Мафҳумро бифаҳм, на ин ки танҳо формуларо аз ёд кун

Агар аз бисёр волидон бипурсед, ки чаро кӯдакон аз математика мегурезанд, одатан як ҷавоби муштарак мешунавед:

«Чун бояд ҳама чизро аз ёд кунанд!»

Аммо воқеият ин аст, ки математика фанни азёдкунӣ нест; фанни фаҳмидан аст.

Кӯдаке, ки танҳо формулаҳоро аз ёд мекунад, бо хурдтарин тағйир дар шарти масъала сардаргум мешавад. Аммо кӯдаке, ки мафҳумро мефаҳмад, масъалаҳои нав, омехта ва ҳатто душворро низ ҳал мекунад. Барои шиносоӣ бо омӯзиши математикаи синфҳои ибтидоӣ бар асоси дарки мафҳумҳо бо мо ҳамроҳ бошед.

Имтиҳонҳои имрӯза, китобҳои нав, усулҳои таълими ҷаҳон ва ҳатто зеҳни сунъӣ ба як нукта таъкид мекунанд: омӯзиши мафҳумӣ дар математика ояндаи таҳсилии кӯдакро месозад.

Дар ин мақола баррасӣ мекунем, ки омӯзиши мафҳумӣ маҳз чӣ маъно дорад, чаро бояд онро ҷойгузини азёдкунӣ кунем ва чӣ гуна метавон ба кӯдак кумак кард, ки на танҳо математикаро фаҳмад, балки ҳалли масъалаҳоро дӯст дорад.

Омӯзиши мафҳумӣ дар математика чист?

Омӯзиши мафҳумӣ маънои онро дорад, ки кӯдак сабаб ва мантиқи паси ҳар формула, роҳи ҳал ва робитаро фаҳмад.

Вақте кӯдак медонад, ки «чаро» робитае дуруст аст, дигар зарурати аз ёд кардани он намемонад, зеро мафҳум дар зеҳнаш пойдор мешавад.

Фарқи омӯзиши мафҳумӣ аз омӯзиши азёдӣ

Дар омӯзиши мафҳумӣ:

Кӯдак сабаби ҳар қадамро мефаҳмад.

Метавонад масъалаҳои нав, омехта ва эҷодиро ҳал кунад.

Дониш дар хотир устувор мемонад ва дар синфҳои болоӣ низ кумак мекунад.

Зеҳни ӯ фаъол, таҳлилгар ва ба ҳалли масъала равона мешавад.

Дар омӯзиши азёдӣ:

Кӯдак танҳо формулаҳо ва усулҳоро кӯр-кӯрона аз ёд мекунад.

Бо хурдтарин тағйир дар шакли масъала сардаргум мешавад.

Мавзӯъҳо хеле зуд фаромӯш мешаванд.

Имкони рушди тафаккури математикӣ аз байн меравад.

Чаро аз ёд кардани формулаҳо кофӣ нест?

Зеро формулаҳо натиҷаанд, на худи мафҳум.

Масалан, вақте кӯдак мефаҳмад, ки формулаи масоҳати доира чӣ гуна ҳосил шудааст, дигар лозим нест π × r²-ро аз ёд кунад.

Чунин дарк боис мешавад, ки:

Хотираи дарозмуддат фаъол гардад.

Робитаи байни мафҳумҳо беҳтар шакл гирад.

Тарс аз математика кам шавад.

Эътимод ба худ ҳангоми ҳалли масъалаҳои нав бештар гардад.

Чаро омӯзиши мафҳумӣ барои кӯдакон зарур аст?

Дар солҳои охир низоми маорифи Эрон ва ҷаҳон ба омӯзиши мафҳумӣ дар математика бештар рӯ овардааст. Сабаб равшан аст: пояи ҳамаи мафҳумҳои минбаъда, аз каср ва зарб то муодилаҳо ва геометрия, бар фаҳмиши воқеӣ ва амиқ устувор мешавад.

Агар кӯдак имрӯз танҳо бо азёдкунӣ пеш равад, дар синфҳои болоӣ бо хурдтарин тағйир дар масъала сардаргум мешавад. Аммо вақте мафҳумҳоро мефаҳмад, заминаи зеҳнии ӯ барои омӯхтани математика қавӣ мегардад.

