӯзе як ҷавони мағрур, ки тоза чанд китоб хонда буд, ба назди Абдураҳмони Ҷомӣ омад. Ҷавон мехост дониши худро нишон диҳад ва бо такаббур саволҳои мушкил мепурсид. Ҷомӣ бо сабру таҳаммул ва бо лаҳни мулоим ба ҳамаи саволҳояш посух медод ва ҳеҷ гоҳ худро аз ӯ боло намегирифт.

​Дар охири суҳбат ҷавон пурсид:

— Эй аллома, чаро шумо бо ин ҳама донишу фазл ин қадар хоксоред ва бо ҳар кас бо нармӣ рафтор мекунед?

Ҷомӣ табассум кард ва ба дарахти мевадори боғ ишора намуда гуфт:

— Оё мебинӣ, ки кадом шохаҳои дарахт бештар ба тарафи замин хам шудаанд? Он шохаҳое, ки пур аз меваанд. Шохаҳои холӣ ва бемева бошанд, ҳамеша сари худро ба боло медоранд. Шахси бодониш низ монанди шохаи пурмева аст — ҳар қадар донишаш бештар гардад, ҳамон қадар хоксортару камуштортар мешавад. Такаббур танҳо нишонаи холигии сар ва бедонишист.

Ҷавон аз ин суханони ҳикматомези Ҷомӣ сахт пушаймон шуд, аз такаббури худ шарм дошт ва роҳи тавозеъву хоксориро пеш гирифт.

​Панди қисса: Дониши ҳақиқӣ инсонро хоксор ва хушрафтор мекунад, на мағруру такаббуркор.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.