Бӯйи Азроил

Ҳеҷ гоҳ нафаҳмидам, вақте шунид, чӣ кор кард. Он ҷо набудам. Ҳамин ки суханони духтур тамом шуданд, аз ҷо бархостам, ташаккур гуфтам, шояд ҳатто табассум ҳам карда бошам. Баъд бо ҳамин лифт поён фаромадам. Он рӯз ба ҷойи он ки ба мошинам савор шавам, канори девори кӯчаро гирифта, ба боло роҳ пеш гирифтам. Наздики ғуруби як рӯзи тирамоҳ буд ва ҳаво нимторик. Имрӯз саҳар ҳам ҳаво ҳанӯз нимторик аст. Он рӯз ҳам борони резае борида буд ва баргҳо дигар зери по хиширрос намекарданд.

Чеҳраи духтур аз хаёлам дур намешуд: бо хилъати сафед аз паси айнаки пенснеаш ба ман менигарист ва гоҳ-гоҳ ангуштони ба ҳам печондаашро мекушод, то дасти росташро андаке пеш оварад, ду гӯшаи лабашро каме кашад ва пас аз таваққуф, масалан, бигӯяд:

— Натиҷаи ташхиси ВНМО-и эшон мусбат аст.

Ё:

— Бисёриҳо солҳо зиндагӣ мекунанд ва бемориашон ба марҳалаи БПНМ намерасад.

Ё:

— Бо риояи чанд дастури беҳдоштӣ, робитаи наздик бо ин афрод комилан бехатар аст.

Дар пиёдароҳ ба ҷуз ман ва ҷавоне бо куртаи сафеду шими сиёҳ, ки каме пештар аз ман мерафт, касе набуд. Ҷавон даст ба ҷайби куртааш бурд, сигореро ба лаб гузошт ва гӯгирд зад. Чор-панҷ қадам, ки рафтам, бӯйи гӯгирди сӯхта ба димоғам расид. Чор-панҷ қадами дигар — бӯйи сигораш нафасамро пур кард. Намедонам чаро, вале аз паси худашу бӯйи сигораш роҳ афтодам.

Дар истгоҳи автобус истод, аз сигораш дуди дарозе кашид, онро ба замин партофт, бо нӯги кафш пахш кард ва бо душворӣ аз зинаҳои автобуси серодаме, ки нав омада буд, боло баромад. Ман ҳам савор шудам. Бо фишори мардум ба охири автобус рафтам, бо фишори мардум боз ба пеш баргаштам ва ҳамроҳи мардум аз автобус берун афтодам.

---

«Прайд»-и сафеде ногаҳон пеши ман тормоз мекунад. Дастамро ба сигнал мегузорам, поямро ба тормоз:

— Гӯсола!

Чӣ зуд ба Таҷриш расидам. Ба даромадгоҳи таваққуфгоҳи шаҳрдорӣ мепечам, мошинро мегузорам ва пиёда ба дорухонаи Толиқонӣ меравам. Аз се навъи доруи тазриқӣ фақат як ампулаи якеашро дорад. Ҳамонро мегирам. Ба сӯйи даромадгоҳи метро роҳ меафтам, вале мехчаи пои чапам ҷонро ба лабам меорад. Бо ин кафшҳо намешавад барои ёфтани доруҳо пиёда гашт. Мошинро аз таваққуфгоҳ гирифта, ба сӯйи хона меравам.

Панҷ-шаш метр пеш аз дари хона мошинро нигоҳ медорам. Ҳамин атроф буд, ки чил дақиқа интизор шудам, то модараш омад, ба таксии фармоишӣ нишаст ва рафт. Баъд калид андохтам ва боло рафтам. Дари хонаро, ки кушодам, аз хонаи хоб берун омад ва аз паси девори меҳмонхона ба сӯйи дар нигоҳ кард. Маро, ки дид, табассум бар лабонаш нишаст, дар рухсораи росташ чуқурча пайдо шуд.

— Салом.

— Салом.

Дар остона истода будам ва калидҳоямро бозӣ медодам. Ҳанӯз кафшҳоям дар поям буданд.

— Омадӣ чизҳоятро бибарӣ?

Сар ҷунбондам, ки не.

— Омадӣ, ки бимонӣ?

— Ба назарат омадаам аёдатат кунам?

— Наметарсӣ?

— Аз назди духтурат меоям. Ду соат мағзамро хӯрд.