Пешгирӣ аз сустии донишҳои асосӣ дар солҳои оянда

Математика занҷираи мафҳумҳои ба ҳам алоқаманд аст. Агар кӯдак дар ҷамъу тарҳ, каср ё қонуниятҳо мушкил дошта бошад, ин камбудиҳо дар мавзӯъҳои зерин равшан зоҳир мешаванд:

Геометрия.

Зарб ва тақсим.

Нисбатҳо.

Алгебра ва муодилаҳо.

Омӯзиши мафҳумӣ ба кӯдак кумак мекунад, ки асоси мафҳумҳоро фаҳмад ва дар синфҳои болоӣ камтар ба пастшавии натиҷаҳои таҳсил дучор шавад.

Баланд бардоштани қобилияти ҳалли масъала ва тафаккури мантиқӣ

Кӯдаке, ки мафҳумҳоро дарк кардааст, танҳо «ҷавоб» намедиҳад. Ӯ фикр мекунад, таҳлил мекунад ва роҳи ҳал месозад.

Ин маҳорат маҳз ҳамон чизест, ки дар имтиҳонҳои дохилшавӣ ба мактабҳои хонандагони боистеъдод, имтиҳонҳои ниҳоӣ ва ҳатто зиндагии ҳаррӯза муҳим аст.

Муваффақият дар имтиҳонҳо ва ҳалли масъалаҳои омехта

Дар солҳои охир саволҳо танҳо як шакл надоранд. Онҳо метавонанд:

Чанд мавзӯъро дар бар гиранд.

Ба дарки мафҳумҳо такя кунанд.

Таҳлил ва фаҳмидани робитаҳоро талаб намоянд.

Хонандае, ки танҳо усулҳоро аз ёд кардааст, дар чунин масъалаҳо дармемонад. Аммо хонандае, ки мафҳумҳоро фаҳмидааст, аз уҳдаи навъҳои гуногуни масъала мебарояд.

Чаро баъзе кӯдакон математикаро душвор мешуморанд?

Бисёр волидон гумон мекунанд, ки мушкил аз «истеъдод»-и кӯдак аст. Аммо дар асл, душвор шудани математика бештар натиҷаи усули нодурусти омӯзиш аст, на нотавонӣ.

Вақте кӯдак мафҳумро аз аввал нафаҳмидааст, табиист, ки бо мураккабтар шудани мавзӯъҳо математикаро душвор ҳис мекунад ва аз он дур мешавад. Маҳз дар ҳамин ҷо омӯзиши мафҳумӣ метавонад вазъро тағйир диҳад.

Нақши усули нодурусти таълим

Агар ҳангоми таълим формулаҳо бе шарҳ ва мисол пешниҳод шаванд, кӯдак маҷбур мешавад онҳоро танҳо аз ёд кунад. Дар натиҷа:

Робитаи байни мафҳумҳоро намефаҳмад.

Бо тағйири хурд дар шарти масъала сардаргум мешавад.

Ба чунин хулоса мерасад: «Ман математикаро хуб намедонам».

Ин тасаввури нодуруст қадами аввал ба сӯйи дур шудан аз дарс аст.

Мушкилоти азёдкунӣ бе фаҳмиш

Хонандае, ки танҳо ба азёдкунӣ такя мекунад, ба ҷойи фикр кардан қолабҳои такрориро меҷӯяд. Аз ҳамин сабаб, ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо масъалаҳои мафҳумӣ, омехта ё нав роҳи ҳал пешниҳод карда наметавонад.

Маҳз барои ҳамин кӯдак, бо вуҷуди машқи зиёд, дар имтиҳон хатоҳои пешинаро такрор мекунад.

Аҳамияти мустаҳкам кардани мафҳумҳои асосӣ аз синфи якум то шашум

Давраи ибтидоӣ пояи омӯзиши математика аст. Агар мафҳумҳои асосӣ, монанди:

Адад ва рақам.

Ҷамъ ва тарҳ.

Каср.

Қонуниятҳо.

Ченкунӣ.

бо фаҳмондани маънояшон омӯзонда нашаванд, омӯзиш дар синфҳои болоӣ суст ё ноустувор мешавад.

Математика ба бино монанд аст: агар таҳкурсӣ мустаҳкам набошад, ошёнаҳои болоӣ устувор намемонанд.

