Мақолаҳо
Мақолаи навМУҲАҚҚИҚИ СОЗВОРАИ БИОЛОГӢ
Пажўҳишҳои илмӣ ва ба вижа, дар улуми табиӣ ҷиҳати ҷалб ва баррасии ақидаҳои бонувон дар илм барои Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳанўз ҳам дар ҳадди қонеъкунанда нест ва басе нигаронкунанда низ ҳаст, ки занону бонувони мо бинобар пажўҳишҳои илмии соҳавӣ баъзан
БОНУИ КАЙҲОНШИНОС
Дар он рўзи хотирмоне, ки бо иштироки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ноҳияи Данғара Расадхонаи астрономии байналмилалии «Санглох» ифтитоҳ гардид, дар қатори дигар донишмандони
РУШДИ ИЛМИ БИОЛОГИЯ ДАР ЗАМОНИ СОҲИБИСТИҚЛОЛИИ КИШВАР
Шукрона ба ин сарзамини тоҷикон мекунам, ки 33 сол истиқлолият дар партави сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон мактаби роҳбарикунандаи он исбот намуд, ки дар ҳақиқат мо
АРЗЁБӢ, ЭМОТСИОНАЛӢ ВА ЭКСПРЕССИВӢ
Тибқи гуфтаи Селяев, "ҳар гуна эҳсосот ба арзёбӣ асос ёфтааст", ки онро ҳамчун фаҳмиш маънидод мекунанд, ки "муносибати эҳсосӣ бо арзёбӣ, табиати дарки воқеият пайванди ногусастанӣ дорад ва ҷузъи муҳими модалияти лингвистӣ». Масъалаи таносуби ҷузъҳои
ПОЯГУЗОРИ АСТРОНОМИЯИ МЕТЕОРИ ДАР ТОҶИКИСТОН
Бахшида ба 90-солагии доктори илмҳои физикаю математика, профессор, академик, узви Ҷамъияти шоҳии астрономии Британия, дорандаи Ҷоизаи давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба номи Абўалӣ ибни Сино, лауреати Ҷоизаи ба номи Султон Умарови АМИ Тоҷикистон ва
ҲАМГИРОИИ ИЛМ БО ИСТЕҲСОЛОТ ТАҶДИДИНАЗАР МЕХОҲАД
Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар доираи ҳадафи чоруми стратегӣ – саноатикунонии мамлакат кишварро ҳарчи зудтар ба кишвари саноатӣ-аграрӣ табдил диҳад. Вобаста ба ин масъала агар ба далелҳо руҷӯъ намоем, маълум мегардад, ки зиёда аз сӣ сол аст дар кишвар
«Илм ва ҳаёт»
Интиҳои солҳои 80-ум замони шӯравӣ бо эҳё гаштани худшиносии миллӣ дар кишвар ба табъ расидани маҷаллаи ягонаи илмӣ-оммавӣ амри воқеан зарурӣ ва шоистаи дастгирӣ буд. Олимону муҳақиқони тоҷик ба чунин як минбари боэътимоди илмии хусусияти оммавидошт бо
КАМОЛИ ОДАМӢ ДАР ИЛМ БОШАД
Тоҷи сари ҷумла ҳунарҳост илм, Қулфкушои ҳама дарҳост илм. Бо ту пас аз илм чӣ гӯям сухун? Илм чу ояд, ба ту гӯяд чӣ кун. Оре, илм бузургтарин маъво, асоситарин мафҳум ва маъхазест. ки ҳаёт бо он пайваста мебошад. Бе илм наметавон одам буд. Бе
Абўалӣ ибни Сино дар ташаккули истилоҳоти илмӣ
Тавре ки донишмандони таърихи забони форсӣ гувоҳӣ медиҳанд, забони мазкур дар гузашта, махсусан пас аз истилои араб, ҳеҷ гоҳ бистари воқеии илм набудааст. Ба ин забон осори зиёде дар бахшҳои гуногуни илм падид омада буд, вале ба далелҳои бешумори айниву
Барои чӣ ба кафшер (сварка) нигоҳ намудан мумкин нест?
Эҳтимол нест, нафаре ки дар кӯдакиаш ба манзараи кафшер нигоҳ накарда бошад, ҳарчанд бо вуҷуди маън намудани калонсолон. Зеро шарораи зебое, ки ҳангоми кафшер ба амал меояд диққати ҳар кӯдакро ба худаш ҷалб месозад. Пасон, бо гузашти вақт ва ба сиини
Услуби илмӣ
Услуби илмӣ – услуби забони адабӣ буда, як қатор хусусиятҳои хос дорад: мулоҳизаҳои қаблан фикркардашуда, хусусияти монологӣ, интихоби ҷиддии воситаҳои забонӣ, тамоюл ба нутқи меъёрӣ. Намудҳои функсионалии забони адабӣ буда, дар соҳаи илм, техника ва
КАМОЛИ ОДАМӢ ДАР ИЛМ БОШАД
Илм дар ҷомеаи муосир дар тамоми бахшҳо ва соҳаҳои ҳаёти одамон нақши муҳим дорад. Дараҷаи рушди илм яке аз нишондиҳандаҳои асосии рушди ҷомеа, ҳамчунин нишондиҳандаи рушди муосири давлат мебошад. Дар замони муосир некӯаҳволии кишварҳо бевосита ба вазъи
Далелу рақам ва тафаккури мантиқӣ
Чунон ки аз таърифи услуби илмӣ маълум аст, фикр дар доираи ин услуб ба воситаи далелу рақам ва муҳокимаронии мантиқӣ ифода меёбад. Яъне дар услуби илмӣ маҳз ҳамин се таъбир асоси андешаро ташкил медиҳанд. Далел гуфта, вазъияти назариявӣ ё воқеиеро
ФУРУҒИ СУБҲИ ДОНОӢ...
“Китоб – чароғи дил, оинаи тан, муаллими накӯкор, бартарафкунандаи айбҳо, тоҷи сари фозилон, ҳамсафари хуб, дӯст дар хона, ҳамсӯҳбати беморон, маслиҳатгари ҳокимон, кони суханҳои марғуб, боғи пурсамар, майдони гулпӯш, калиди асрор, бартарафкунандаи
Хондани китоб умри инсонро тӯлонитар мекунад
Олимони равоншинос бар он мӯътақиданд, ки китобхонӣ умри инсонро дароз мекунад. Ин хулосаи онҳо дар натиҷаи таҳлил ва таҷрибаи амалигашта ба даст омадааст. Ба гуфтаи онҳо хондан метавонад афсурдагӣ (стресс)-ро коҳиш диҳад, ғамгиниро рафъ ва малакаҳои
Он илм уболу ҳайф аст, агар...
Муваффақияту комёбӣ, чун гавҳари ноёб дар умқи баҳри беохир, ҳамеша барои онҳое муяссар мегардад, ки ишқи воқеии касби интихобкардаашон вуҷудашонро фаро гирифтааст. Замоне инсон ба мурод мерасаду дар ҷодаи хеш мавриди таваҷҷуҳ қарор мегирад, ки ӯ
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё