ЗИКР — ЧӢ ГУНА ЁДИ ХУДОВАНД ЗИНДАГИИ МОРО ТАҒЙИР МЕДИҲАД?

Оё боре эҳсос кардаед, ки зиндагии шумо ба як садои беохири иттилоотӣ табдил ёфтааст?

Стресс, изтироб ва ҳазорон андешаи беҳуда дар зеҳни мо як навъ бесарусомонии квантиро ба вуҷуд меоранд.

Донишмандон чунин ҳолати бесарусомониро бо мафҳуми «энтропияи баланд» тавсиф мекунанд.

Дар миёни ин ҳама ғавғо мо робитаи худро бо Сарчашмаи ҳастӣ гум мекунем.

Аммо чӣ мешавад, агар рамзе вуҷуд дошта бошад, ки тавонад воқеияти зиндагии шуморо дар як лаҳза ба низом дарорад?

Чӣ гуна ёди Худованди Мутаъол метавонад воқеияти зиндагии моро тағйир диҳад.

Зикр ва қонуни мушоҳида дар ҷаҳони квантӣ

Дар ҷаҳони квантӣ, тибқи яке аз шарҳҳои механикаи квантӣ, ҳолати муайяни система то анҷом ёфтани меъёргирӣ мушаххас намешавад.

Ҳамин ки мушоҳида сурат мегирад, ҳолати мавҷӣ ба натиҷаи муайян табдил меёбад. Яъне аз миёни эҳтимолиятҳои гуногун як натиҷаи мушаххас зоҳир мегардад.

Ҳангоме ки шумо Худованди Мутаъолро ёд мекунед, яъне зикр мегӯед, огоҳона интихоб мекунед, ки дар ҳар лаҳза ҳузури Худованд ва нишонаҳои қудрати Ӯро дар зиндагии худ эҳсос намоед.

Зиндагии бе ёди Худованд гӯё бесарусомонии эҳтимолиятҳои тасодуфист.

Аммо вақте ки Худовандро ёд мекунем, гӯё ҳузури маънавии Ӯро дар воқеияти зиндагии худ устувор месозем ва бесарусомонии зиндагиро ба низоми илоҳӣ табдил медиҳем.

Дар ҷаҳони квантӣ зарраҳо метавонанд бо ҳам пайванди махсус дошта бошанд.

Ду зарра, ҳатто агар дар ду канори дури Коинот қарор дошта бошанд, метавонанд дар ҳолати «гиреҳхӯрдаи квантӣ» бошанд.

Дар чунин ҳолат натиҷаҳои андозагирии онҳо бо ҳам робитаи махсус доранд.

Ёди Худованд дар ин ташбеҳ ба барқарор кардани чунин пайванд монанд карда мешавад — пайванди қалби инсон бо ирода ва ҳидояти Парвардигор.

Ҳангоме ки қалби шумо бо покии зикр ҳамоҳанг мешавад, амалҳои шумо дар ҷаҳони моддӣ низ бо роҳнамоии илоҳӣ мувофиқат пайдо мекунанд.

Дар Қуръони Карим оятҳое ҳастанд, ки маънояшон чунин аст:

«Ҳар он чӣ дар осмонҳо ва замин аст, Худовандро тасбеҳ мегӯяд».

Зикр танҳо талаффузи калимаҳо нест. Он ҳамоҳанг сохтани покии ботинии инсон бо покӣ ва низоми офариниш аст.

Инсон метавонад кор кунад, ба корҳои рӯзмарраи худ машғул бошад, аммо қалбаш пайваста бигӯяд:

«Аллоҳ, Аллоҳ, Аллоҳ...»

Дар анъанаи маънавии ислом чунин ҳолатро «ҳузур» меноманд, яъне ҳузури бошууронаи қалб дар назди Худованди Мутаъол.

Дар чунин ҳолат инсонро эҳсоси ҳамоҳангӣ ва оромӣ фаро мегирад.

Ҳар он чӣ дар ҷаҳони беруна рух диҳад ҳам, рӯҳи ӯ дар ёди Худованд оромиш меёбад.

