Қалби инсон

Аммо ту аз ин ҷо ба Хуҷанд рафтанӣ ҳастӣ. Мошине аз роҳ мегузарад ва ронанда ба ту ишора карда мегӯяд:

— Бародар, куҷо меравӣ?

Ту мегӯӣ:

— Ака, ҳамин роҳ рост меравам.

Ӯ мегӯяд:

— Ман ҳам ба ҳамон тараф меравам, биё, туро мебарам.

Оё нисбат ба ин шахс дар дили ту меҳру муҳаббат пайдо мешавад?

Албатта пайдо мешавад. Ҳарчанд дар аввал мумкин аст каме шубҳа кунӣ ва фикр кунӣ: «Ин шахс кист? Чаро маро бурдан мехоҳад?» Аммо вақте туро савор карда, ба ҷойи лозим мерасонад, нисбат ба ӯ меҳр пайдо мекунӣ.

Фарз кун, ки ба Хуҷанд расидӣ. Баъд он шахс мегӯяд:

— Бародар, ман аз ин ҷо ба Исфара меравам.

Ту мегӯӣ:

— Чӣ хуб! Ман ҳам ба Исфара рафтанӣ будам.

Ӯ туро то Исфара ҳам мебарад. Оё муҳаббатат ба ӯ бештар мешавад?

Албатта.

Баъд аз расидан ба Исфара мегӯяд:

— Бародар, ман туро хеле дӯст доштам. Ман шахси доро ҳастам. Ин мошинро нав харидаам ва мехоҳам онро ба ту туҳфа кунам.

Дар ин сурат меҳру муҳаббати ту нисбат ба ӯ боз ҳам бештар мешавад, ҳамин тавр не?

Яъне ҳар қадар некиву эҳсон зиёд шавад, муҳаббат низ бештар мегардад.

Қалби инсон то чӣ андоза метавонад дӯст бидорад?

Аҷиб он аст, ки Худованд дар ҳамин қалби хурди инсон қобилияти муҳаббати бисёр бузургро ҷой додааст.

Қалби инсон аз ҷиҳати андоза хурд аст, аммо метавонад муҳаббати тамоми оламро дар худ ҷой диҳад.

Ҳофизаи инсон низ чунин аст. Ҳарчанд ҷои хурде дар мағзи инсон аст, метавонад маълумоти ҳазорон китоб, чеҳраи одамон, воқеаҳои зиндагӣ ва хотираҳои солҳои зиёдро дар худ нигоҳ дорад.

Монанди сандуқчаи хурди амонатӣ, ки дар он санадҳои бисёр гаронбаҳо, чекҳо ва ҳуҷҷатҳои муҳим нигоҳ дошта мешаванд.

Агар ҳофизаи инсон метавонад маълумоти ҳазорон китобро дар худ ҷой диҳад, пас қалби инсон чаро наметавонад муҳаббати бисёр бузургро дар худ ҷой диҳад?

Қалб метавонад тамоми коинотро бо муҳаббат фаро гирад.

Барои ҳар неъмат муҳаббат бештар мешавад

Акнун биандеш:

Худованд ба ту чашм додааст. Барои ҳамин неъмат ту Ӯро дӯст медорӣ.

Аммо агар фарзанд дошта бошӣ, Худованд ба фарзанди ту ҳам чашм додааст. Барои чашмони фарзандат низ бояд Худовандро дӯст бидорӣ.

Ӯ ба ҳамсарат чашм додааст — барои ин ҳам Ӯро дӯст медорӣ.

Ба падар, модар, бародар, хоҳар, амак, хола, ҳамсоя ва дигар инсонҳо низ чашм додааст.

На танҳо чашм, балки ба онҳо ақл, даст, по, қалб ва ҳаёт додааст.

Пас инсон танҳо барои неъматҳое, ки худаш гирифтааст, Худовандро дӯст намедорад. Вақте мебинад, ки Худованд ба ҳамаи одамоне, ки ӯ дӯст медорад, неъмат додааст, муҳаббаташ ба Худованд бештар мешавад.

Масалан, ман як шахсро дӯст медорам. Агар касе ба он шахс некӣ кунад, ман аз ӯ хурсанд мешавам.

Чаро?

Зеро ӯ ба касе некӣ кард, ки ман дӯсташ медорам.

Оё ман метавонам бо касе, ки ба дӯстам некӣ мекунад, душман шавам?

Албатта не.

Пас агар Худованд ба ҳамаи инсонҳое, ки мо дӯст медорем, чашм, гӯш, ақл, саломатӣ ва ҳаёт дода бошад, ин ҳама сабаби зиёд шудани муҳаббати мо ба Ӯ мегардад.

Неъматҳои дигарон низ ба мо фоида мерасонанд

Ҳатто чашму ақли дигар одамон барои зиндагии мо заруранд.

Фарз кун, ки ман мошин меронам ва ба роҳ мебароям. Дар пеш шахсе истодааст.

Агар ӯ чашм надошта бошад, мошинро намебинад. Агар гӯш надошта бошад, садои сигналро намешунавад. Агар ақл надошта бошад, намефаҳмад, ки бояд аз роҳ канор равад.

Аммо Худованд ба ӯ чашм додааст — мошинро мебинад.

Гӯш додааст — садои сигналро мешунавад.

Ақл додааст — мефаҳмад, ки бояд аз роҳ канор равад.

Ҳамин тавр, неъматҳое, ки Худованд ба дигар одамон додааст, танҳо барои худи онҳо нестанд; аз онҳо мо низ баҳра мебарем.

Агар инсонҳои атрофи мо ақл, чашм, гӯш ва шуур намедоштанд, зиндагии иҷтимоӣ қариб ғайриимкон мешуд.

Пас вақте ба неъматҳои худ ва дигарон назар мекунем, мебинем, ки сабабҳои дӯст доштани Худованд хеле зиёданд.

Ҳар қадар инсон неъматҳои Ӯро бештар бишиносад, ҳамон қадар муҳаббаташ ба Ӯ бештар мегардад.