Қиссаи ҳазрати Мошита ва ҳазрати Осия (р.а.) — ду зани мӯъмин дар муқобили зулми Фиръавн

Рӯзе Мошита мӯйҳои духтари Фиръавнро шона мекард. Ногоҳ шона аз дасташ ба замин афтод.

Ҳангоме ки барои бардоштани шона хам шуд, беихтиёр гуфт:

— Бисмиллоҳ!

Яъне: «Ба номи Худованд!»

Духтари Фиръавн аз шунидани ин сухан ҳайрон шуд. Ба сӯи Мошита баргашта, пурсид:

— Магар манзурат ин аст, ки ба номи падарам?

Мошита имони худро пинҳон накард. Шояд умед дошт, ки ин суханон сабаби ҳидояти духтари Фиръавн гарданд. Бинобар ин, ошкоро ҷавоб дод:

— Не! Ман ба номи Аллоҳ мегӯям, ки ҳам Парвардигори ман аст ва ҳам Парвардигори падари ту!

Духтари Фиръавн гуфт:

— Ман ин суханонатро ба падарам хабар медиҳам!

Вақте ки Фиръавн аз ин ҳодиса огоҳ шуд, сахт ба хашм омад ва фармон дод, ки Мошитаро ба назди ӯ биёранд.

Фиръавн пурсид:

— Парвардигори ту кист?

Мошита бо итминон ҷавоб дод:

— Парвардигори ман ва Парвардигори ту Аллоҳ аст!

Фиръавни золим дар баробари чунин имони устувор худро оҷиз дид. Аммо ӯ хуб медонист, ки чӣ гуна метавонад дили як модарро бишканад.

Ӯ қарор дод, ки тавассути фарзандонаш Мошитаро аз имонаш баргардонад.

Ҳамин тавр, яке аз ваҳшатноктарин фармонҳои зулм содир гардид.

Фиръавн фармон дод, ки аз мис танӯри бузурге бисозанд ва онро сахт тафсон кунанд.

Қарор буд Мошита ва фарзандонашро ба даруни он андозанд.

Фиръавн мехост, ки Мошита бо шунидани фарёди фарзандонаш ба зону афтад ва аз имони худ даст кашад.

Ӯ мехост, ки муҳаббати модарӣ бар имони ин зан пирӯз гардад.

Оё шумо чунин ҳолатро тасаввур карда метавонед?

Модареро, ки маҷбур аст бо чашмони худ сӯхтани фарзандони аз ҷон азизашро бубинад ва фарёди ҷонкоҳи онҳоро бишнавад!

Мошита медонист, ки дигар роҳи бозгашт вуҷуд надорад.

Дар ҳамин лаҳза аз лабони ӯ яке аз ғамангезтарин, вале сарбаландонатарин хоҳишҳои таърих садо дод.

Ӯ ба чашмони Фиръавни золим нигариста, гуфт:

— Аз ту як хоҳиш дорам.

Фиръавн пурсид:

— Чӣ хоҳиш?

Мошита ҷавоб дод:

— Мехоҳам устухонҳои маро бо устухонҳои фарзандонам якҷо дафн кунӣ...

Дили модар ҳатто дар қабр низ намехост аз фарзандонаш ҷудо бошад.

Ӯ дар ин дунё қудрат надошт, ки фарзандонашро аз марг наҷот диҳад. Аммо ҳатто васияти охиринаш низ саршор аз меҳру муҳаббати модарона буд.

Дар ҳамин лаҳза мӯъҷизае рӯй дод, ки ақли инсонро ба ҳайрат меовард.

Кӯдаки ширхораи Мошита, ки ҳанӯз дар гаҳвора буд, ба сухан даромад!

Садои кӯдаки дар гаҳвора буда дар деворҳои қаср танин андохт.

Ӯ ба модараш гуфт:

— Модарҷон, сабр кун! Зеро ту бар роҳи ҳақ ҳастӣ!

— Фарзандонамро раҳо кунед! Онҳоро набаред!

Он рӯз дар назди он танӯри тафсон гурӯҳи кӯчаки мӯъминони мазлум ҷисмҳои худро дар оташ гузошта, аз ин дунё рафтанд.

Аммо рӯҳҳои онҳо бо муждаи он кӯдаки ширхора ба баландтарин мақомҳои биҳишт парвоз карданд.

Ҳазрати Осия (разияллоҳу анҳо) шоҳиди тамоми ин ҳодисаҳо буд.

Ӯ ҳатто чизеро дида буд, ки аз ин ҳам аҷибтар буд.

Пас аз шаҳодати Мошита ба Осия нишон дода шуда буд, ки чӣ гуна фариштагон рӯҳи ин зани мӯъминро ба осмон мебаранд.

Ин ҳодиса имони Осияро боз ҳам устувортар кард.

Акнун ӯ дигар наметавонист имонеро, ки дар қалбаш ҷой гирифта буд, пинҳон кунад.

