Ҳама чиз дорам, пас чаро хушбахт нестам?

Як рӯз пай мебарӣ, ки дигар ҳатто ҳавсалаи асабонӣ шудан ҳам надорӣ.

На ин ки дигар чизе нороҳатат намекунад.
Баръакс, шояд ҳанӯз чизҳои зиёде бошанд, ки нороҳатат кунанд, дилатро ранҷонанд ва ҳатто бихоҳӣ соатҳо дар бораашон гап занӣ.

Аммо дигар неруи фаҳмондан надорӣ.

Пештар нороҳат мешудӣ, гап мезадӣ.
Агар чизе озорат медод, мегуфтӣ.
Агар чизе мехостӣ, дархост мекардӣ.
Агар касе намефаҳмид, боз мефаҳмондӣ.

Аммо дар як лаҳза, бе он ки дақиқ бидонӣ кай буд, хаста мешавӣ.

На танҳо аз одамон.
Аз фаҳмондан.
Аз интизорӣ кашидан.
Аз умед бастан.
Аз он ки чизеро бо тамоми ҳастият бихоҳӣ ва баъд маҷбур шавӣ вонамуд кунӣ, ки он қадар ҳам муҳим набудааст.

Ва аҷибтар аз ҳама ин аст, ки аз берун зиндагият шояд комилан одӣ ба назар расад.

Хона дорӣ.
Одамоне ҳастанд, ки дӯстат медоранд.
Масъулиятҳо дорӣ.
Рӯзҳоят пур аз коранд.
Ҳатто мумкин аст бисёриҳо ба зиндагият нигоҳ карда, ба худ бигӯянд:

«Хуб, дигар чӣ кам дорад?»

Ва шояд худат ҳам борҳо ҳамин саволро аз худ пурсида бошӣ.

Пас чаро хушбахт нестам?

Саволи душворест.

Чун агар зиндагият воқеан хароб мебуд, ҷавоб додан осонтар мешуд.

Метавонистӣ бигӯӣ, ки мушкил аз пул аст.
Аз танҳоист.
Аз муносибати бад аст.
Аз корест, ки дӯсташ намедорӣ.
Аз чизест, ки надорӣ ва орзуи доштанашро мекунӣ.

Аммо баъзан ҳеҷ яке аз ин ҷавобҳо комилан дуруст нест.

Баъзан мушкил дар он нест, ки дар зиндагият чизе намерасад.

Мушкил ин аст, ки худат кайҳост дар миёни ҳамин зиндагӣ гум шудаӣ.

Он қадар ба нақшҳои гуногун фурӯ рафтаӣ, ки дигар ёдат намеояд пеш аз он ки модар, ҳамсар, духтар, корманд, хонашин ё масъули иҷрои ҳазор кори хурду калон бошӣ, кӣ будӣ.

Чӣ чизҳо ба шавқат меоварданд?

Бори охир кай аз чизе ба ҳаяҷон омадӣ?

Кай кореро танҳо барои худат анҷом додӣ — на барои он ки лозим буд, на барои он ки касе аз ту интизор дошт, на барои он ки бояд мекардӣ?

Шояд барои ҳамин аст, ки баъзан одам мехоҳад ҳамагӣ чанд соат аз ҳама чиз дур шавад.

На барои он ки оилаашро дӯст намедорад.

На барои он ки аз зиндагияш безор аст.

Танҳо барои он ки мехоҳад ақаллан як бор касе аз ӯ чизе нахоҳад.

Касе садояш накунад.

Касе напурсад: «Чӣ пазем?», «Куҷост?», «Кай меоӣ?», «Бачаҳо чӣ хӯранд?», «Ин корро кардӣ?»

Танҳо чанд соат хомӯшӣ.

Чанд соате, ки битавонӣ бинишинӣ ва аз худ бипурсӣ:

Ман дар ҳақиқат чӣ мехоҳам?

Ва шояд душвортарин қисми масъала ҳамин бошад.

Ин ки пас аз солҳои ғамхорӣ ба ҳама дигар ҷавоби ин саволро намедонӣ.

Медонӣ, ки дигарон чиро дӯст медоранд.
Медонӣ, ки кӯдакон чӣ хӯрок мехӯранд.
Медонӣ, ки ҳамсарат ба чӣ ниёз дорад.
Медонӣ, ки дар хона чӣ намерасад.

Аммо вақте навбат ба худат мерасад, таваққуф мекунӣ.

«Ман?»

Намедонӣ.

Ва ин надонистан баъзан аз худи ғам ҳам ғамангезтар аст.

Чун одам метавонад барои чизе, ки надорад, кӯшиш кунад.

Аммо вақте ҳатто намедонад чӣ мехоҳад, аз куҷо бояд оғоз кунад?

Шояд лозим набошад, ки фавран зиндагиямонро дигар кунем.

Шояд лозим набошад хонаи дигар, кори дигар, одами дигар ё ҳатто зиндагии дигар дошта бошем.

Шояд қадами аввал танҳо ин бошад, ки боз ба худамон аҳамият диҳем.

Агар чизе нороҳатамон мекунад, бигӯем.

Агар чизе хушҳоламон мекунад, инкораш накунем.

Агар хастаем, ҳамеша худро маҷбур накунем, ки идома диҳем.

Ва агар як рӯз фаҳмидем, ки дигар ҳатто ҳавсалаи асабонӣ шудан ҳам надорем, ба ҷойи он ки бигӯем:

«Чӣ қадар беҳис шудаам»,

аз худ бипурсем:

«Чӣ қадар вақт аст, ки худамро нодида мегирам?»

Шояд хушбахт набудан ҳамеша маънои онро надошта бошад, ки зиндагиямонро нодуруст сохтаем.

Баъзан танҳо маънояш ин аст, ки кайҳост он қадар ба сохтани зиндагии дигарон машғулем, ки саҳми худамонро фаромӯш кардаем.

Ва шояд ҳанӯз дер нашуда бошад.

Шояд лозим нест ҳама чизро вайрон кунему аз нав бисозем.

Шояд танҳо бояд оҳиста-оҳиста як гӯшаи хурди ин зиндагиро дубора барои худамон бозпас гирем.

Як шавқу ҳавас.

Як орзу.

Як сайругашт.

Як суҳбати самимӣ.

Як қароре, ки танҳо барои худамон гирифтаем.

Як бор «не» гуфтан.

Ё ҳатто як ҷумлаи одӣ: «Ман инро мехоҳам».

Шояд хушбахтӣ аз он лаҳза оғоз нашавад, ки зиндагиямон комил мешавад.

Шояд аз он лаҳза оғоз шавад, ки ниҳоят боз худамонро дар зиндагиямон пайдо мекунем.