Дастамро кашид ва мисли ҳамеша сарамро ба синааш гузошт, манаҳашро рӯйи мӯйҳоям. Лоғар шуда буд. Пурсидам:

— Хӯроки ман аз хӯроки модарат беҳтар аст?

— Чӣ?

— Лоғар шудаӣ.

— Ҳама чизи ту олист.

Дари ҷокашфиро мекушоям ва кафшҳоро аз назар мегузаронам. Каме дудила мешавам, вале охир кафшҳои чармии нави дар поям бударо бо кафшҳои варзишии нӯгвасеъ, ки як-ду ҷояшон андаке даридааст, иваз мекунам.

Ба Таҷриш бармегардам, мошинро дар таваққуфгоҳи шаҳрдорӣ мегузорам ва ба истгоҳи метро меравам. Метро камодам аст. Ман беҳтар медонистам серодам бошад. Ин гуна вақтҳо гӯё фишори издиҳом намегузорад розат берун бирезад, онро дар дилат нигоҳ медорад. Метавонӣ худату розатро миёни мардум пинҳон кунӣ.

Намедонам, баъд аз он ки аз паси ҷавони сигоркаш ба автобус савор шудам, боз ба чанд автобуси серодаму камодам савор шудаву фаромадам. Вақте ба худ омадам, дидам тару яхкарда дар истгоҳи автобусе, намедонам дар кадом гӯшаи ин шаҳр, истодаам ва марди миёнсоле аз пушти фармони таксии зарди «Пежо» садоям мекунад:

— Хонум, мошин намехоҳед? Дигар автобус намеояд, дер шудааст.

То ба хонаи падарам расидам, ҳазор бор орзу кардам: кош худашон хабар дошта бошанд, кош Сиёвуш ё модараш занг зада бошанд, кош аз бемористон занг зада бошанд, Худо кунад, аз диданам ҳайрон нашаванд. Кош маҷбур набошам суханони духтурро, ки аз бас такрор карда будам, аз ёд медонистам, ба забон биёрам. Кош аслан ҳамааш дурӯғ бошад, кош мисли филмҳои ҳиндӣ натиҷаи таҳлилҳоро иваз карда бошанд. Кош…

Аммо вақте занг задам ва падарам бо шими хонагӣ ва курткае, ки рӯйи китфаш андохта буд, омад, то қулфи дарро кушояд ва баъд то аз ҳавлӣ гузаштану бо лифт боло баромадан панҷ бор пурсид: «Чӣ шудааст, духтарам? Ин вақти шаб! Ҷанҷол кардед?» — фаҳмидам, ки ҳеҷ муъҷизае рӯй нахоҳад дод.

Не, ҳеҷ муъҷизае дар кор набуд. Таҳлил се бор такрор шуд ва ҳар бор як ҷавоб дошт.

Ҳафтаҳои баъдӣ чӣ рӯзҳои баде буданд! Гиряҳои ба хаёли худаш пинҳонии модарам, зангҳои сари вақту бемаҳали модари Сиёвуш. Яктарафа гап задани Ҳомид бо чеҳрае, ки то пушти гӯшҳояш сурх шуда буд. Суханону насиҳатҳои падарам, ки тамоми кӯшишашро мекард, то дилбардориам диҳад. Ва рӯҳи ошуфтаам, ки намегузошт як соат ором бихобам. Ҳар соат бо хоби даҳшатнок аз ҷо мепаридам ва боз бо изтироб ба хоб мерафтам. Гӯё чизе роҳамро дар гулӯ баста буд, намегузошт ягон луқма ба осонӣ поён равад. Се-чор қошуқ хӯрокеро, ки ба табақам мекашидам, нимхӯрда мемондам. Садоҳое ҳамеша дар сарам бо ҳам баҳс мекарданд.

Телефонам занг мезанад. Дар сафҳааш навишта мешавад: «Модар».

— Бале?

— Салом.

— Салом, оча. Хубед? Падарам хубанд?

— Агар дирӯз ба хӯроки нисфирӯзӣ меомадӣ, мефаҳмидӣ.

— Дирӯз?! Вой, вой, дирӯз ҷумъа буд?

— Бале, ҷумъа буд.

— Бубахшед, оча, ростӣ…

Ба миёни гапам медарояд:

— Ҳа, ҳа, медонам. Аз ёдат рафт, ҳушат набуд, сарат хеле банд буд.