Ҳафт усули амалӣ барои омӯзиши мафҳумии математика

Вақте кӯдак математикаро амиқ мефаҳмад, дигар ба азёдкунӣ ниёз надорад. Ин бахш яке аз муҳимтарин қисмҳои мақола аст, зеро роҳҳои амалии омӯзиши мафҳумиро ба таври сода пешниҳод мекунад.

1. Савол деҳ: сабаби дуруст будани формулаҳоро пайдо кун

Муҳимтарин фарқи омӯзиши мафҳумӣ аз азёдкунӣ он аст, ки кӯдак сабаби ҳар чизро мепурсад. Масалан:

«Чаро дарозии давра 2πr аст?»

«Чаро ҷамъу тарҳро дар тири ададӣ беҳтар фаҳмидан мумкин аст?»

Таълим бояд тавре бошад, ки кӯдак:

Сабабҳоро дарк кунад.

Робитаи байни мафҳумҳоро фаҳмад.

Донад, ки ҳар қоида аз куҷо пайдо шудааст.

Вақте сабаб равшан аст, дигар зарурати кӯр-кӯрона аз ёд кардан намемонад.

2. Аз мисолҳои воқеӣ ва фаҳмо истифода баред

Яке аз қавитарин роҳҳои омӯзиши мафҳумӣ ин аст, ки кӯдак математикаро дар зиндагии воқеӣ бинад:

Тақсим кардани торт — мафҳуми каср.

Чен кардани баландии миз — воҳиди ченак.

Ҳисоб кардани пули кисагӣ — мафҳуми ҷамъ ва тарҳ.

Вақте математика воқеӣ ва фаҳмо мешавад, кӯдак онро фанни хушку дилгиркунанда эҳсос намекунад.

3. Машқ кун, аммо бо фикр!

Ҳеҷ кас танҳо бо хондани математика онро намеомӯзад. Аммо машқи зиёд ҳам кофӣ нест: машқ бояд бо дарки мафҳумҳо анҷом дода шавад.

Яъне кӯдак пас аз ҳалли ҳар масъала бояд:

Сабаби ҳар қадамро баррасӣ кунад.

Хатоҳояшро нависад.

Роҳҳои дигари ҳалро низ бисанҷад.

Машқ маънои ба кор андохтани дониши зеҳниро дорад. Маҳз ҳамин донишро устувор мекунад.

4. Аз тасвирҳо, диаграммаҳо ва шаклҳо истифода баред

Кӯдакон пеш аз омӯхтани ададҳо тавассути тасвирҳо меомӯзанд. Ҳар қадар масъала ба таври аёнӣ нишон дода шавад, фаҳмиданаш осонтар мегардад.

Масалан:

Нишон додани каср бо шакл.

Тартиб додани ҷадвал барои қонуниятҳо.

Кашидани график барои фаҳмидани мафҳуми функсия.

Тасвир кардани хаткашак, аломатҳои шумориш ва тири ададӣ.

Тасвирҳо ба мағз ёрӣ медиҳанд, ки робитаҳоро зудтар пайдо кунад.

5. Ба дигарон омӯзонед

Агар кӯдак чизеро шарҳ дода тавонад, ин маънои онро дорад, ки онро пурра фаҳмидааст. Ин усул яке аз беҳтарин роҳҳои мустаҳкам кардани дониш аст.

Аз ӯ хоҳиш кардан мумкин аст, ки:

Масъалаеро ба падар ё модар фаҳмонад.

Роҳи ҳалли машқро ба хоҳар ё бародар нишон диҳад.

Ҳатто барои лӯхтакҳояш «дарси математика» гузаронад.

Ба дигарон омӯзондан роҳи «фаҳмиш → мустаҳкамшавии дониш → азхудкунии комил»-ро пурра мекунад.

6. Аз манбаъҳои мафҳумӣ ва чандрасонаӣ истифода баред

Манбаъҳое, ки танҳо формула ва усул медиҳанд, омӯзишро ба азёдкунӣ табдил медиҳанд. Аммо манбаъҳое, ки тавассути воситаҳои зерин таълим медиҳанд, омӯзишро амиқтар мекунанд ва барои кӯдак ҷолибтаранд:

Тасвир.

Видео.

Мисоли воқеӣ.

Озмоиш.

Қаҳрамонҳои ҳикоя.

7. Вақтро идора кунед ва пайваста машқ намоед

Математикаро дар як шаб омӯхтан мумкин нест. Дониш вақте устувор мешавад, ки дар барномаи кӯдак ин корҳо ҷой дошта бошанд:

Машқи ҳаррӯза.

