Панду андарзҳо

МОҲИГИР ВА САЙЁҲ

Рӯзе сайёҳе ба Мексика сафар кард ва дар яке аз деҳаҳои соҳилӣ моҳигиреро дид. Ӯ хост бо моҳигир ҳамсуҳбат шавад ва аз вай пурсид: — Шумо ҳар рӯз чанд соатро ба моҳигирӣ сарф мекунед? Моҳигир ҷавоб дод: — Чандон зиёд не, ҳамагӣ чанд соат. Сайёҳ пурсид: — Чаро вақти бештар сарф намекунед, то моҳии зиёдтар сайд кунед? Моҳигир гуфт: — Ҳамин миқдор моҳӣ барои таъмини эҳтиёҷоти оилаам кофист. Ба сайди бештар ниёз надорам. Сайёҳ боз пурсид: — Пас, боқимондаи рӯзатонро чӣ гуна мегузаронед? Моҳигир бо табассум ҷавоб дод: — Ба хона бармегардам, каме истироҳат мекунам, бо фарзандонам бозӣ мекунам ва ҳамроҳи ҳамсарам хӯрок мепазам. Бегоҳиҳо ба дидори дӯстонамон меравем, суҳбат мекунем, механдем, суруд мехонем ва аз зиндагӣ лаззат мебарем. Сайёҳ сухани моҳигирро бурида гуфт: — Ман соҳиби дараҷаи илмӣ ҳастам ва дар Донишгоҳи Ҳарвард кор мекунам. Метавонам ба шумо маслиҳати муфиде диҳам. Шумо бояд ҳар рӯз бештар моҳидорӣ кунед. Моҳиҳои зиёдатиро фурӯшед ва аз ҳисоби даромади он маблағ ҷамъ кунед. Сипас, барои худ як киштии моҳигирии калонтар бихаред. Моҳигир пурсид: — Баъд чӣ мешавад? Сайёҳ бо шавқ ҷавоб дод: — Бо киштии калонтар моҳии бештар сайд мекунед ва даромадатон зиёд мешавад. Баъд метавонед киштиҳои дигар бихаред ва тадриҷан соҳиби якчанд киштии моҳигирӣ шавед. Ба ҷойи он ки моҳиро ба миёнаравҳо фурӯшед, мустақиман бо корхонаҳои коркарди моҳӣ шартнома мебандед. Ҳатто метавонед корхонаи шахсии худро таъсис диҳед. Сайёҳ суханашро идома дод: — Баъдан метавонед ин деҳаи хурдро тарк карда, ба Мехико, Лос-Анҷелес ё ҳатто Ню-Йорк кӯчед. Аз он ҷо тиҷорати худро боз ҳам васеъ мекунед ва ба як соҳибкори бузург табдил меёбед. Моҳигир пурсид: — Барои расидан ба ин ҳама муваффақият чанд сол лозим мешавад? Сайёҳ ҷавоб дод: — Тақрибан бист ё бисту панҷ сол. Моҳигир боз пурсид: — Хуб, баъд аз ин чӣ мешавад? Сайёҳ бо табассум гуфт: — Вақте ки тиҷорататон хеле рушд мекунад, метавонед саҳмияҳои ширкати худро фурӯшед ва миллионҳо доллар ба даст оред! Моҳигир бо тааҷҷуб пурсид: — Миллионҳо доллар?! Аҷиб! Пас, баъд аз он чӣ кор мекунам? Сайёҳ бо хушҳолӣ ҷавоб дод: — Он гоҳ метавонед аз кор даст кашед ва ба нафақа бароед. Ба як деҳаи орому зебои соҳилӣ кӯчида, зиндагии осудаеро оғоз мекунед. Ҳар рӯз то дер мехобед, бо фарзандонатон бозӣ мекунед, бо ҳамсаратон хӯрок мехӯред ва бегоҳиҳо ба дидори дӯстонатон меравед. Якҷоя механдед, суруд мехонед ва аз зиндагӣ лаззат мебаред. Моҳигир лаҳзае ба сайёҳ нигарист ва бо табассум гуфт: — Аз маслиҳататон бисёр миннатдорам! Аммо магар ман ҳоло ҳамин гуна зиндагӣ надорам? Ман аллакай бо фарзандонам бозӣ мекунам, бо ҳамсарам вақт мегузаронам, бо дӯстонам хушҳолӣ мекунам ва аз зиндагии худ розӣ ҳастам. Пас, чаро бояд бисту панҷ соли умрамро бо заҳмату ташвиш сипарӣ кунам, то дар охир ба ҳамон зиндагие бирасам, ки имрӯз дорам? Сайёҳ аз шунидани ин суханон хомӯш монд. --- Панди ҳикоят Бисёр вақт инсон тамоми умри худро барои ба даст овардани сарвату муваффақият сарф мекунад, то рӯзе ба оромишу хушбахтӣ бирасад. Аммо гоҳе дар ин талошҳо фаромӯш мекунад, ки хушбахтие, ки дар оянда меҷӯяд, шояд аллакай дар зиндагии имрӯзааш вуҷуд дошта бошад. Сарвату муваффақият арзишманданд, аммо набояд барои ба даст овардани онҳо он чизҳоеро қурбон кунем, ки зиндагиро зебо ва пурмаъно месозанд. Ҳадафи зиндагӣ танҳо бештар кор кардан ва бештар пул ба даст овардан нест, балки дуруст истифода бурдани умр, қадр кардани наздикон ва эҳсоси қаноатмандӣ аз зиндагӣ низ ҳаст.