ДУ КАЛИД...
Рӯзе шогирде аз устодаш пурсид:
- Устод, роҳи аз ҳама зудтар роҳ ёфтан ба қалби инсон чист?
Устод аз ҷайбаш ду калид баровард.
- Яке аз ин калидҳо аз тилло ва дигарӣ аз оҳани оддӣ сохта шуда буд. Ба фикри ту, кадоме аз онҳо дарро мекушояд?, - гуфт устод.
Шогирд дарҳол ҷавоб дод:
- Албатта, калиди тиллоӣ.
Устод ҳардуро ба қулф андохта нишон дод. Калиди тиллоӣ накушод. Калиди оҳанини оддӣ бошад, қулфро ба осонӣ кушод.
Шогирд дар ҳайрат монд.
Устод гуфт:
- Барои қулф на қимати калид, балки мувофиқ будани он муҳим аст. Қалби инсон низ ҳамин тавр аст. Онро на бо сарват, мансаб ё зебоӣ, балки бо самимият, меҳр ва муомилаи нек кушодан мумкин аст.
Шогирд оҳиста сар ҷунбонд.
- Пас, барои ёфтани роҳ ба қалби одамон пеш аз ҳама инсони накӯ будан лозим будааст.
Устод табассум кард:
- Бале. Дарҳои аз ҳама мустаҳкамро низ на ба зӯрӣ, балки калиди дуруст мекушояд.
Калиди боварибахш, ки ба қалби инсон мебарад, ин самимият, меҳр ва эҳтиром аст.
Ҷавобҳо (0)
Ҳанӯз шарҳе нест.