Такрори кӯтоҳ.

Бозбинии нуктаҳои муҳим.

Ҳалли масъалаҳои гуногун.

Панҷ то даҳ дақиқа машқи ҳаррӯза аз як соат омӯзиши якбора муассиртар аст.

Нақши машқ дар омӯзиши амиқ ва воқеии математика

Ҳеҷ мафҳуми математикӣ бе машқи воқеӣ мустаҳкам намешавад. Ҳалли машқҳо марҳилаест, ки омӯзиш аз «қабули иттилоот» ба «ба ёд овардан ва истифодаи иттилоот» мегузарад.

Кӯдаке, ки танҳо мисолҳои ҳалшударо мебинад, гумон мекунад, ки омӯхтааст. Аммо вақте худаш масъалаи наверо ҳал мекунад, маълум мешавад, ки оё мавзӯъро воқеан фаҳмидааст ё не. Маҳз дар ҳамин марҳила омӯзиши мафҳумӣ шакли воқеӣ мегирад.

Машқ — ба кор андохтани донишҳои зеҳнӣ

Дар синф ё ҳангоми тамошои видео кӯдак танҳо иттилоот қабул мекунад. Аммо ҳангоми ҳалли машқ зеҳн ба фаъолияти мустақил мегузарад:

Таҳлил.

Муқоиса.

Интихоби роҳи ҳал.

Баррасии хато.

Ислоҳи роҳ.

Ин раванд боис мешавад, ки мафҳум дар зеҳн «сохта» шавад, на ин ки танҳо шунида шавад.

Аҳамияти баррасии хатоҳо

Хатоҳо яке аз беҳтарин қисмҳои омӯзишанд, ба шарте ки баррасӣ шаванд. Вақте кӯдак хато мекунад ва сабабашро мефаҳмад:

Роҳи нодурустро дар зеҳнаш ислоҳ мекунад.

Роҳи дурустро ҷойгузин месозад.

Дониш устувор мешавад.

Кӯдаке, ки хато намекунад, одатан танҳо масъалаҳои такрориро ҳал кардааст.

Фарқи машқи зиёд аз машқи мафҳумӣ

Машқи зиёд, агар бе фикр бошад, танҳо зеҳни кӯдакро хаста мекунад. Аммо машқи мафҳумӣ маънои онро дорад, ки кӯдак:

Бо таваққуф ва таҳлил масъала ҳал кунад.

Сабаби ҳар қадамро фаҳмад.

Усулҳои гуногунро муқоиса намояд.

Аз хато кардан натарсад.

Ҳатто панҷ машқи мафҳумӣ аз панҷоҳ машқи азёдӣ беҳтар аст.

Чӣ гуна машқро бо дарки мафҳум ҳал кунем?

Барои воқеан муфид будани ҳалли машқ беҳтар аст кӯдак:

Шарти масъаларо пурра хонад.

Худаш масъаларо бо тасвир ё диаграмма нишон диҳад.

Роҳи аввалини ҳалро бисанҷад.

Агар он нодуруст бошад, усули дуюмро озмояд.

Дар охир роҳи дурусти ҳалро нависад.

Сабаби хатояшро сабт кунад.

Ин раванд аз худи «ҷавоб» муҳимтар аст, зеро маҳорати таҳлил ва ҳалли масъаларо инкишоф медиҳад.

Омӯзиши мафҳумӣ дар синф ва нақши омӯзгор

Қисми муҳими дарки математика дар синф шакл мегирад. Агар таълим танҳо бо ҳалли мисолҳои такрорӣ ё гуфтани формулаҳо маҳдуд шавад, кӯдак тафаккури таҳлилиро намеомӯзад.

Аммо омӯзгоре, ки дарсро бо саволҳо, мисолҳои воқеӣ, тасвирҳо ва баррасии роҳҳои ҳал пеш мебарад, метавонад барои омӯзиши мафҳумӣ заминаи қавӣ созад.

Иштироки фаъол дар синф

Кӯдаке, ки ғайрифаъол аст ва танҳо тамошо мекунад, ба омӯзиш ҷалб намешавад. Аммо вақте ӯ:

Савол медиҳад.

Дар ҳалли мисолҳо иштирок мекунад.

Роҳи ҳал пешниҳод менамояд.

Ё мушкилоти фаҳмиши худро баён мекунад.

зеҳнаш ба марҳилаи «фикр кардан» мегузарад, на «аз ёд кардан».

Саволу ҷавоб — муҳимтарин қисми дарс

Синфи математика бояд муҳите бошад, ки кӯдак дар он тавонад:

Савол диҳад.

Ҷавобҳои гуногунро баррасӣ кунад.

Хато кунад.

Ва дубора кӯшиш намояд.

Ин давра омӯзишро амиқтар мекунад. Кӯдаке, ки аз савол додан метарсад, одатан мафҳумҳоро пурра намефаҳмад ва хатоҳояшро дар имтиҳон такрор мекунад.

Хатари ақиб мондан дар омӯзиши мафҳумҳои асосӣ

Агар мафҳуме дар синф дуруст фаҳмида нашавад, он зуд ба занҷираи мушкилот табдил меёбад. Ин махсусан ба мавзӯъҳои зерин дахл дорад:

Каср.

Қонуниятҳо.

Зарб ва тақсим.

Ченкунӣ.

Мафҳуми адад.

Агар кӯдак дар як қисми дарс ақиб монад, мавзӯъҳои минбаъда низ барояш душвор мешаванд. Омӯзиши тадриҷӣ ва пайваста намегузорад, ки ин ақибмонӣ бештар гардад.

Омӯзиши мафҳумӣ дар хона: нақши волидон чист?

Ҳатто беҳтарин омӯзгорон ҳам бе ҳамроҳии волидон раванди омӯзишро пурра карда наметавонанд. Хона ҷойест, ки кӯдак метавонад дар муҳити ором, бе изтироб ва бо озодии фикр мафҳумҳоро амиқтар дарк кунад.

Нақши волидон омӯзгори дуюм будан нест. Вазифаи онҳо дастгирӣ ва қавӣ кардани омӯзиши мафҳумии математика мебошад. Онҳо ҳамчунин метавонанд аз усулҳои омӯзиши онлайнии математикаи синфҳои ибтидоӣ истифода баранд.

Математикаро ба таҷрибаи воқеӣ ва ҷолиб табдил диҳед

Беҳтарин роҳи омӯзиш барои кӯдак таҷриба аст. Мафҳумҳоро метавон бо корҳои ҳаррӯза машқ кард:

Пухтани торт — мафҳуми каср.

Ҷамъу ҷобаҷо кардани ашё — мафҳуми гурӯҳбандӣ.

Харид аз мағоза — ҷамъ ва тарҳ.

Чен кардани баландии гулдон — мафҳуми сантиметр ва метр.

Вақте математика ба зиндагӣ ворид мешавад, кӯдак онро чизи воқеӣ мебинад, на танҳо фанни хушку дилгиркунанда.

Аз маҷбуркунӣ ва муҳити изтиробовар худдорӣ кунед

Ҳеҷ кӯдак бо маҷбуркунӣ омӯзандаи хуб намешавад. Волидон бояд:

Аз муқоиса бо дигарон худдорӣ кунанд.

Ба хато кардан иҷозат диҳанд.

Ба ҷойи фишор бо сухан рӯҳбаланд кунанд.

Омӯзишро ба мусобиқа ё таҳдид табдил надиҳанд.

Кӯдаке, ки худро дар амният эҳсос мекунад, беҳтар савол медиҳад, беҳтар таҳлил мекунад ва беҳтар меомӯзад.

Кӯдакро ба фикр кардан ташвиқ кунед, на ба азёдкунӣ

Ба ҷойи «Ҷавоби ин чист?» беҳтар аст бипурсем:

«Ба фикрат, чаро чунин шуд?»

«Метавонӣ роҳи дигаре пайдо кунӣ?»

«Чӣ гуна фаҳмидӣ, ки ин ҷавоб дуруст аст?»

Ин саволҳо зеҳни кӯдакро фаъол мекунанд ва барои омӯзиши воқеӣ замина месозанд.

Яке аз мушкилоти бузурги таълими математика дар Эрон якрангӣ ва хушк будани усули дарсдиҳӣ аст. Вақте кӯдак аз дарс хаста мешавад, зеҳнаш ғайрифаъол мегардад ва омӯзиши амиқ рух намедиҳад.

