ҚОИДАҲОИ БЕХАТАРИИ ҲАЁТ ДАР СОҲАҲОИ ГУНОГУНИ ХОҶАГИДОРӢ

Бехатарии ҳаёт яке аз шартҳои асосии фаъолияти инсон дар тамоми соҳаҳои хоҷагидорӣ мебошад. Ҳангоми кор дар истеҳсолот, кишоварзӣ, сохтмон, нақлиёт ва дигар бахшҳои иқтисодиёт риоя намудани қоидаҳои бехатарӣ барои ҳифзи ҳаёт ва саломатии одамон аҳамияти калон дорад. Надонистан ё риоя накардани ин қоидаҳо метавонад боиси ҷароҳат, садама ва ҳатто талафоти ҷонӣ гардад.

Дар соҳаи кишоварзӣ кормандон бояд ҳангоми истифодаи техникаи кишоварзӣ, нуриҳо ва маводи кимиёвӣ эҳтиёткор бошанд. Пеш аз оғози кор дурустии техника санҷида мешавад. Ҳангоми кор бо заҳрхимикатҳо истифодаи либоси муҳофизатӣ, дастпӯшак ва ниқоб ҳатмӣ мебошад. Инчунин бояд аз ифлосшавии об, хок ва муҳити зист пешгирӣ карда шавад.

Дар соҳаи сохтмон қоидаҳои бехатарӣ махсусан муҳим мебошанд. Коргарон бояд аз кулоҳҳои муҳофизатӣ, камарбанди бехатарӣ ва дигар воситаҳои муҳофизатӣ истифода баранд. Ҳангоми кор дар баландӣ риояи талаботи техникии бехатарӣ зарур аст. Асбобҳо ва таҷҳизот бояд ҳамеша дар ҳолати хуби техникӣ нигоҳ дошта шаванд.

Дар корхонаҳои саноатӣ кормандон бояд тарзи дурусти истифодаи дастгоҳҳо ва таҷҳизотро донанд. Риояи дастурҳои техникии бехатарӣ, истифодаи либосҳои махсус ва донистани роҳҳои расонидани ёрии аввалин ба осебдидагон аз талаботи муҳими бехатарӣ ба шумор меравад.

Дар соҳаи нақлиёт риоя намудани қоидаҳои ҳаракат дар роҳ муҳим аст. Ронандагон бояд суръати муқарраршударо риоя кунанд, воситаҳои нақлиётро мунтазам аз назар гузаронанд ва ҳангоми ронандагӣ ба қоидаҳои ҳаракат қатъиян амал намоянд. Пиёдагардон низ бояд танҳо аз ҷойҳои муайяншуда роҳро убур намоянд.

Барои пешгирии ҳолатҳои фавқулода ҳар як шахс бояд қоидаҳои зиддисӯхториро риоя кунад. Истифодаи дурусти таҷҳизоти барқӣ, хомӯш кардани асбобҳои нолозим ва донистани тарзи истифодаи воситаҳои оташхомӯшкунӣ ба кам шудани хатари сӯхтор мусоидат мекунад.

Хулоса, бехатарии ҳаёт қисми ҷудонашавандаи фаъолияти инсон мебошад. Риоя намудани қоидаҳои бехатарӣ дар ҳамаи соҳаҳои хоҷагидорӣ барои ҳифзи ҳаёт, саломатӣ ва таъмини фаъолияти самараноки ҷомеа аҳамияти бузург дорад. Ҳар як шахс бояд масъулияти худро дар самти риояи қоидаҳои бехатарӣ дарк намуда, онҳоро ҳамеша иҷро намояд.

Мо аллакай аз дарсҳои пеш медонем, ки дар хона, кӯча, роҳ ва табиат чӣ гуна эҳтиёткор будан лозим аст. Оё дар истеҳсолот ҳам ба ҳаёти одам хатар таҳдид мекунад? Коргарони соҳаҳои гуногуни иқтисодиёт бехатарии худро чӣ гуна таъмин мекунанд? Дар истеҳсолот ба одамон хатарҳои гуногун таҳдид мекунанд, аз қабили афтидани ин ё он ашё, рехтани моддаҳои заҳрнок, моддаҳои тафсон, қувваи барқ ва ғайра. Ҳоло бо тарзи фаъолияти баъзе аз онҳо муфассал шинос мешавем.

