ДЕВОРҲОИ БОБИЛ

Ҷанговари куҳансол Банзар роҳеро, ки ба қуллаи деворҳои бостонии Бобил мебурд, посбонӣ мекард. Дар болои сараш муҳофизони шуҷоъ бо душман меҷангиданд. Ояндаи шаҳри бузург ва садҳо ҳазор сокини он аз далерӣ ва маҳорати онҳо вобаста буд.

Аз болои деворҳо садои пурғавғои лашкари ҳамлавар, доду фарёди сарбозон, шиҳаи ҳазорон асп ва зарбаҳои гӯшношуниди найзаҳо ба дарвозаҳои биринҷӣ ба гӯш мерасид.

Дар кӯчаҳои назди дарвозаҳо найзадорон ҷой гирифта буданд, то агар душман ба шаҳр роҳ ёбад, ҳамлаи ӯро баргардонанд. Аммо шумораи онҳо зиёд набуд. Инҳо ҷавонони далеру шуҷоъ буданд.

Лашкари асосии Бобил ҳамроҳи подшоҳ дар юриши бузург ба шарқ қарор дошт. Ҳеҷ кас гумон намекард, ки дар набудани онҳо ба шаҳр ҳамла мешавад, бинобар ин шумораи муҳофизон кам буд.

Аммо ногаҳон аз шимол лашкари Ашшур пайдо шуд.

Акнун ҳама чиз ба деворҳои Бобил вобаста буд: оё онҳо истодагарӣ карда, шаҳрро муҳофизат карда метавонанд ё не.

Сокинони тарсу ҳаросзадаи шаҳр дар гирди Банзар ҷамъ шуда, хабарҳои ҷангро бо изтироб мешуниданд. Онҳо бо дарду ноумедӣ ҷараёни захмиён ва мурдагонеро, ки пай дар пай аз назди онҳо мегузаштанд, тамошо мекарданд.

Лаҳзаи ҳалкунандаи ҳамла фаро расид.

Пас аз муҳосираи серӯза душман ногаҳон тамоми қувва ва неруи худро ба ҳамин қисми девори шаҳр ва ба ҳамин дарвоза равона кард.

Муҳофизоне, ки дар болои деворҳо меҷангиданд, ба сӯи душманоне, ки мехостанд аз девор боло бароянд, тир меандохтанд, ба сарашон равғани ҷӯшон мерехтанд ва онҳоеро, ки ба болои девор мерасиданд, бо найзаҳо аз по медароварданд.

Аммо душман таслим намешуд ва тирҳои марговарро ба сӯи сарбозони Бобил мепартофт.

Пирамард Банзар дар маркази хабарҳо ва рӯйдодҳо қарор дошт. Азбаски ӯ ба дарвоза аз ҳама наздиктар буд, аввалин шуда аз оғози ҳар ҳамлаи нав огоҳ мешуд.

Як савдогари солхӯрда ба назди ӯ омада, бо илтиҷо гуфт:

— Бигӯ! Ба ман бигӯ, онҳо наметавонанд ба шаҳр рахна кунанд, ҳамин тавр не? Писаронам ҳоло ҳамроҳи подшоҳанд. Дигар касе нест, ки зани бечораи маро муҳофизат кунад.

Оҳ, агар онҳо ба шаҳр ворид шаванд, ҳама чизро медузданд. Хӯроки моро мегиранд ва чизе боқӣ намегузоранд.

Мо пир ҳастем. Барои дифоъ аз худ хеле пирем. Ҳатто моро ғулом ҳам намегиранд. Мо ба гуруснагӣ маҳкум мешавем. Мо мемирем.

Ба ман бигӯ, ки онҳо ба шаҳр роҳ ёфта наметавонанд!

— Ором шавед, савдогари хуб, — ҷавоб дод ҷанговари пир. — Деворҳои Бобил мустаҳкаманд.

Ба бозор баргардед ва ба ҳамсаратон бигӯед, ки деворҳои шаҳр шуморо ва сарвати шуморо, ҳамон тавре ки ганҷинаҳои подшоҳро, муҳофизат мекунанд.

Ба деворҳо аз ҳад наздик нашавед, вагарна тирҳои паррон метавонанд ба шумо расанд.

Ҳамин ки пирамард рафт, зане бо кӯдаки навзод дар даст ба назди Банзар омад.

— Эй ҷанговари далер, аз болои деворҳо чӣ хабар? Ба ман ҳақиқатро бигӯ, то шавҳари бечораамро ором кунам.

Ӯ аз захмҳояш таб дорад, вале бо вуҷуди ин исрор мекунад, ки ба ӯ силоҳ диҳанд, то ман ва кӯдакамонро муҳофизат кунад.

Ӯ мегӯяд, ки агар душман ба шаҳр ворид шавад, интиқоми онҳо даҳшатнок хоҳад буд.

— Ман ба шумо мегӯям, зани меҳрубон, ки деворҳои Бобил ҳам шуморо ва ҳам фарзандатонро муҳофизат мекунанд.

Онҳо баланду мустаҳкаманд.

Магар шумо доду фарёди муҳофизони далери моро намешунавед, ки ба сари душманон равғани ҷӯшон мерезанд?

— Бале, ман садои зарбаҳоро ба дарвоза мешунавам.

