Зиндагии ту бо интихобҳои хурд сохта мешавад

Баъзан гумон мекунем, ки барои тағйир додани зиндагӣ бояд як қарори бузург қабул кунем: рӯзе ҷасур шавем, роҳи наверо интихоб намоем ва ногаҳон ҳама чиз дигар шавад.

Аммо зиндагӣ одатан ин тавр сохта намешавад.

Қисми зиёди он чизе, ки имрӯз ҳастем, натиҷаи интихобҳои хурдест, ки борҳо такрор кардаем. Интихобҳое, ки шояд дар ҳамон лаҳза муҳим наменамуданд, аммо бо гузашти вақт роҳи зиндагии моро шакл додаанд.

Ҳар рӯз бо худ чӣ гуна сухан мегӯем, чиро ба таъхир мегузорем, ба чӣ «ҳа» мегӯем ва аз чӣ мегузарем — ҳамаи ин оҳиста-оҳиста тасвири ояндаи моро месозад.

Меҳрӣ Фотимӣ бар ин бовар аст, ки зиндагӣ бештар аз он ки бо як қарори бузург сохта шавад, бо интихобҳои хурд ва огоҳона шакл мегирад.

Зиндагӣ аз лаҳзаҳои одӣ сохта мешавад

Мо одатан рӯйдодҳои бузурги зиндагиро ба ёд меорем: оғози кор, поёни муносибат, муҳоҷират, издивоҷ, иваз кардани ҷойи кор ё қабули қарори муҳим.

Аммо дар фосилаи байни ин рӯйдодҳо ҳазорҳо интихоби хурд мекунем.

Шояд ҳар рӯз ҳамагӣ чанд дақиқа барои омӯзиш вақт ҷудо кунем. Шояд ҳар рӯз ба ниёзҳои худ каме бештар таваҷҷуҳ намоем. Шояд ҳар боре, ки метарсем, ба ҷойи гурехтан як қадами хурд гузорем.

Ҳеҷ яке аз ин интихобҳо ба танҳоӣ зиндагиро дигаргун намекунад. Аммо такрори онҳо метавонад моро ба инсони дигар табдил диҳад.

Интихоби хурд беаҳамият нест

Баъзан ба худ мегӯем:

«Ин як бор чизеро тағйир намедиҳад».

Дуруст аст: як бор одатан тағйироти бузург ба вуҷуд намеорад. Аммо масъала танҳо ҳамон «як бор» нест.

Масъала ин аст, ки интихоб ҳангоми такрор шудан ба одат табдил меёбад. Одат бо такрор шудан ҷузъи тарзи зиндагии мо мегардад. Ва тарзи зиндагӣ дар ниҳоят ба ояндаи мо таъсир мерасонад.

Аз ҳамин сабаб, баъзе тағйироти хурд аз он чи дар лаҳза ба назар мерасад, хеле муҳимтаранд.

Мо танҳо бо интихобҳоямон зиндагӣ намекунем — такрори онҳо моро месозад

Агар ҳар рӯз ба худ бигӯем:

«Ман наметавонам»,

оҳиста-оҳиста ин ҷумла дигар танҳо як фикр нахоҳад буд: он ба қисми тасаввури мо дар бораи худамон табдил меёбад.

Агар ҳар рӯз ба худ имкони таҷриба кардан диҳем, тадриҷан тасаввури дигаре дар бораи худ месозем:

«Ман метавонам омӯзам».

Фарқи ин ду зиндагӣ шояд аз як қарори бузург оғоз нашуда бошад. Он аз ҷумлаи хурде сар шудааст, ки борҳо такрор гардидааст.

Чаро мунтазири тағйироти бузург мемонем?

Яке аз сабабҳо ин аст, ки тағйироти бузург бештар ба чашм мерасад. Мо мехоҳем рӯзи муайянеро ҳамчун «рӯзи тағйирот» ном барем.

Аммо рушди воқеӣ на ҳамеша чунин рӯз дорад.

Баъзан рушд маънои онро дорад, ки:

• Имрӯз панҷ дақиқа бештар кӯшиш кунем.
• Имрӯз як бор «не» гӯем.
• Имрӯз кореро, ки муддатҳо ба таъхир гузоштаем, оғоз кунем — ҳатто барои ҳамагӣ даҳ дақиқа.
• Имрӯз ба ҷойи муқоисаи худ бо дигарон ба роҳи худамон баргардем.

Ин интихобҳо шояд ҳаяҷоновар набошанд, аммо қудрати аҷибе доранд: онҳо ба мо исбот мекунанд, ки ҳанӯз метавонем ба зиндагии худамон таъсир расонем.

Интихобҳои хурд ҳувияти нав месозанд

Яке аз нуктаҳои амиқ ин аст, ки мо бо рафторамон танҳо натиҷа ба даст намеорем. Мо ҳамчунин тавассути рафторамон дар бораи худ маълумот ҷамъ мекунем.

Вақте кореро борҳо анҷом медиҳем, зеҳнамон оҳиста-оҳиста бовар мекунад:

«Ман касе ҳастам, ки ин корро анҷом медиҳад».

Агар ҳар рӯз ба худ ғамхорӣ кунем, тасаввурамон дар бораи худамон тағйир меёбад. Агар ба ваъдаҳое, ки ба худ медиҳем, вафодор бимонем, эътимодамон ба худ бештар мешавад. Агар ҷуръати таҷриба кардан дошта бошем, худро инсони ҷасуртар мебинем.

