Панду андарзҳо

МӮРЧА ВА ДОНАИ ГАНДУМ

Дар назди баъзе дарахтон мӯрчаи меҳнатдӯст зиндагӣ мекард. Ӯ ҳар рӯз донаҳои гандумро ҷамъ карда, ба лонааш мебурд. Як кабӯтар ӯро дида, хандид: — Эй мӯрча! Чаро ин қадар заҳмат мекашӣ? Биё, монда нашав, бозӣ кун, ширин аст ҳаёт! Мӯрча оромона ҷавоб дод: — Ман имрӯз меҳнат мекунам, то пагоҳ гурусна намонам. Рӯзҳо гузаштанд. Баҳор ба охир расид. Тобистон ҳам сипарӣ шуд. Вақте ки сармо омад, хӯрок дар саҳро дигар набуд. Кабӯтар гурусна гашт ва аз сардӣ ларзид. Ӯ ба лонаи мӯрча наздик шуд. Мӯрча ӯро дида гуфт: — Медонӣ, дӯстам, зиндагӣ танҳо бозӣ нест. Ҳар кас бояд барои фардои худ фикр кунад. Кабӯтар дарс гирифт ва дигар аз меҳнат наомад. Панд Он ки имрӯз меҳнат мекунад, пагоҳ осуда зиндагӣ хоҳад кард.