Зеҳн
Олами Афсонаҳо·Зеҳн·15 рӯз пешНашрия

ГУЛ ВА ХОР

Дар як боғи зебову обод шохаи гули сурхе бо бӯи атрогини худ ҳамаро мафтун карда буд. Ҳар касе, ки аз назди он мегузашт, аз зебоӣ ва назокати он ба ваҷд меомад. Аммо дар наздикии он як бӯтаи хори тезруе мерӯид, ки аз дидани таваҷҷуҳи одамон ба гул доим дар дил оташи рашку нофорамӣ дошт.

​Рӯзе хор бо ранҷиш ба гул гуфт:

— Чаро одамон ҳамеша туро мебӯянд, ба дасту мӯйи сарашон мезананд ва ситоишат мекунанд? Вале ба ман бошад, ҳеҷ кас бо меҳр нигоҳ ҳам намекунад, баръакс, ҳар кӣ наздик шавад, аз ман мегурезад. Ин беадолатист!

​Гул бо табассуми нарм ва ором ҷавоб дод:

— Эй дӯст, одамон зебоии беруниро мебинанд, аммо он чизе, ки моро аз ҳам фарқ мекунад, рафтору муносибати мост. Ман ба касе зарар намерасонам, танҳо меҳру зебоӣ ва бӯйи хуш тақсим мекунам. Барои ҳамин дили онҳо ба сӯйи ман медавад. Ту бошад, ҳар касеро, ки ба ту наздик шуданӣ мешавад, бо тезӣ мегазӣ ва захмдор мекунӣ. Одамон чизеро, ки дарди дил медиҳад, дӯст намедоранд.

​Хор сар фуруд овард ва фаҳмид, ки иззату ҳурмат на бо таҳдиду зӯр, балки бо хулқи нек, нармгуфторӣ ва дили пок ба даст меояд.

​Андарз: Хулқи нек ва муомилаи нарм одамиро дар дили дигарон ҳамеша зинда ва азиз нигоҳ медорад. Одамони некном монанди гуланд, ки бӯи хуши кирдорашон ҳамеша мемонад.

0

Ҷавобҳо (0)

Ҳанӯз шарҳе нест.