Зеҳн
Панду андарзҳо·Зеҳн·4 рӯз пешНашрия

КАЛИДИ РӮЗҲОИ БОБАРОР

​Бозори шаҳр тоза аз хоби шабона бедор мешуд. Нурҳои аввалини офтоб биноҳоро ранги заррин мебахшиданд. Дар ин субҳи душанбе, ки оғози ҳафтаи нав буд, ду дӯст — Акмал ва Фарҳод — дар назди қаҳвахонае вомехӯрданд.

​Фарҳод бо чеҳраи пажмурда ва асабӣ оҳи сард кашида гуфт:

— Оҳ, боз ин душанбеи мушкил омад! Ҳафтаи гузашта тамоман бесамар гузашт, ҳоло бошад, боз ҳамон кору ташвишҳо аз нав сар мешаванд. Намедонам ҳафтаро чӣ тавр тоқат кунам.

​Акмал табассум кард, дасти дӯсташро гирифт ва гуфт:

— Биё, Фарҳод, душанберо на ҳамчун бори гарон, балки ҳамчун як саҳифаи сафед бинем, ки мо имкон дорем онро бо нақшҳои зебо пур кунем.

Фарҳод дар ҳайрат монд:

— Саҳифаи сафед? Ин чӣ маъно дорад?

​Акмал ҳикояеро нақл кард:

​«Дар як деҳаи дур пирамарди хирадманде зиндагӣ мекард. Ҳар рӯзи душанбе ӯ ба ҳар як шогирдаш як коғази сафед ва холӣ медод ва мегуфт: "Ин рӯзи аввали ҳафта аст. Ин коғаз мисли вақти шумост; он тоза ва холӣ аст. Агар онро бо корҳои нек, нақшаҳои бузург ва меҳнат пур кунед, шомгоҳон соҳиби ганҷ мешавед. Агар онро бо шикоят ва бекорӣ сипарӣ кунед, коғаз сиёҳу беқадр мешавад". Шогирдон фаҳмиданд, ки оғози ҳафта ин муҳлат нест, балки имконият аст».

​Акмал ба Фарҳод нигоҳ карда идома дод:

— Душанбе бузургтарин тӯҳфа аст. Ин фурсатест, ки мо хатоҳои ҳафтаи гузаштаро ислоҳ кунем ва нақшаҳои нав кашем. Агар пагоҳии душанберо бо руҳияи хуб ва мақсади аниқ оғоз кунӣ, тамоми ҳафтаат бобарор мегузарад. Ҳафтаи нав на душворӣ, балки қувваи тоза барои расидан ба орзуҳост.

​Суханони Акмал дили Фарҳодро гарм карданд. Ӯ нафаси чуқур кашида, чеҳрааш кушода шуд:

— Рост мегӯӣ, биё имрӯзро бо нақшаи мусбат ва азми қавӣ сар кунем!

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.