— Оча, худатон медонед, Сиёвуш сахт бемор аст.

— Бемор аст? Дар бемористон аст, даҳ духтур болои сараш. Ту духтурӣ?

Ин бор ман ба миёни суханаш медароям:

— Не, оча, занаш ҳастам.

— Дар як ҳафта як бор хӯроки нисфирӯзӣ. Як бор. Ду соат вақт. Ин бисёр аст? Ин ки дар ёдат бошад имрӯз чандшанбе аст, талаби зиёд аст?

Бо ҳар калима овозаш баландтар мешавад.

— Ҳафтаи гузашта ҳам аз ёдат рафт. Ду ҳафта пешаш касе вақт надошт, ки назди Сиёвуш бимонад. Ростӣ, намефаҳмам, ду соат танҳо монданаш чӣ фоҷиа аст…

— Оча, он рӯз ҳолаш хеле…

— Ҳанӯз гапам тамом нашудааст! Як бор ҳоли Сиёвуш андаке беҳтар аст, мехоҳед ягон ҷо биравед, ҳаво хӯрад, барои рӯҳияаш хуб аст. Як бор ҳолаш хеле бад аст, намехоҳӣ танҳо бошад. Як бор бало, як бор заҳри мор!

Фарёд мезанад ва овозаш меларзад.

— Хуб, хуб. Узр мепурсам. Ҳақ доред. Набояд аз ёдам мерафт. Бигӯед, пагоҳ кадом вақт дар хона ҳастед…

— Роҳил, аз ид то ҳоло зиёда аз шаш моҳ шудааст. Ҳамагӣ чор бор ба ин ҷо омадаӣ.

Акнун фақат овозаш меларзад.

— Охир, мегӯям бубахшед, узр мепурсам. Чӣ кор кунам? Шумо бигӯед, ҳозир чӣ кор кунам? Ҳамон корро мекунам.

— Мо ба ҷаҳаннам! Намефаҳмӣ, бо худат чӣ мекунӣ? Ҳамеша бемористон, ҳамеша беморӣ, ҳамеша… чӣ медонам, бадбахтӣ. Валлоҳ, ба Худо, Флоренс Найтингейл ҳам ба худаш истироҳат медод.

— Оча, илтимос, боз сар накунед. Илтимос. Ҳақ бо шумост, ман хато кардам. Дигар бас кунед.

— Охир, чиро бас кунам?!

— Пагоҳ ба хӯроки нисфирӯзӣ биёям, хуб аст?

Аз баландгӯяки метро садои зане баланд мешавад: «Истгоҳи Дарвозаи Шамирон. Мусофироне, ки мехоҳанд…»

— Ман бояд фароям, хат иваз кунам. Қавл медиҳам, пагоҳ як сар ба он ҷо меоям. Хуб?

— …Хуб. Ҳоло чӣ хел аст? Беҳтар шудааст?

— Ҳа, ҳа. Каме беҳтар шудааст. Мебинаматон. Ба Ҳомиду занаш салом расонед.

— Хуб, хайр.

Мефароям. Бояд хат иваз кунам ва ба Баҳористон, ба дорухонаи Турфа биравам.

---

Соати сеи баъд аз зӯҳр, бо сумкаи пур аз ампула ва дарди сахти меъда, назди истгоҳи Инқилоб аз таксӣ мефароям. Роҳкироро медиҳам ва барои чандумин бор аз шишаи доруи «Алюминиюм Эл-Ҷӣ» менӯшам. Дард намемонад. Роҳамро ба сӯйи майдон мегардонам ва дар нахустин кабобхона як порс кабоби мурғ фармоиш медиҳам.

Дар ҳамин атроф, дар як сандвичфурӯшӣ буд, ки баъди ҷустуҷӯйи зиёди китобе ду сандвичи ҳасиби коктейл фармоиш додем. То овардани сандвичҳо хомӯш нишаста, ба кӯча нигоҳ мекард. Вақте пешхизмат сандвичҳоро рӯйи миз гузошт, сарашро бардошта, ба ӯ гуфт:

— Дастатон дард накунад.

Баъд рӯ ба ман кард:

— Марҳамат.

— Ҳамеша ҳамин қадар камгапӣ?

