Ҳикояи Хар ва булбул

Харе бо булбуле гуфт: "Эй ҳавасбоз,

Маро имрӯз меҳмон кун, ба овоз.

Магар бинам, ки устодит чун аст?

Ки ҳар чизе раҳими озмун аст.

Манам, овозаи булбул шунида,

Вале овози ӯ ҳаргиз надида".

Чу булбул ин шунид, овоз бардошт,

Бипошид оташе, к-андар ҷигар дошт.

Навояш аз замин бар осмон шуд,

Ба нағма оташафрӯзи ҷаҳон шуд.

Дарахту кӯҳу дашту баркаи об,

Чу кӯдак шуд, аз ин лолоӣ дар хоб.

Шубон сармаст бар хоб уфтода,

Инони галларо аз даст дода.

Ба ёди ёр мезад мушханде,

Ҳамеафканд, дар оташ сипанде.

Чу булбул аз сурудан лаб фурӯ баст,

Хар ӯро гуфт: "К-инҷо нуктае ҳаст.

Тавонам гуфт, к-овозат бадак нест,

Зи алҳони ту баъзе бенамак нест.

Валекин кош заҳмат мекашидӣ,

Хурӯсони деҳи моро бидидӣ.

Зи устодони хушхони саҳархез,

Ҳамеомӯхтӣ, лаҳни диловез".

Чу булбул гӯш кард, ин довариро,

Муҷассам дид, дар қозӣ хареро.

Ба ҳам барзад, ду болу дур шуд, дур,

Миёни шохсорон гашт мастур.

ХУДОЁ, АЗ ХАРОН МОРО НИГАҲ ДОР,

АЗ ИН ХАРДОВАРОН МОРО НИГАҲ ДОР

Аз Абулқосим Лоҳутӣ