Ғазали «Он ки бар гул гиреҳ»-и Ҷомӣ.
Он ки бар гул гиреҳ аз ҷаъди суманбӯи ту баст, Риштаи ҷони маро дар шикани мӯи ту баст. Таъна бар тӯтии табъам мазан аз камсуханӣ, Ки бар ӯ роҳи сухан лаъли сухангӯи ту баст.
Лиллаҳулҳамд, ки ҷон мӯътакифи ҳазрати туст, Гарчи тан бори иқомат зи сари кӯи ту баст. Субҳу шаб дида набандам мани ғамдида ба хоб, Чун кунам, хоби маро наргиси ҷодӯи ту баст.
Хонаи сабри ман он рӯз барандохт фалак, Ки бад-ин қоида тоқи хами абрӯи ту баст. Нофа, к-аз хуни ҷигарпарвариши оҳуи Чин, Дар дилаш хун гиреҳ аз нагҳати гесӯи ту баст. Медиҳад зинати бозори сухан Ҷомиро Нахли назме, ки ба васфи қади дилҷӯи ту баст.
Мақолаҳои маъмул
Ҳар роҳе, ки интихоб мекунӣ
Ҳаёт мисли як ҳавопаймоест, ки ту худат пилот ҳастӣ, на мусофир. Танҳо ту қодирӣ самти ҳаракатро интихоб кунӣ, баландӣ ва суръатро муайян намоӣ. Агар раҳнамоиро ба дигарон супорӣ, хавфи гум кардани роҳи ҳақиқии худ вуҷуд дорад. Дар ҳар як қарор, дар ҳар
Насиҳати Падар
Падарам ҳар вақт, ки вориди утоқам мешуд ва медид, ки чароғи хона ё дастгоҳи шамолдиҳӣ рӯшан асту ман аз утоқам берунам, мегуфт: - Барои чи чароғ ва дигар асбобҳои барқиро хомӯш намекунӣ ва барқро беҳуда сарф менамоӣ? Вақте, ки вориди ҳамом мешуд ва
Ростгӯи камоли инсонист.
Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст
МУҚАДАСОТИ МО
Дар Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор
Дунё