— Қариб. Пештар бештар гап мезадам. Баъд фаҳмидам, ки касе аслан ба гапат гӯш намекунад. Ба назарам, хомӯш мондан беҳтар аз он аст, ки гап заниву мардумро тамошо кунӣ: ҳамин тавр сар меҷунбонанд, яъне ҳақ бо шумост, баъд аз ду дақиқа дуруст акси ҳамон гапро мегӯянд ва интизоранд, ки мисли масхарабозҳо даҳонатро то баногӯш кушода бихандӣ ва сар ҷунбонӣ, яъне ҳақ бо шумост.

— Оҳо, оҳо! Чӣ қадар фалсафӣ! Сӯфию мӯфӣ, орифу мориф набошӣ, ки ба ман нагуфтаӣ?

Абрӯвонашро боло партофт ва гӯшаи лабашро бо дастмол пок кард.

— Ист, бубинам, «мардум» гуфта киро дар назар доштӣ? Маро намегуфтӣ-ку?!

Инро гуфта, ангушти ишораамро ҳам таҳдидомез ба сӯяш дароз карда будам. Ангуштамро дар ҳаво гирифт ва андаке фишурд.

— Не, не, шумо-ку…

Табассум кард ва дар рухсораи росташ чуқурча пайдо шуд. Каме таваққуф кард, гӯё суханашро бармекашид.

— Медонӣ, фикр мекунам, агар саратро ба синаам гузорам, маънии гапамро аз садои дилам мефаҳмӣ. Фикр мекунам, ҳар чӣ дар дилам ҳаст, роҳ мекушояду ба сари ту меравад. Гумон намекунам, гап задан лозим шавад.

---

Кабоби мурғро бо сабади пластикии нони лаваш рӯйи миз мегузоранд, ки телефонам занг мезанад. Сиёвуш аст.

— Салом.

— Салом. Куҷоӣ?

— Ба чанд дорухона рафтам, то ин ампулаҳоро ёфтам. Ҳозир дидам меъдаам дард карда истодааст, омадам чизе бихӯрам. Чӣ гап?

Бо нафаси хир-хирдор ва оҳиста ҷавоб медиҳад:

— Имшаб шаби шашуми таваллуди писари Соя аст. Ҳар қадар ба модарам мегӯям, шумо равед, Роҳил мерасад, қабул намекунад.

— Телефонро ба ӯ бидеҳ.

Модари Сиёвушро розӣ мекунам, ки ба маросими шаби шашум биравад. Телефонро хомӯш мекунам ва беиштиҳо кабоби мурғро бо нон фурӯ мебарам. Шояд дарди меъдаам ором шавад.

Пас аз чанд ҳафта саргардонӣ, насиҳат шунидан ва назди вакил рафтан, нав телефонамро боз фурӯзон карда будам, ки занг зад. Аз рақами худаш занг зад. Ва ман фикр кардам, ҳоло ки ин қадар ростқавл будааст, ки аз телефони худаш занг задааст, мешавад ҷавобашро дод.

— Алло, худатӣ?

— Магар ба ман занг назадӣ?

— Чаро, вале… Бигзор. Хубӣ?

— Эҳ, ҳанӯз зиндаам. Ту чӣ?

— Ман?… Ман яке аз ҳамин рӯзҳо мемирам.

— …

— Роҳил, баргард. Ман… дӯстат медорам.

— …

— …

— Сиёвуш, ту ба ман дурӯғ нагуфтаӣ-ку? Ту… ту маро фиреб надодаӣ-ку?

— Не. Ҳеҷ гоҳ.

Сиёвуш хеле кам дурӯғ мегӯяд, махсусан ба онҳое, ки дӯсташон медорад. Ҳазор ҳодиса метавонад рӯй диҳад, то касе ба ВНМО гирифтор шавад. Хусусан барои касе мисли Сиёвуш, ки ба хотири гирифтани чор дона акс ба ҳар деҳаи дурдасте дар Африқову Ҳиндустон ва куҷову куҷо сар задааст. Мехоҳам бигӯям, эҳтимоли бисёр зиёд ҳаст, ки Сиёвуш ба ман хиёнат накардааст. Вале он рӯз барои баргаштани ман чизе бештар аз омору эҳтимол лозим буд. Он чиз вуҷуд дошт ва ман баргаштам.