— Ба назди шавҳаратон баргардед. Ба ӯ бигӯед, ки деворҳо мустаҳкаманд ва метавонанд ба ҳар гуна ҳамла тоб оваранд.

Душманоне, ки ба болои деворҳо роҳ меёбанд, фавран бо найзаҳои сарбозони мо нобуд карда мешаванд.

Бодиққат равед ва аз деворҳо дуртар бошед.

Банзар ба каноре рафт, то ба ҷанговарони зиреҳпӯш роҳ диҳад.

Онҳо бо сипарҳо ва найзаҳои биринҷӣ аз назди ӯ шитобон гузаштанд.

Ҳамин вақт духтарчае дар паҳлуяш пайдо шуд.

— Лутфан, ҷанговар, бигӯед, мо дар амон ҳастем? — бо илтиҷо пурсид ӯ. — Ман садоҳои даҳшатнок мешунавам. Одамони хунолудро мебинам. Ман бисёр метарсам.

Оилаи мо чӣ мешавад? Модарам, бародари хурдиам ва тифламон?

Сарбози куҳна чашмонашро танг карда, манаҳашро бо ифтихор боло бардошт.

— Натарс, духтарам, — гуфт ӯ. — Деворҳои Бобил туро, модарат, бародари хурдиат ва тифлатонро муҳофизат мекунанд.

Маҳз барои муҳофизати сокинони шаҳр малика Семирамида сад сол пеш ин деворҳоро бунёд карда буд.

То имрӯз ҳеҷ кас натавонистааст онҳоро рахна кунад.

Ба хона баргард ва ба модару бародарат бигӯ, ки деворҳои Бобил онҳоро муҳофизат мекунанд ва ҳоҷати тарсидан нест.

Рӯз аз паси рӯз Банзар дар назди посгоҳи худ меистод ва рафтуомади муҳофизонро мушоҳида мекард.

Баъзе сарбозон хунолуду захмӣ аз деворҳо поён оварда мешуданд, баъзеи дигар мурда буданд.

Дар гирди ӯ ҳамеша издиҳоми мардуми нигарон ҷамъ мешуд ва ҳамаи онҳо як савол медоданд:

— Оё деворҳо ба муҳосира тоб оварда метавонанд?

Ба ҳар яки онҳо Банзар бо ифтихор ва эътимод ҷавоб медод:

— Деворҳои Бобил шуморо муҳофизат мекунанд.

Се ҳафтаву панҷ рӯз ҳамла як лаҳза ҳам суст нашуд. Баръакс, ҳар рӯз ваҳшиёнатар мегашт.

Чеҳраи Банзар рӯз аз рӯз тиратар мешуд.

Ӯ медид, ки чӣ гуна роҳи пеши пояш тадриҷан аз хуни садҳо захмие, ки аз назди ӯ мегузаштанд, доғдор мешуд.

Ҳар рӯз гурӯҳ-гурӯҳ душманон ба сӯи деворҳои шаҳр ҳамла мекарданд.

Ҳар шаб ҷасадҳои онҳоро аз назди деворҳо ҷамъ карда, дар саҳро дафн мекарданд.

Шаби панҷуми ҳафтаи чорум садои ҷанг тадриҷан хомӯш шуд.

Аввалин нурҳои офтоб аз миёни пардаи ғафси чанге, ки лашкари ақибнишин барафрохта буд, рахна карданд.

Ногаҳон садои пурқудрати пирӯзӣ деворҳои шаҳрро фаро гирифт.

Дигар касе ба пирӯзӣ шубҳа надошт.

Фарёди муҳофизон бо нидои шодии сокинони шаҳр омехта шуда, мисли мавҷи пурқудрате дар болои дашт паҳн шуд.

Одамон аз хонаҳояшон берун шитофтанд.

Кӯчаҳо якбора пур аз издиҳом шуданд.

Тарсу ваҳшате, ки мардум дар тӯли ин ҳафтаҳои дароз бо он зиндагӣ мекарданд, ба фарёди азими шодӣ табдил ёфт.

Аз болои баландтарин манораи маъбади Баал оташи дурахшоне боло рафт.

Сутуни дуди кабуд ба осмон баромад, то хабари пирӯзиро ба дуртарин нуқтаҳо расонад.

Деворҳои Бобил бори дигар қудрати шикастнопазири худро нишон доданд.

Онҳо шаҳр ва ганҷинаҳои бойи салтанати Бобилро ҳифз карданд, то сокинонаш тавонанд зиндагии осуда ва шукуфон дошта бошанд.

Бобил асрҳои зиёд вуҷуд дошт, зеро ба таври боэътимод муҳофизат мешуд.

Бидуни чунин муҳофизат он наметавонист ба шаҳри бузург ва сарватманд табдил ёбад.

Деворҳои Бобил то имрӯз намунаи равшани ниёз ва хоҳиши инсон ба муҳофизат мебошанд.

Ин хоҳиш табиатан ба инсон хос аст.

Имрӯз низ ин ниёз камтар нашудааст. Танҳо воситаҳои муҳофизати мо тағйир ёфтаанд ва боэътимодтар шудаанд.

Имрӯз моро деворҳои мустаҳками суғурта, суратҳисобҳои пасандозӣ ва сармоягузориҳои боэътимод аз бисёр фоҷиаҳо ва нохушиҳои эҳтимолӣ муҳофизат мекунанд.