ЭҲТИЁТИ ДАНДОН

Эраҷ шириниро дӯст медорад.

Хусусан, яхмосро. Чормағзу бодомро бо дандон мешиканад. «Дандонҳои ман, – мегӯяд, – аз оҳан сахттаранд». Обро ҳам бо яхпора менӯшад. Аммо дандоншӯйӣ ҳеҷ гоҳ ба ёдаш намерасад.

Дишаб як дандонаш дард кард.

Ба гумонаш ҳамаи дандонҳояш дард мекунанд. То саҳар нахобида гирист. Модар ҳама корро кард, аммо суде набахшид.

Чун субҳ дамид, модар гуфт:

– Бархез, либосатро пӯш. Ба назди табиб меравем. Наравӣ, боз сахттар дард мекунад. Эраҷ хеста, либос пӯшид. Ҳар ду ба дармонгоҳ рафтанд.

Чанд лаҳза пас Эраҷ хандиду гуфт:

– Модарҷон, дандонам дигар дард намекунад.

– Ин аз тарс, – гуфт модар. – Натарс, бачаҷон. Шердил бош. Одамон дар навбат истода буданд. Модару писар навбат гирифтанд.

– Дард кард? – пурсид Эраҷ.

– Не, – ҷавоб дод духтарак.

Дили Эраҷ қувват гирифт. Аз назди табиб як духтарак баромад. Вай ду бари рӯяшро дошта буд.

Табиб аз дами дар ба Эраҷ нигарист ва меҳрубонона пурсид:

– Номат чист, писарҷон?

– Эраҷ, – гуфт писарак.

– Биё, гузашта, шин.

Табиб дандонҳои Эраҷро аз назар гузаронида гуфт:

– Писарҷон, ту дандонҳоятро эҳтиёт намекардаӣ-ку. Дандонҳоят мегӯянд, ки мо бодому чормағз шикастаем. Яхмосу яхоб ҳам хӯрдаем.

Табиб ба милки дандони Эраҷ сӯзандору гузаронд. Дандон карахт шуд. Сипас онро тоза карда, марҳам молид.

– Модарҷон,

– гуфт Эраҷ, – духтурхола дандонҳоямро табобат карданд. – Аз ин баъд дандонҳоямро эҳтиёт мекунам.