Агар шумо аҳамият дода бошед, дар корхонаҳои саноатӣ коргарон ҳама вақт дар тан либоси махсус ва дар сар кулоҳи муҳофизаткунанда доранд. Ин барои муҳофизат кардани сару бадан аз афтидани ашё, ҳар гуна зарбаҳо ва рехтани моддаҳо аст. Дар корхонаҳо дастгоҳҳои гуногун насб карда шудаанд. Дастгоҳҳои коркарди филиз ва чӯб аз ҷумлаи онҳоянд. Барои ҳифз намудани чашму бадан аз филизпора ва чӯбпора коргарон либос ва айнакҳои махсусро истифода мебаранд.

Одамоне, ки ба кафшергарӣ машғуланд, аз ниқоби махсус истифода мебаранд, ки шишаи сиёҳ дорад. Шишаҳои сиёҳ чашму рӯйи кафшергарро аз равшании зиёд ва шуълаҳои тафсони ба ҳар тараф пошхӯрандаи филиз ҳифз мекунад. Агар шахс аз чунин ниқоб истифода набарад, баъди кафшергарӣ чашмонаш ба дард омада сурх мешаванд ва ба муддати якчанд рӯз ӯ чашмонашро кушода наметавонад. Дар вақти кор бо барқ низ эҳтиёткор бояд буд. Ҳар сол дар дунё аз сабаби беэҳтиётӣ нисбат ба қувваи барқ одамони зиёд ба ҳалокат мерасанд.

Дар сохтмон низ ба саломатии коргарон хатарҳои зиёд таҳдид мекунанд. Масалан, афтидани хишт, оҳанҳои гуногун, чӯбу тахта, рехтани ҷисмҳои тафсон (муми обкардашуда) ва ғайра. Бинобар ин онҳо низ либосҳои махсуси корӣ ва кулоҳи муҳофизаткунанда мепӯшанд. Сохтмончиёне, ки дар биноҳои баландошёна кор мекунанд (андовагарон ва рангуборчиёни деворҳо), барои аз баландӣ наафтидан бехатарии худро бо ресмонҳои муҳофи заткунанда таъмин месозанд.

Шумо боре ба аёдати бемор рафтаед? Агар аҳамият дода бошед, тамоми коргарони беморхона хилъат ва кулоҳи сафед доранд. Ба шумо ҳам пеш аз ба назди бемор даромадан хилъати сафед ва ба поятон халтаи махсуси полиэтиленӣ мепӯшонанд. Бо ин кор онҳо аёдаткунандаҳоро аз сироятёбӣ (микробҳои гузаранда) ҳифз мекунанд. Инчунин, намегузоранд, ки одамон бо либос ва пойафзолашон аз берун ба беморхона микробҳои навро биёранд. Хилъат ва либоси махсусро коркунони хоҷагии қишлоқ ва лабораторияҳо низ истифода мебаранд. Чунки онҳо бо моддаҳои кимиёвӣ ва заҳрнок кор мекунанд.

Ҳангоми иҷрои корҳои хона низ мо бояд эҳтиёткор бошем. Дар вақти шикастан ва майда кардани ҳезум ва буридани сим ба чашм айнаки муҳофизаткунанда гузоштан лозим аст. Воқеаҳои зиёде маълуманд, ки бачаҳо ҳангоми ҳезумшиканӣ аз чашм маҳрум гаштаанд. Ин бо айби худи онҳо рух медиҳад, зеро ҳангоми кор ба чашм айнаки муҳофизатӣ нагузоштаанд. Бо таҷҳизоти барқӣ ва асбобҳои тезу бурандаи хона низ бояд эҳтиёткор бошем. Саломатӣ ва солимии ҳар як одам дар дасти худи ӯст.