Олами Афсонаҳо
Афсонаҳо ва шеърҳо ба кӯдакон некӣ, дӯстӣ, ҳурмати калонсолон ва ростгӯиро меомӯзонанд.
ҚИМАТИ ЗАБОНИ МОДАРӢ
Рӯзе подшоҳе аз вазираш пурсид: — Чӣ чиз дар дунё аз ҳама қиматтар аст? Вазир гуфт: — Эй подшоҳ, бисёр чизҳо арзиш доранд: тилло, гавҳар, илму дониш… Вале агар иҷозат диҳӣ, ман ҷавоби беҳтарро аз як деҳқони одӣ мешунавам. Подшоҳ розӣ шуд. Вазир ба деҳа рафт ва ба деҳқон савол дод. Деҳқон гуфт: — Барои ман аз ҳама қимат — забони модарӣ аст. Вазир ҳайрон пурсид: — Чаро? Деҳқон бо табассум ҷавоб дод: — Зеро бо ҳамин забон аввалин калимаи “модар” гуфтам. Бо ҳамин забон дуо кардан, дӯст доштан ва шукр гуфтанро ёд гирифтам. Агар забони модариро фаромӯш кунам, гӯё решаҳои худро аз даст медиҳам. Вазир сухани деҳқонро ба подшоҳ расонд. Подшоҳ ором гуфт: — Ҳақ аст. Касе, ки забони модариашро пос дорад, миллаташро пос медорад. Панд: забони модарӣ ганҷи бебаҳоест, ки решаи ҳувият ва ифтихори ҳар инсон аст.
Бузургтарин ганҷина
Рӯзе як донишманд аз шогирдонаш пурсид: – Ба андешаи шумо, бузургтарин ганҷина барои инсон кадом аст? Яке гуфт: молу сарват, дигаре гуфт: саломатӣ, сеюм гуфт: дӯстон ва ёрон. Донишманд гуфт: – Ҳамаи инҳо неъмат аст, вале ганҷинаи аслӣ забони модарӣ мебошад. Сипас ӯ ривояте овард: Дар як деҳа писаре буд, ки аз кӯдакӣ ба забони модариаш сухан мегуфт. Вақте барои таҳсил ба шаҳре дур рафт, дӯстонаш аз ӯ хостанд, ки забони худро фаромӯш кунад ва танҳо бо забони дигар ҳарф занад. Аммо писар ҳаргиз розӣ нашуд. Солҳо пас, чун донишманду соҳибэътибор баргашт, мардум аз ӯ пурсиданд: – Чӣ чиз туро муваффақ гардонд? Ӯ ҷавоб дод: – Ман решаҳои худро бо забони модарӣ нигоҳ доштам. Чун дарахт бех дошта бошад, ба осмон мерасад. Агар забонро фаромӯш кунам, решаамро буридаам. Панд: Забони модарӣ пояи ҳастии миллат аст. Ҳар кӣ забони модариашро пос медорад, худшиносӣ ва фарҳанги худро зинда нигоҳ медорад.
Барномасозӣ
Ахбор
Дунё