Панди Ҷомӣ ба писараш Юсуф.

Эй шаби уммеди маро моҳи нав! Дидаи бахтам ба ҷамолат гарав. Аз паси сӣ рӯз барояд ҳилол, Рӯй намудӣ ту пас аз шаст сол. Соли ту чор аст ба вақти шумор, Чори ту чил боду чилат бод чор...

Мекунам аз хомаи ҳикматнигор Баҳри ту ин номаи ҳикмат нигор. Гарчи туро нест кунун фаҳми панд, Чун ба ҳади фаҳм расӣ, кор банд...

вар ба дабистон сару корат диҳанд, Лавҳи «алиф, бе» ба канорат ниҳанд... Лавҳи худ он дам, ки ниҳӣ бар канор, Чун «алиф» ангушт аз он бар-мадор...

Хандазанон гоҳ ба он, гаҳ ба ин Рустаи дандон манамо ҳамчу «син».. Гӯш макун беҳуда ҳар қилу қол, То накашӣ дарди сари гӯшмол. Дор адаби дарси муаллим нигоҳ, То нашавӣ таблаки таълимгоҳ...

Дасти талаб деҳ ба қалам, гоҳ-гоҳ, Шав ба сӯи хиттаи хат рӯ ба роҳ. Боз-нишон аз раҳи касбу камол, Аз нами он ноижа1 карри малол... Шеър агарчи ҳунаре дигар аст, Шаммае аз айб ба шеър андар аст.

Шеър, ки айбаш ба миён сар занад, Ҳиммати покон-ш қалам дарзанад. вар фитадат гаҳ-гаҳе андешааш, Кӯш, ки чун ман накунӣ пешааш. Ҳар нафас омад гуҳаре арҷманд, Қимати он бештар аз чуну чанд.

Он гуҳар аз даст мадеҳ ройгон, Хоса, ки дар мадҳи фурӯмоягон! Меҳнати ин кор ба худ раҳ мадеҳ, Ранҷ кашӣ дар талаби илм беҳ! Тоҷи сари ҷумла ҳунарҳост илм, Қуфлкушои ҳама дарҳост илм...

Бо ту пас аз илм чӣ гӯям сухун? Илм чу ояд, ба ту гӯяд чӣ кун. Илм касир2 омаду умрат қасир,3 Он чӣ зарурист, бад-он шуғл гир. Ҳар чӣ зарурист чу ҳосил кунӣ, Беҳ, ки иморатгарии дил кунӣ!

----------------------- 1. Ноижа — қубур. 2. Касир — бисёр. 3. Қасир — кӯтоҳ.