---

Аз метрои Таҷриш, ки боло мебароям, борон сахт меборад. Пушти фармон менишинам ва аз таваққуфгоҳ мебароям, рост ба миёни роҳбанде меафтам, ки мошинҳо дар он нимметр-нимметр пеш мераванд. Меъдаам ҳанӯз месӯзад, пилкҳоям аз бехобии шаби гузашта вазнинанд. Дигар тоқати роҳбандиро надорам. Ба кӯчаи фаръие мепечам ва мошинро рӯйи пули даромадгоҳи хонае нигоҳ медорам.

Пуштии курсиро ақиб медиҳам ва ҳамон тавр, ки бо як даст меъдаамро мемолам, бо дасти дигар рақами Сиёвушро мегирам. Баландгӯякро фаъол карда, телефонро ба фишанги суръат такя медиҳам. Бо нафаси хир-хирдор ҷавоб медиҳад:

— Агар модарам медонист, ки ин қадар дер мекунӣ, ҳеҷ гоҳ намерафт.

— Ваалайкум салом! Борон мисли душ мерезад. Кӯчаҳо бастаанд. Канор истодам. Каме роҳ кушода шавад, меравам.

— Хуб.

— Пас, ҳозирча…

— Не, не, хомӯш накун.

Хамёза мекашам.

— Коре доштӣ?

— Хобат меояд?

— Барои чоряк соат хоб ҷон медиҳам. Чӣ кор доштӣ?

— Кор? Ҳа, ҳеҷ. Гуфтам каме гап мезанем.

— Ҳа, чӣ хабар? Модарат номи писари Сояро нагуфт?

— Худи Соя омада буд, гуфт.

— Чӣ?

— Тахмин кун.

— Охир, чӣ гӯям? Каме роҳнамоӣ кун. Ба Соя монанд гузоштаанд ё ба Муҳаммадризо?

— Ба Соя.

— Ба Соя… Со… со… Сом?

— Не.

— Ҳмм… Солор?

— Не, бо «со» сар намешавад.

— Пас, бо чӣ сар мешавад?

— Бо «син».

— Наход! Ин қадар саховатмандӣ, чашм нарасад!

— Хуб, бо «Сиё» сар мешавад.

— Сиёмак?

— Не, Сиёвуш. Номи тағоҷонашро ба ӯ гузоштаанд.

Пилкҳои нимбастаам аз тааҷҷуб кушода мешаванд.

— Чӣ шуд? Ҳайрон мондӣ? Соя аст дигар, ҳамеша ҳамин хел аҳмақ будааст.

Пас аз сулфаи дароз гапашро давом медиҳад:

— Набудӣ бубинӣ, бо чӣ шавқ омада мегуфт: «Мехоҳам номашро Сиёвуш гузорам». Модарам ҳам он пушт пайваста лаб мегазид. Касе нест бигӯяд, охир, ин маънои онро дорад, ки маро аз ҳозир мурда ҳисоб кардаӣ… Вале росташ, ба ман маъқул шуд. Мисли шумоҳо вонамуд намекунад. Воқеият ин аст, ки ман мемирам. Хоҳ ҳозир, хоҳ баъд аз шаш моҳ. Баъдтар, ки наметавонист номи писарашро иваз кунад.

— Сиёвушҷон, ту аз куҷо медонӣ? Шояд ман пештар…

Ба миёни гапам медарояд:

— Шояд шумо пештар аз ман мурдед. Бале, медонам. Вале агар намурдӣ-чӣ?

— Ту ҳам аз Соя камӣ надорӣ! Намефаҳмӣ, баъзе гапҳоро набояд гуфт?

— Пас, чӣ? Бояд навишт? Дар нома? Дар васиятнома? Роҳил, ба Худо, ин чанд вақт фақат ба як чиз фикр мекунам: кош нуҳ сол пеш занг намезадам, ки баргард.

Даст дароз мекунам, то телефонро хомӯш кунам.

— Дар ёдат ҳаст, вақте баргаштӣ, чӣ гуфтӣ?

Дастамро пас мекашам.

— Чӣ?

— Ман мепурсидам, чаро баргаштӣ? Ту мегуфтӣ, чун хушқаду қоматӣ, чун пулдорӣ. Чанд рӯз, ки аз пасат шудам, хандидиву гуфтӣ: «Чун дидам касе намеояд занеро бигирад, ки аз марди гирифтори ВНМО ҷудо шудааст».

Боз ба сулфа меафтад.

