МУҲАББАТИ ОИЛАВӢ

Ду профессор, олимони соҳаи атом, дар тарабхона нишастаанд. Зане бо қадду басти зебо аз наздашон мегузарад. Як профессор, ба сӯи хонум ишора карда, бо ваҷд ба дигараш мегӯяд: – Ваҳ, чӣ қадар атомҳо ҷолиб гурӯҳбандӣ шудаанд!

\\\*

Зиёфат дар Гурҷистон. Пиёлагардон:

– Биёед, барои мардҳо бинӯшем!

– Бе онҳо занон ҳамчун моҳии бе об мебошанд! Зани хашмгин, 60 сола:

– Чӣ тавр «моҳии бе об»?! Ман тамоми умр бе мард зиндагӣ кардам, ва ҳамааш хуб! Пиёлагардон:

Мо барои моҳии тару тоза менӯшем ...

\\\*

Шавҳарро тамоми умр шубҳаҳо ба садоқати занаш азоб медоданд. Пеш аз маргаш, бар асари беморӣ шикаста, вай аз ӯ мепурсад:

– Мебинӣ, ман мемирам. Иқрор шав, оё ту ба ман хиёнат карддаӣ?

– Бале, албатта, ҳамин тавр ман ба шумо иқрор мешавам: хуб аст, агар бимиред, ва агар не?

\\\*

Зани ҷаноби пирамард ҷавон ва зебо вафот мекунад. Ҷаноб дар маросими дафн далерона ва устуворона рафтор мекунад. Дар мавриди дӯстдоштаи собиқи ҳамсараш бошад, вай бо овози баланд гиря мекард, ва пинҳон нашуда, дар бораи талафоти худ ҳарф мезад. Ҷаноби пиронсол оромона инро мушоҳида карда, пас аз маросими дафн ба назди ҷавон омада, бо ҳисси дилсӯзӣ ба ӯ мегӯяд:

– Рӯҳафтода машав, дӯстам, ман мехоҳам боз хонадор шавам ...

\\\*

Дар як деҳаи Афғонистон марде дар кӯча роҳ мерафт, пеш аз ӯ занаш қадам мезад. Пирамарде ба муқобили ӯ меомад.

– Ҳой Абдул, оё ту Қуръон нахондаӣ? Зан бояд аз паси шавҳар роҳ равад!

– Гӯш кунед, вақте ки Қуръонро менавиштанд, роҳҳо минакорӣ нашуда буданд. Ба пеш, Фотима!

\\\*

Яке аз сайёҳони машҳур, ба Антарктида роҳ гирифта, ба ҳайати экспедитсия зишттарин занеро, ки ёфта метавонад, дохил мекунад. Вай инро чунин шарҳ додааст:

– Вақте ки вай ба назар зебо намояд, ман мефаҳмам, ки вақти ба хона баргаштан расидааст.

\\\*

Мактуб:

– «Азизам! Ба хотири ту ман омодаам, ки уқёнусро шино кунам, бидуни дудилагӣ ба вартаи бетаг ҷаҳам! Дар роҳ ба сӯи ту ман аз ҳеҷ гуна монеаҳо ва мушкилот наметарсам!

Агар борон наборад, рӯзи якшанбе меоям ... ».

\\\*

Вақте ки ман субҳ риш метарошам, худро даҳ сол ҷавонтар ҳис мекунам, мегӯяд шавҳар ҳангоми аз ҳаммом баромадан.

Ту метавонӣ ришатро пеш аз хоб тарошӣ? – мепурсад зан.

\\\*

Зан шавҳари масташро маломат мекунад:

– Ту, бадбахт, кай нӯшиданро бас мекунӣ?

– Ту медонӣ ку, ман тамоман қувваи ирода надорам!

– Бале?! Аммо барои панҷ сол бо зани худ ҳамхоба нашудан қувваи ирода дорӣ?

\\\*

Ҳамшираи шафқат дар таваллудхона ба се мард навзоди сиёҳпӯстро мебарорад. Якумӣ: «Аз они ман нест». Дуюмӣ: «Аз они ман нест». Саввумӣ: «Бале, албатта, ин аз они ман аст, ҳамсарам ҳамеша ҳама чизро аз ҳад зиёд бирён мекунад».

\\\*

Хонуме ба назди табиб омада шикоят мекунад, ки шавҳараш уҳдадориҳои ҳамсарии худро иҷро карда наметавонад. Якпула гап! – мегӯяд табиб. Мана барои шумо доруи нав, ки ҳатман кӯмак мекунад! Пас аз ду рӯз зан боз ба назди духтур омада, ба навҳа медарояд:

– Духтур! Шумо чӣ кардед! Ду бадбахтӣ рух дод. Аввалан, шавҳари ман мурд ...

– Чӣ гуна даҳшат! Ва бадбахтии дуюм чист?

– Мо сарпӯши тобутро тамоман пӯшонида наметавонем.

\\\*

Конгресси ҷаҳонии занон муҳокима мекунад, ки ба мард чӣ лозим аст, то ки ӯ ба зан бештар диққат диҳад? Англисзан мегӯяд:

– Мо занон бояд беҳтар либос пӯшем. Фаронсазан мегӯяд:

– Мо бояд зуд–зуд либосҳоямонро кашем. Русзан мегӯяд:

– Онҳо, ҳаромзодаҳоро, беҳтар хӯронидан лозим аст! Ҳамааш ҳамин!

\\\*

Зан бо писараш ба ҷануб рафтанд. Баргашта, ӯ бо шавқ ба шавҳараш нақл мекунад:

– Ба ман хеле писанд омад. Ман бо Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ вохӯрдам. Чунон амаки хуб. Писарбача илова мекунад:

– Чӣ гуна ӯ қаҳрамон аст, вақте ки бе модарам ӯ дар хонаи торик метарсид!

\\\*

Ду зани капитан:

– Шавҳари ту ҳоло куҷост?

– Ин ҷо, дар заврақ, ҳар рӯзи якшанбе дар хона. Ва аз они ту?

– Дар Уқёнуси Ором. Вай соле ду маротиба ба хона меояд ва ҳамон ҳам ба муддати чанд рӯз. – Ва ту, чӣ хел, тоқат мекунӣ?

– Барои чанд рӯз? Албатта.

\\\*

Чор зан аз осоишгоҳ бармегарданд.

– Ман омада, ба шавҳарам ҳамаашро мегӯям! – мегӯяд яке.

– «Чӣ аблаҳ!» фикр мекунад дуюмӣ

– «Чӣ хел ҷасур!» фикр мекунад сеюмӣ.

– «Чӣ гуна хотира!» – фикр мекунад чорумӣ.

\\\* Ҳамкорон бо ҳамдигар вомехӯранд.

– Дӯстам! Аввалан, ман ба наздикӣ бо зани ту вохӯрдам. Сониян, ман бо ӯ хобидаам. Ва сеюм, чӣ гуна ба шумо «сониян» маъқул аст?

– Аввалан, ман кайҳо аз ӯ ҷудо шудаам. Сониян, вай бемории СПИД дорад. Хуб, сеюм, чӣ гуна ба шумо «сониян» маъқул аст?

\\\*

Сӯҳбати ду дугона:

– Шавҳарат аксар вақт бегоҳирӯзиҳо берун меравад?

– Аксар вақт. Бечора дар хона танҳо нишастанро дӯст намедорад.