ЁЗДАҲ ФАРЗАНД
Орифе ёздаҳ фарзанд дошт ва рӯзе ҳамаи онҳоро ба назди худ хонда, ба рӯяшон як-як назар карду гуфт:
— Худоё, ҳамду санои бепоён бар Ту бод! Фарзандон гумон карданд, ки падарашон Худоро ба хотири онҳо шукр мегӯяд. Ориф муриди заковатманде дошт, ки дар ин асно ҳозир буд ва гуфт:
— Эй Хоҷа! Ман иллати шукргузориятро медонам!
Ориф пурсид:
— Иллаташ дар чист?
Мурид гуфт:
— Дар он ки Худованд бароят фарзандони зиёд додааст, аммо муҳаббати ҳеҷ якеашон дар қалби ту ҷойи муҳаббати Худоро нагирифтааст!
0
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




