Мақолаҳо
Мақолаи нав5 роҳи ҷавоб додан ба кӯдаке, ки мегӯяд: «Ҳама доранд, фақат ман надорам!»
Дӯстам Эмӣ ба ман гуфт: «Бисёр ҳамсинфонаш доранд». Духтари синфи дуюмаш чанд ҳафта боз исрор мекард, ки барояш як пиёлаи термосии Stanley бихаранд. «Ҳатто гуфт, ки бо пули худаш мехарад. Аммо кӯдаки ҳафтсола чӣ гуна бояд тамоми рӯз пиёлаи 40-унсиягӣ,
АБДУСАЛОМ ДЕҲОТӢ - ФИРӮЗАҶОН ХОБИДААСТ
Бачаҳои азиз! Абдусалом Пирмуҳаммадзода Деҳотӣ аз адибони маъруфу маҳбуби мардуми мост. Ӯ 14 марти соли 1911 дар маҳаллаи Боғи майдони шаҳри бостонии Самарқанд дар оилаи ҳунарманд зода шудааст. Дар шаҳри Самарқанд хонда, дар шаҳри Душанбе кору эҷод
ШОҲИМАРДОН ИДИЗОДА - ЧИСТОНҲО
Як ҳайвони хушбурут, Ошиқи ширу қурут. Гурба Гарданкаҷи лабхалта, Хаммиёни думкалта. - Шутур Якто ҷуфти даҳанвоз, Иштиҳошон ба овоз. Гӯшҳо Аҷаб зебо хонача, Девори он аз химча. Қафас Сурху мазза шакарин, Ҷойи ӯ зери замин. Лаблабу Шаб ҳама
ОДОБИ САЛОМ
Ай писар, гар пештар гўӣ салом, Оташи дўзах шавад бар ту ҳаром. Фаридаддини Аттор Яке аз фазилатҳои неки инсонӣ, ки обрўву нуфуз ва манзалати ўро баланд мебардорад, ин гуфтани салом ба хурду бузург ва риояи одоби он мебошад. Пешиниён ин ҳусни одобро
МЕҲРИ ВАТАН
Ба роҳи Ватан ҷон фидо мекунем, Ватан ҳар чӣ гӯяд, адо мекунем. Ватан, зодгоҳ, калимаи зебо ва ҳуҷастае аст, ки бо шуниданаш хонаву дар, гаҳвора ва модар пеши назар меояд. Педагоги машҳур Сухомлинский В. А. мазмуни мафҳуми «Ватан»-ро одилона ба
Озарбойҷон истифодаи шабакаҳои иҷтимоиро барои кӯдакони то 16-сола манъ мекунад
Парламенти Озарбойҷон дар хониши сеюм ба Кодекси ҳуқуқвайронкунии маъмурӣ, инчунин қонунҳои «Дар бораи ахбор, паҳн ва ҳифзи ахбор» ва «Дар бораи ҳифзи кӯдакон аз маълумоти зараровар» тағйирот қабул кард. Тибқи ин тағйирот, шахсони то 16-сола дигар ҳаққи
ОДОБИ МУОШИРАТ ВА РАФТОР ДАР СИНФХОНАВУ МАКТАБ
Мактаб барои ҳар як фард бисёр азиз аст, зеро вай хонаи муътабари дувуми ӯст. Мактаб муассисаест, ки ҳар як инсон дар он ҳам таълим ва ҳам тарбия мегирад. Модар ба мо ҳарфи аввалин, сухан гуфтан ва қадам гузош танро ёд медиҳад. Мактабу омӯзгор навиштану
Сабр ва кӯшиши доимӣ
Замоне дар як деҳаи кӯҳистонӣ оҳангари машҳуре зиндагӣ мекард. Ӯ аз пӯлод асбобҳои аъло ва устувор месохт, ки мардум аз ҳар гӯшаи кишвар барои харидани онҳо меомаданд. Аммо яке аз шогирдони ҷавонаш, ки ҳанӯз ба ҳунари оҳангарӣ сару кор дошт, аз шиддати
САРВАТ ВА УМР
Шумо умри худро барои чӣ сарф мекунед? Марди сарватманди хасис тамоми умри худро танҳо барои ҷамъ кардани сарват мешузаронд. Рӯзе нишасту ба шумурдани сарвати ҷамъшудааш машғул шуд ва дид, ки дороии ӯ 300 000 динори тилло шудааст. Акнун ба тартиб додани
Зимистон омад
Зимистон асту зери пардаи ях, Ба хоби ноз рафта ҷӯйборон. Магар дар хоби худ хобе бубинанд, Ба ёди рӯзҳои навбаҳорон. Ки ҷӯе медиҳад овоз бар ҷӯй Зи пушти парда ҳамчун роздорон. Ба худ печанду ҷӯшанду хурӯшанд Зи нури офтоби бомдодон… Хаёли
Истифодаи дурусти интернет
Саводнокии расонавӣ барои кӯдакон. Имрӯз кӯдакон баробари калонсолон корбари фаъоли интернет ва шабакаҳои иҷтимоӣ ҳастанд ва шарт аст саводи расонаӣ дошта бошанд. То ба доми қаллобон наафтанд, ба хабарҳои бардурӯғ бовар накунанд, фирефтаи бозиҳои
Устоди аввалини ман!
Агар дар ҷахон набвад омӯзгор, Шавад тира аз бехирад рӯзгор. Агар барои қабои сабз ба бар намудани замин баҳор лозим бошад, пас барои сабз гаштани таманнои инсон устод рамзи баҳор аст. Оре, бе устод кас наметавонад аз доираи тафаккури маҳдуд берун
Чист он, Чистонҳо
Чистон он ки монанд мушт Ҳам нарм асту ҳам дуруcт, Бораш ҳамеша хор аст, Хораш ҳамеша дар пушт? (хорпушт) Баста даҳони танӯр, Танӯр, аз лахча пур. (тарбуз) Чистон ки ранг – ранг аст, Чолуку тезтанг аст Ҷома пӯшад сад бақа Бо чашмааш раванд
ЭҲТИЁТИ ДАНДОН
Эраҷ шириниро дӯст медорад. Хусусан, яхмосро. Чормағзу бодомро бо дандон мешиканад. «Дандонҳои ман, – мегӯяд, – аз оҳан сахттаранд». Обро ҳам бо яхпора менӯшад. Аммо дандоншӯйӣ ҳеҷ гоҳ ба ёдаш намерасад. Дишаб як дандонаш дард кард. Ба гумонаш ҳамаи
«Эҳтиёт – нисфи ҳаёт»
Мақоле дар байни мардум машҳур аст: «Эҳтиёт – нисфи ҳаёт». Дар куҷо бояд эҳтиёт шуд? Дар ҳама ҷо ва ҳамеша – дар хона, мактаб, роҳ, нақлиёт... Инчунин, аз оташ, ҳангоми заминларза, раъду барқ, истифодаи асбобҳои барқӣ низ бояд эҳтиёт шуд. Эҳтиёт қоидаҳо
Устод – беҳтарин падар
Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату
ҚОИДАҲОИ РОҲРАВИ ВА ОДОБИ МУОШИРАТ ДАР КӮЧА, НАҚЛИЁТ ВА БОЗОР
Расму оин ва фарҳанги миллй моро ҳидоят мекунанд, ки дар ҳар ҷо, хоҳ дар хона, хоҳ дар мактаб, хоҳ дар кӯча, хоҳ дар бозор, хоҳ дар сафар ҳамеша чун инсони комил аз рӯйи одаму одамгарй, одоби муошират рафтору амал намоем. Мирзо Бедил ба ин маънй
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё