Зеҳн
Олами Афсонаҳо·Зеҳн·7 рӯз пешНашрия

ДАРСИ САБР ВА ЗАҲМАТ

​Дар як деҳаи зебоманзаре, ки дар домони кӯҳҳои сарбаланд ҷойгир буд, боғдори пиру кордидае бо номи бобои Солеҳ зиндагӣ мекард. Ҳавлии ӯ боғе дошт, ки бо намудҳои гуногуни меваҳо ва дарахтони куҳансол машҳур буд.

​Фасли тирамоҳ фаро расид. Табиат рангубори худро дигар кард. Рӯзҳои тирамоҳӣ оғоз шуданд: ҳар рӯз осмон бо абрҳои тира пӯшида шуда, боронҳои майдаи ҳаррӯза заминро мешӯстанд. Шохаҳои дарахтон баргҳои зарини худро як ба як ба замин мепартофтанд ва гӯё гирду атроф бо қолини тиллоӣ оро ёфта буд.

​Набераи хурдсоли бобои Солеҳ — Умед, ки писарбачаи тоқатфарсо ва шитобкор буд, ҳар рӯз ба боғ меомад ва аз ин манзара нороҳат мешуд.

​— Бобоҷон, чаро тирамоҳ ин қадар дилгиркунанда аст? — пурсид Умед рӯзе дар зери борони реза. — Ҳама ҷо лой, баргҳои зебои дарахтон рехта нобуд шуда истодаанд, осмон бошад ҳар рӯз гирён аст. Ин ҳама ғамгинӣ барои чӣ лозим аст?

Бобои Солеҳ табассум кард ва дасти набераашро гирифта ба тарафи дарахти себи калоне бурд, ки баргу шохаҳои худро ба замин рехта буд. Дар зери дарахт ҳосили охирини себҳои сурху хушбӯй ҳанӯз ҳам ба назар мерасид.

​— Писарам, тирамоҳ фасли ғамгинӣ нест, балки фасли муҳимтарини табиат аст, — оғоз кард бобо бо овози ором.

— Ба ин барг бо назари ибрат нигоҳ кун. Ин боронҳои ҳаррӯза бесабаб нестанд; онҳо замини хушкро сероб мекунанд, то решаи дарахтон қувват гиранд.

​Бобо каме таваққуф карда, ба баргҳои рехта ишора кард:

— Мебинӣ ин баргҳоро? Онҳо меларзанд ва мерезанд, аммо ин марг нест. Онҳо дар замин пӯсида, ба ғизои фоиданок табдил меёбанд ва ба замин қувват мебахшанд, то дар баҳори оянда дарахтон боз ҳам сабзтар ва зеботар шаванд. Бе рехтани баргҳои кӯҳна баргҳои нав мерӯиданд? Албатта не.

​Сипас, бобо бо ифтихор ба сабадҳои пур аз ҳосили ҷамъовардаи боғ ишора кард:

— Вақте мо дар фасли баҳор меҳнат кардем, тобистон ба дарахтон об додем, ҳозир вақти ҳосилғундорӣ аст.

Меваи ширин маҳз бо шарофати ҳамин заҳматҳо, боронҳо ва сабри мо ба даст омад. Инсон ҳам дар ҳаёт бояд сабр дошта бошад. Рӯзҳои тирамоҳӣ ба мо меомӯзанд, ки ҳар як душворӣ ва марҳилаи «боришоту хунукӣ» дар зиндагӣ барои таҳкими ирода ва ба даст овардани «ҳосили» муваффақият зарур аст.

​Умед суханони бобояшро бо диққат гӯш кард. Ӯ баргҳои рехта, борони нозук ва сабадҳои пур аз себро аз назар гузаронид ва фаҳмид, ки ҳар фасли сол зебоӣ ва ҳикмати худро дорад. Аз он рӯз ба баъд, ӯ дигар аз рӯзҳои тирамоҳӣ шикоят намекард, балки дар ҷамъоварии ҳосил ба бобояш фаъолона кӯмак мерасонд.

​Ҳикмат аз қисса:

​Тирамоҳ бо ҳама боронҳо ва рехтани баргҳояш рамзи тағйирот ва тозашавӣ аст. Чӣ тавре ки дарахт барои ояндаи зебо баргҳои худро мерезад ва замин боронро қабул мекунад, инсон низ бояд дар рӯзҳои душвори зиндагӣ сабр пеша кунад, зеро бе заҳмат ва мушкилот ҳосили хушбахтиро ба даст овардан ғайриимкон аст.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.