— Шӯхӣ кардам. Намехостам бигӯям, дӯстат медорам. Як гапи беҳуда…

— Медонам, медонам. Мехоҳам чизи дигаре бигӯям. Ҷавоби таҳлилат имрӯз дасти духтур буд. Манфӣ аст.

— Ман худам медонистам манфӣ аст. Ту исрор кардӣ, ки таҳлил супорам.

— Хуб, хуб. Ман мегӯям, ба ҷуз ҳамин наздиконамон касе намедонад, ки ман БПНМ дорам. Бигӯ шавҳарам мурд, бигӯ шушаш сироят кард, мурд.

Буғз гулӯямро мегирад.

— Ман аз саҳари барвақт аз паси ин чор дона ампула давидаам. Ин бошад, пайваста мегӯяд, мемирам, мемирам. Имрӯз мемирам, ҳафтаи дигар мемирам… Хар! Агар мурданӣ будӣ, мегуфтӣ, то аз паси ин… ин зормондаҳо ин қадар надавам…

— Хеле хуб, хеле хуб. Чӣ зуд ҳам ба хашм меояд, буғз мекунад, дод мезанад. Ҳозирро, ки намегӯям.

Ду бор бӯ мекашад.

— Ҳозир ин ҷо бӯйи Азроил намеояд.

— Бӯйи Азроил?! Бӯйи Азроил дигар чӣ балост?!

— Азроил дигар. Ҳатман ягон бӯйи хос дорад-ку. Ҳоло фақат ҳамон бӯйи бади бемористон меояд, тамом.

— Ба Худо, тамоман девонаӣ, Сиёвуш!

— Худам медонам. Вой, вой, баъд аз зӯҳр чизе ба ёдам омад.

— Чӣ?

— Имрӯз шанбе аст. Яъне дирӯз ҷумъа будааст.

— Ҳа, модарам худаш занг зад. Гуфтам, пагоҳ як сар ба наздашон меравам.

Сарамро ба пуштии курсӣ такя медиҳам ва чашмонамро мепӯшам.

— Ҳамин?

— Ҳа дигар, ҳамин.

— Хоҳӣ, имшаб бирав, он ҷо бихоб. Ҳам хастагиат мебарояд, ҳам дили онҳо ором мешавад. Ман ҳам ин ҷо коре надорам, ҳамроҳ лозим нест.

— Не дигар, гуфтам пагоҳ меоям.

Хамёзаамро фурӯ мебарам.

— Ампулаҳоят ҳам назди мананд.

— Хуб, пас, саломи маро ҳам…

Сулфа намегузорад гапашро тамом кунад.

— Хуб, саломатро мерасонам.

— Ба ту гуфтам, ки Соя аксҳои Сиёвуши хурдиро ҳам оварда буд?

Дар миёни хамёзаи дароз ҷавоб медиҳам:

— Не.

— Хуб, оварда буд. Падарсӯхта дар яке аз аксҳо механдад, мисли ман дар рухсорааш чуқурча пайдо мешавад. Чашмонаш ҳам…

Чашмонам гарм мешаванд. Ва паси пилкҳоям симои духтур бо хилъати сафеду айнаки пенсне ҷон мегирад, ки дар роҳравҳои бемористон қадам мезанад ва мегӯяд:

— Роҳил? Роҳил? Хобат бурд?

Ба дари ҳуҷраи Сиёвуш, ки мерасад, тақ-тақ мекунад ва медарояд. Ба чашмони Сиёвуш хира нигариста мегӯяд:

— Мутаассифам, ҷаноб. Натиҷаи ташхиси ВНМО-и шумо мусбат аст.

Баъд, гӯё филмро боздошта бошанд, ангуштонашро ба ҳам мепечонад, пеши синааш нигоҳ медорад ва ба рӯ ба рӯ менигарад. Наметавонам сарамро гардонаму бубинам, Сиёвуш чӣ кор мекунад. Фарёд мезанад? Гиҷу ҳайрон ба духтур менигарад? Дашном медиҳад? Ҳар чӣ ба дасташ мерасад, ба сӯйи духтур ҳаво медиҳад? Ё фақат оҳ мекашаду сар меҷунбонад ва баъд табассум мекунад, то дар рухсораи росташ чуқурча пайдо шавад?

Намедонам, вақте шунид, чӣ кор кард. Он вақт он ҷо набудам. Шояд дар автобус будам.