ЯК ШАРТИ МЕҲМОНДОРӢ
Мурувват кун ба ҷойи душману дӯст,
К-аз мурувват зиён накард кас.
Шарти дигари меҳмондорӣ он аст, ки агар аз меҳмон ҷурме* содир шуда бошад ё қабл аз ин хатое аз ӯ сар зада бошад, чун аз хону эҳсони мизбон наволае тановул намояд, бояд аз гуноҳи ӯ даргузашт.
Чунончи нақл аст, ки сесад асир аз душманони Маъмун бинни Зоирро назди ӯ оварданд. Маъмун хост, ки ба ҷазои онҳо ҳукм фармояд.
Кӯдаке аз миёни асирон бархосту гуфт:
— Эй амир, ба Худо савганд, ки маро об диҳӣ ва ташна накушӣ!
Маъмун фармуд, то ҷоми обе ба дасти он кӯдак доданд.
Кӯдак боз гуфт:
— Эй амир, қавми ман ташнаанд. Агар ман об нӯшаму онҳо нанӯшанд, аз мурувват дур бошад. Агар об нанӯшанд, ташна мемонанд. Пас, чун қасди ҷазо додани моро дорӣ, ҳамаро об деҳ.
Маъмун фармуд, то ба ҳамаи асирон об доданд.
Чун ҳама об нӯшиданд, кӯдак бархосту гуфт:
— Эй амир, акнун мо ҳама меҳмони ту шудем ва меҳмонро куштан расми аҳли карам нест!
Маъмун аз фасоҳат ва зиракии кӯдак дар ҳайрат монд ва ҳамаи асиронро озод кард.
Ҳусайн Воизи Кошифӣ
Луғат
Ҷурм — айб, гуноҳ.
Мурувват — ҷавонмардӣ, некӣ ва бахшандагӣ.
Навола — луқмаи таом.
Тановул намудан — хӯрдан, истеъмол кардан.
Фасоҳат — равонӣ, зебоӣ ва таъсирбахшии сухан.
Аҳли карам — одамони саховатманду бузургвор.
Панди ҳикоя
Меҳмондорӣ танҳо дастархон оростан ва ба меҳмон хӯрок додан нест. Меҳмондории ҳақиқӣ бо мурувват, бахшандагӣ ва бузургворӣ зоҳир мегардад.
Кӯдаки зирак бо сухани хирадмандонаи худ на танҳо ҷони хеш, балки ҷони сесад асирро низ наҷот дод.
Ин ҳикоя ба мо меомӯзад, ки сухани оқилона метавонад хашмро ба раҳм ва душманиро ба бахшиш табдил диҳад.
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