Аз ҳамин сабаб, ҳар интихоби хурд метавонад ба ҳувияти мо паёме расонад.

Ба интихобҳои хурди манфӣ низ диққат диҳем

Ҳамон тавре ки интихобҳои мусбат ба зиндагӣ таъсир мерасонанд, интихобҳои хурди манфӣ низ метавонанд тадриҷан роҳи моро тағйир диҳанд.

Як бор ба таъхир гузоштани кор мушкили бузург нест. Аммо агар «баъдтар анҷом медиҳам» ба одати ҳамешагӣ табдил ёбад, фосилаи мо аз он чи мехоҳем, бештар мешавад.

Як бор нодида гирифтани эҳсосот табиӣ аст. Аммо агар ҳамеша эҳсосоти худро канор гузорем, шояд рӯзе пай барем, ки дигар садои даруни худро намешунавем.

Мушкил на ҳамеша дар як интихоб аст. Он дар одатест, ки аз такрори ҳамон интихоб ба вуҷуд меояд.

Чӣ гуна интихобҳои хурди худро огоҳонатар кунем?

1. Як тағйироти хурдро интихоб кунед

Лозим нест ҳама чизро якбора тағйир диҳед.

Танҳо як рафторро интихоб кунед, ки агар ҳар рӯз такрор шавад, зиндагиятонро каме беҳтар мекунад.

2. Қадами интихобкардаатонро хурдтар кунед

Агар қарор додаед китоб хонед, шарт нест аз ҳамон аввал рӯзе як соат мутолиа кунед. Панҷ ё даҳ дақиқа ҳам метавонад оғози хуб бошад.

Ҳадаф ба ҳаракат даромадан аст, на исбот кардани қувваи ирода.

3. Ба пайвастагӣ бештар аз ҳаяҷон аҳамият диҳед

Шояд рӯзе кореро бо ҳаваси зиёд анҷом диҳед ва рӯзи дигар ҳеҷ ҳавасе надошта бошед.

Рушд танҳо ба рӯзҳои пурнерӯ вобаста нест. Он чи муҳим аст, дубора ба роҳ баргаштан мебошад.

4. Ҳар шаб яке аз интихобҳои худро баррасӣ кунед

Дар охири рӯз аз худ бипурсед:

«Имрӯз кадом интихоби хурд маро ба зиндагии дилхоҳам наздиктар кард?»

Ин саволи сода метавонад диққати шуморо аз натиҷаҳои фаврӣ ба роҳи воқеии рушд баргардонад.

5. Худро барои интихобҳои хурдатон паст назанед

Агар як рӯз мувофиқи нақша пеш рафта натавонистед, ҳама чизро нокомшуда ҳисоб накунед.

Сохтани зиндагӣ кори якрӯза нест. Баъзан муҳимтарин интихоб ин аст, ки пас аз як рӯзи номуваффақ дубора оғоз кунем.

Машқи имрӯз: «Як дарсад беҳтар»

Имрӯз танҳо як бахши зиндагиятонро интихоб кунед: саломатӣ, оромиш, муносибатҳо, омӯзиш, кор, даромад ё ғамхорӣ ба худ.

Сипас аз худ бипурсед:

«Агар бихоҳам дар ин бахш ҳамагӣ як дарсад беҳтар шавам, имрӯз чӣ кор карда метавонам?»

Кори интихобкардаатон бояд он қадар хурд бошад, ки барои анҷом надоданаш баҳонае пайдо накунед.

Пас ҳамон корро анҷом диҳед. Фардо боз ҳамин саволро аз худ бипурсед.

Шояд дар охири як рӯз рӯйдоди бузурге рух надиҳад. Аммо шумо чизеро месозед, ки аз як рӯз бузургтар аст: роҳи нав.

Зиндагии дилхоҳ якбора сохта намешавад

Зиндагӣ ба асари ҳунарӣ монанд аст.

Рассом тамоми тасвирро бо як ҳаракат намеофарад. Хате мекашад, таваққуф мекунад, ранге меафзояд, чизеро ислоҳ менамояд ва боз идома медиҳад.

Мо низ зиндагии худро ҳамин гуна месозем.

Гоҳе интихоби дуруст мекунем. Гоҳе хато мекунем. Гоҳе таваққуф менамоем. Гоҳе роҳро ислоҳ мекунем.

Муҳим он нест, ки ҳар рӯз шоҳкоре офарем. Муҳим он аст, ки аз офаридан даст накашем.

Ҷамъбаст

Агар барои тағйир додани зиндагӣ мунтазири қарори бузурге бошем, шояд лозим аст нигоҳи худро дигар кунем.

Зиндагии мо ҳамин ҳоло, дар интихобҳои хурди ҳаррӯза шакл мегирад.

Ҳар боре ки ба худ эҳтиром мегузорем, ҳадду марзи солим муқаррар мекунем, кореро оғоз менамоем, аз муқоиса дур мешавем ё пас аз нокомӣ дубора бармехезем, ба асари ҳунарии зиндагии худ хати тозае илова мекунем.

Лозим нест имрӯз тамоми зиндагиятро тағйир диҳӣ.

Баъзан кофист, ки танҳо интихоби имрӯзатро аз интихоби дирӯзат каме беҳтар кунӣ.