Барои омӯзиши мафҳумии математика роҳи комилан дигар тарҳрезӣ шудааст. Ҳадафи он ин аст, ки кӯдак математикаро фаҳмад ва аз он лаззат барад, на ин ки танҳо чанд формуларо аз ёд кунад.

Омӯзиши тасвирӣ, аниматсионӣ ва бе такя ба азёдкунӣ

Кӯдакон ҷаҳони тасвирро аз ҷаҳони матн беҳтар дарк мекунанд. Аз ҳамин сабаб, дар дарс мафҳумҳои математикӣ тавассути воситаҳои зерин шарҳ дода мешаванд:

Аниматсия.

Ҳаракат, садо ва тасвирҳои ҷолиб.

Мисолҳои воқеӣ.

Ин усул имкон медиҳад, ки кӯдак мафҳумро «бинад» ва «дарк кунад», на ин ки танҳо онро бишнавад.

Истифодаи қаҳрамонҳои хаёлӣ ва ҳамсинфони ҳикоявӣ

Барои аз ҳолати хушку расмӣ баровардани математика дар дарсҳо аз инҳо истифода мешавад:

Қаҳрамонҳои рангоранг ва шавқовар.

Ҳикояҳои кӯтоҳ.

Ҳолатҳои зиндагии ҳаррӯзаи кӯдак.

Ҳадаф ин аст, ки кӯдак худро танҳо ҳис накунад ва эҳсос намояд, ки ҳамроҳоне дорад, ки бо ӯ меомӯзанд. Ин усул изтиробро кам мекунад, диққатро зиёд менамояд ва байни кӯдак ва дарс робитаи эҳсосӣ ба вуҷуд меорад.

Ҳалли машқҳо бо қалами рақамӣ: таҷрибае монанд ба синфи воқеӣ

Вақте омӯзгор бо қалами рақамӣ рӯйи экран менависад ва ҳалли масъаларо қадам ба қадам пеш мебарад, кӯдак равшан мебинад:

Формулаҳо аз куҷо пайдо шудаанд.

Чаро ин қадам иҷро шуд.

Чӣ гуна бояд хатоҳоро ислоҳ кард.

Ин усул аз азёдкунии кӯр-кӯрона пешгирӣ мекунад ва кӯдакро ба раванди воқеии ҳалли масъала ҷалб менамояд.

Чаро ин усул кӯдаконро аз математика гурезон намекунад?

Зеро таълим:

Ҷолиб аст.

Равшану фаҳмост.

Бар ҳикоя асос ёфтааст.

Тасвирӣ аст.

Кӯдакро фаъолона ҷалб мекунад.

Дар чунин муҳит зеҳни кӯдак фаъол мешавад: ӯ савол медиҳад, таҳлил мекунад ва дониши устувор ба даст меорад.

Ин ҳамон усулест, ки дар бисёр кишварҳои пешсафи таълими математика низ истифода мешавад.

Ҷамъбаст: мафҳумро бифаҳм, на ин ки танҳо формуларо аз ёд кун

Математика фаннее нест, ки онро танҳо бо аз ёд кардани формулаҳо омӯхтан мумкин бошад. Кӯдаке, ки мафҳумҳоро мефаҳмад, дар ҳар синф, бо ҳар навъи масъала ва дар ҳар шароит қобилияти ҳалли масъала дорад. Аммо кӯдаке, ки танҳо аз ёд мекунад, бо хурдтарин тағйир сардаргум мешавад.

Омӯзиши мафҳумӣ дар математика маънои онро дорад, ки кӯдак фикр карда тавонад, далел биёрад, таҳлил кунад ва дониши худро истифода барад, на ин ки танҳо ҷавобҳоро такрор намояд.

Дар ин мақола дидем, ки:

Сабаби душвор шудани математика барои кӯдакон аксар вақт усулҳои нодурусти таълим мебошанд.

Машқи мафҳумӣ ва таҳлилӣ омӯзишро амиқ мекунад.

Дарс дар синф, омӯзиш дар хона ва манбаъҳои таълимӣ — ҳар се бояд ба дарки мафҳумҳо такя кунанд.

Усули фарқкунанда ба кӯдакон кумак мекунад, ки математикаро фаҳманд, на ин ки аз он гурезанд.

Агар кӯдак имрӯз мафҳумро омӯзад, фардо дар ҳамаи фанҳо қавитар, зирактар ва боэътимодтар амал мекунад.