Мақолаҳо
Мақолаи навБаҳориёт Сайидои Насафӣ
Аввал ба номи он, ки мубаррост аз макон, Халлоқи ваҳшу тайру Худованди инсу ҷон. Он сониъе, ки шоҳиди ӯянд ҳар вуҷуд, Он қодире, ки дар сифати ӯст ҳар забон. Пири фалак ҳамеша бувад дар суроғи ӯ, Бар каф гирифтааст асое зи Каҳкашон. Хуршед
Сайф Раҳимзоди Афардӣ - Гунҷишки сафед»
Қаҳрамони ин китоб ба воя расиду нависанда шуд, чунки бачаи орзупарвару кунҷков буд. Бисёр чизҳоро донистан мехост, зиёд мепурсид. Нависандаи китоб як лаҳзаи зиндагии ҳамин писаракро дар ин ҳикоя ба қалам додааст. Ҳар кас агар нависанда ё шоир будан
Аввал пурсиш, баъд кушиш
Мамлакате буд миёни мамлакатҳое, ки дар ин олам кам нестанд. Дар он мамлакат як сол на барфи дуруст бориду на борон, ғалла дар саҳрову мева дар боғ норасидаву нодаравида монд, хушксолӣ пеш омаду гуруснагӣ, байни мардум муромурӣ cap шуд. Мамлакат мисли
Парандаи насиҳатгӯ
Парандаи насиҳатгӯ Як шикорчӣ, паррандаеро ба дом андохт. Парранда гӯфт: — Ой марди бузургвор! Ту дар тӯли зиндагии худ гӯшти гов ва гӯсфанд бисёр хӯрдаӣ ва ҳеҷ вақт сер нашудаӣ. Аз хӯрдани бадани кӯчак ва рези ман ҳам сер намешавӣ. Агар маро озод
Афсона - Давлат чист
Буд-набуд, як марди бадавлат буд. Се писар дошт ӯ. Рӯзе нисбати ин хонадон байни ду ҳамсояи ӯ гуфтугӯ ба амал омад: - Ҳамсоя, мо ҳам мисли ҳамин ҳамсояамон заҳмат мекашем, кор мекунем, ҳамеша дар тараддуд, вале сабаб чӣ бошад, ки ӯ бадавлат асту мо
ДУ БУЗИЧА, ХАРГӮШИ ШЕРДИЛ
ДУ БУЗИЧА Буд набуд, ду бузича, ду бузичаи ширмасти шӯхаку ҷингилапо буд. Ду бузича дар ду канори ҷӯй шодӣ кардаю бозӣ карда, чарида мегаштанд. - Эй ҷӯра, ба ин тараф гузар; ҳамроҳ бозӣ кунем! - гуфт як бузича. - Не, ту худат ба ин тараф гузар! -
Зоғ ва кабк
Зоғ ва кабк Рӯзе Зоғе дар парвоз буд. Кабкеро дид, ки дар рӯи замин мехиромад ва бо он рафтору хиромидани зебо дили наззорагӣ сайд мекард. Зоғро хиромидани кабк хуш омад ва орзуи рафтани ӯ дар замири дилаш ҷой гирифт. Пас ба хидмати Кабк камар баста,
Хурӯс ва рангҳо.
Расоме расми Хурӯсро кашид, аммо ранг кардани ӯро аз хотираш баровард. Ҳамин тавр Хурӯс ба сайру гашт баромад. Дар саҳни ҳавлӣ ҳама ба ӯ нигоҳ мекарданду механдиданд. Ҳатто чуҷаҳо ҳам. - Чаро онҳо ба ман механданд? - пурсид Хурӯс аз саг. - Охир ту
Зани Ҳунарманд
Як замоне дар як шаҳр як бой зиндагонӣ мекард. Вай ҳар пагоҳ, баъд аз ноништа, дар рӯи суфаи чорбоғ ба рӯи ҳафт қабат кӯрпача дароз мекашиду занашро ба наздаш ҷеғ зада, ба худтаърифкунӣ сар мекард: Ту, эй зан, дар сояи ақли расо ва давлати безаволи ман
«Нахудак» Афсона
Афсона дар тарбияи ахлоқии кӯдакон нақши муҳим мегузорад. «Нахудак», ки яке аз афсонаҳои хеле қадими мардуми мост, меҳру муҳаббат, вафодорӣ, эҳтироми волидайн барин сифатҳои волоро тарғиб мекунад. Умед аст, ки хурдсолон аз мутолиаи он як ҷаҳон лаззати
Рӯбоҳи айёру маккор
Буд, набуд, як рӯбоҳ буд. Рӯбоҳи айёру маккор буд. Як pӯз ягон паррандаро дошта хурданӣ шуда, рафта истода буд, ки якбора aз пешаш паланг баромада монд. Рӯбоҳи бечора тарсиду дир-дир ларзиду роҳи гурезро пеш гирифт.Гурехта рафта истода буд, ки ҷарии
Афсона - Аҷали хирсу ҳасуд
Буд набуд, ду ҳамсоя буд. Ба ҳам дӯст буданд он ду ҳамсоя. Баъд кори як ҳамсоя омад кард. Одами зираку кордону бағайрат, ки буд, пул меёфт, чизу чора харида, боғ обод кард, иморатҳои баланду зебои хишткорию чӯбкорию пур аз нақшу нигор сохт! Мардум
Хаёлпараст
Буд набуд, як кампир буд, дар бисоташ фақат як писар дошт. Вай чунон танбалу нокора буд, ки ба гуфтан рост намеомад. Кораш аз нишастану хобидан иборат буд. Поёнро обу болоро сел барад, парво надошт. Ин аҳвол ба ҷони кампир расиду як рӯз ба писараш
АФСОНА ДАР НАСРИ БАЧАГОНАИ ТОҶИК
Исматуллоев М. Р. Донишгоҳи давлатии омўзгории Тоҷикистон ба номи С. Айнӣ. Жанрҳои насрии адабиёти бачагонаи тоҷик аз қабили ривоят, афсона, ҳикоя, повест ва ғайра барои боз ҳам васеътар ва чуқуртар омўхтани, моҳияти зиндагӣ ва бохабар шудан аз тамоми
Орзуи модар – Ҳикоя
Сардор Раҳдор дар “Орзуи модар” талоши як духтареро ба қалам кашидааст, ки новобаста ба хурди ва ҳама мушкилиҳо бо писарбачаҳо ба кӯҳ мебарояд ва барои модари бемор сиёҳалаф ва занбуруғ меорад, то ҳаваси модар шиканад. Ин кушиш ва талоши духтар бори
Афсонаи пеш аз хоб
Адиб ҳама корро анҷом додааст, то таваҷҷуҳи хонандаро ба хондани китоб ҷалб созад. Тарзи нигориш, баён ва равиши эҷод барои муваффақ шудани адиб созгор аст. “Афсонаи пеш аз хоб” хонандаи хурдсоли худро бо суолу ҷавобҳои Доро бо узвҳои бадани худ ба
Рӯбоҳи маккор ва гурги нодон
Буд-набуд, як рӯбоҳ буд. Вай чанд вақт боз роҳи як боғи сермеваро ёфта буд. Ҳар шаб рафта, аз ангури ширину болаззат шикамашро пур мекарду баъд аз он ки шикамаш серу ғамаш дур мешуд, дар рӯи сабзаи мулоим хоб карда, пагоҳии барвақт хеста, баромада
Наргиси Муродалӣ - Ниқоб
Як рӯбоҳ ҷасуру машҳур шудан хост. Вай ҳилае ба кор бурд. Аз рӯбоҳ ҳайвонҳои беша сахт тарсиданд. Аммо умри дурӯғ кўтоҳ аст. Рӯбоҳ ба даст афтоду шарманда шуд. Шумо, бачаҳои азиз, ин афсонаро хонда, хулосае худро бароред. Як рӯбоҳ орзу дошт, ки мисли
Бузи содда ва Рӯбоҳи фиребгар
Рӯбоҳе бисёр ташна монд. Назди чоҳе рафт ва ба даруни чоҳ ҷахид. Вай аз чоҳ сери об нушид ва баъд баромадан хост. Ҳарчанд кушиш кард, лекин баромада натавонист. Ҳамин вақт бузаке барои об нӯшидан омад. Вай рӯбоҳро дар даруни чоҳ дид. Буз аз рӯбоҳ
Барномасозӣ
Ахбор
Олами Афсонаҳо
Дунё