Ӯ ба Фиръавн рӯ оварда, гуфт:

— Вой бар ҳоли ту, эй Фиръавн! Чӣ гуна ҷуръат кардӣ, ки дар муқобили Худованди Бузург чунин зулме анҷом диҳӣ?

Фиръавн бо тамасхур ҷавоб дод:

— Ба назар мерасад, ки ҳамон девонагие, ки зани шоназанро фаро гирифта буд, ба ту низ сироят кардааст!

Осия бо имони устувор гуфт:

— Ман девона нашудаам! Ман ба Аллоҳ имон овардаам, ки Парвардигори ман, Парвардигори ту ва Парвардигори тамоми оламиён аст!

Фиръавн аз ин суханон ба ғазаб омада, таҳдид кард:

— Савганд мехӯрам, ки ё бояд Худои Мӯсоро инкор кунӣ, ё ҳатман маргро бичашӣ!

Фиръавн ба хотири ғурур ва такаббури худ фармон дод, ки ҳамсарашро, ки солҳои дароз бо ӯ зиндагӣ карда буд, зери офтоби сӯзон бихобонанд.

Ӯ ба хизматгоронаш фарёд зад:

— Тезтар кор кунед, эй ғуломон! Бигзор ҳама бубинанд, ки оқибати касоне, ки худоии Фиръавнро инкор мекунанд, чӣ мешавад!

Бо фармони ӯ дасту пойҳои Осияро ба сутунҳо бастанд ва ба шиканҷа кардан оғоз намуданд.

Ба ӯ мегуфтанд:

— Фиръавн худои туст! Ту барои он ки ба ӯ имон наовардӣ, ҷазо хоҳӣ дид!

Рӯз ба рӯз шиканҷаҳо сахттар ва тоқатфарсотар мешуданд.

Аммо ҳазрати Осия (р.а.) бо вуҷуди ҳамаи ин аз дини худ даст намекашид.

Зиндагӣ дар миёни ин қавми кофир ва ситамгар барои ӯ тоқатфарсо шуда буд.

Аз ин рӯ, рӯ ба Парвардигори худ оварда, бо тамоми ҳастӣ дуо кард.

Ҳазрати Осия чунин дуо кард:

«Парвардигоро! Барои ман дар назди Худат дар биҳишт хонае бисоз ва маро аз Фиръавн ва кирдори ӯ наҷот деҳ ва маро аз қавми ситамгарон раҳоӣ бахш!»

(Сураи Таҳрим, ояти 11)

Ҳазрати Осия (р.а.) дигар қувваи таҳаммули он ҳама шиканҷаро надошт.

Аммо ногаҳон ҳодисаи аҷибе рӯй дод.

Дар чеҳраи ӯ табассум пайдо шуд.

Шиканҷагарон ҳайрон монданд ва намефаҳмиданд, ки сабаби ин табассум чист.

Онҳо интизор буданд, ки Осия аз дард ба худ мепечад, фарёд мезанад ва аз имонаш пушаймон мешавад.

Аммо баръакс, ӯ табассум мекард.

Зеро ҳазрати Осия (р.а.) фариштагонро медид. Ӯ неъматҳоеро мушоҳида мекард, ки Худованд барояш дар биҳишт омода сохта буд.

Аммо қалбу рӯҳи Фиръавн комилан торик гардида буд.

Виҷдони ӯ аз ин ҳама зулм ҳатто андаке ҳам азоб намекашид.

Баръакс, бо масхара гуфт:

— Ба ин девона нигоҳ кунед! Дар миёни ин ҳама шиканҷа механдад!

Пас аз муддати кӯтоҳ ҳазрати Осия (р.а.) ба шаҳодат расид ва рӯҳи покашро ба Худованди Раҳмон супурд.

Сафари абадии ӯ оғоз гардид.

Сафаре аз зиндони дунё ба сӯи сарои охират...

Аз ҷаҳони пур аз ранҷу машаққат ба сӯи диёри подошу неъмат...

Аз дунёи зулму ситам ба сӯи раҳмату ризои Парвардигор...

Худованд ӯро раҳмат кунад!

Аммо саволе, ки бояд аз худ бипурсем, ин аст:

Мо дар ин қисса ба кадоме аз ин шахсиятҳо монандем?

Оё мо мисли ҳазрати Осия (р.а.) ҳастем, ки ба хотири Парвардигор ва дини худ аз ҳеҷ гуна фидокорӣ рӯй намегардонем?

Ё мисли Фиръавн ҳастем, ки барои расидан ба хоҳишу орзуҳои худ ҳар кореро ҷоиз мешуморем ва миёни ҳалолу ҳаром фарқ намегузорем?

Ё мисли ҳазрати Мошита ҳастем, ки ҳатто дар миёни муҳити пур аз зулму фасод метавонем номи Худовандро ба забон оварем ва дигаронро ба ёди Ӯ андозем?