Дар ин ташбеҳи квантӣ чунин ҳолат ба нигоҳ доштани тамаркуз монанд карда мешавад.

Дар матни аслӣ гуфта мешавад, ки мувофиқи қонунҳои физика, ҳар чизе, ки таваҷҷуҳи мо ба он равона гардад, ба воқеият табдил меёбад.

«Маро ёд кунед, то шуморо ёд кунам»

Худованди Мутаъол дар сураи Бақара мефармояд:

«Пас, Маро ёд кунед, то шуморо ёд кунам».

(Сураи Бақара, ояти 152)

Ин ваъдаи бузурги Худованди Мутаъол аст.

Ин робитаи маънавӣ ба таври зерин зоҳир мешавад.

Ҳангоме ки инсон Офаридгори худро ёд мекунад, ӯ бо зикр, намоз, корҳои нек ва рафтори шоиста муҳаббат, сипосгузорӣ ва итоати худро ба Худованд нишон медиҳад.

Ҳангоме ки Худованд бандаи Худро ёд мекунад, раҳмат, ҳимоя, омурзиш ва осониро дар корҳои ӯ ато мефармояд.

Мушкилоти зиндагӣ ҳатман аз байн намераванд, аммо муносибати инсон бо онҳо тағйир меёбад.

Мушкилот гӯё аз нав ба низом медароянд, зеро инсон тавассути зикр басомади маънавии худро тағйир додааст.

Зикр ва басомадҳои маънавӣ

Мо гуфта будем, ки ҳама чиз дар Коинот бо ҷунбиш ва ҳаракат алоқаманд аст.

Ҳар яке аз номҳои зебои Худованди Мутаъол, монанди:

• Ас-Салом — Сарчашмаи сулҳу амонӣ ва пок аз ҳар нуқсон;

• Ар-Раззоқ — Рӯзидиҳанда;

• Ал-Ҳафиз — Нигоҳдоранда ва Муҳофиз;

ва дигар номҳои зебои Ӯ, дар инҷо ҳамчун намунаи басомадҳои поки маънавӣ тавсиф мешаванд.

Қалби инсон сигналҳои электромагнитӣ ба вуҷуд меорад.

Дар матни аслӣ гуфта мешавад, ки ҳангоми талаффузи номҳои Худованд майдони биологии инсон бо басомади маънавии ин номҳо ҳамоҳанг мегардад.

Ба ин тартиб, ёди Худованд ҳамчун раванди барқарор кардани ҳамоҳангии ботинӣ тасвир мешавад.

Шумо гӯё неруи дохилии худро аз нав танзим мекунед.

Онро аз басомадҳои манфии тарс, хашм, кина ва ҳасад пок месозед ва ба ҷойи онҳо эҳсосоти волои маънавӣ, аз қабили муҳаббат, раҳмдилӣ, оромӣ ва сипосгузориро ҷой медиҳед.

Дар барнома чунин шарҳ дода мешавад, ки чаро баъд аз зикри самимона баъзе одамон сабукии ҷисмонӣ ва афзоиши неруро эҳсос мекунанд.

Гӯё низоми биологии онҳо дубора ба ҳолати мувозинат бармегардад.

Зикр — муҳофизати маънавии инсон

Зикр муҳофизати маънавии шумост.

Ҳангоме ки Худованди Мутаъолро ёд мекунед, аз доираи ташвишҳо ва нигарониҳои рӯзмарра болотар меравед.

Шумо танҳо чанд калимаро талаффуз намекунед.

Шумо ҳолати қалб ва ҷаҳони ботинии худро дигаргун месозед.

Бо огоҳӣ ва ҳузури қалб Худовандро ёд кунед.

Дар фазои муҳаббат ва раҳмати Ӯ зиндагӣ намоед.

Зеро қалбе, ки бо ёди Худованд зинда аст, дар миёни сахтиҳои зиндагӣ низ метавонад оромиш ёбад.

Худованди Мутаъол дар Қуръони Карим мефармояд:

«Огоҳ бошед, ки дилҳо танҳо бо ёди Аллоҳ оромиш меёбанд».

(Сураи Раъд, ояти 28)