РАССОМИ БЕНОМ

Солҳо пеш, дар як деҳаи дурдаст, пирамарде зиндагӣ мекард, ки дар гӯшаи хонааш бо рангҳои кӯҳна расм мекашид. Ӯ на студия дошт, на шогирд, на шӯҳрат. Мардум мегуфтанд: “Ӯ фақат вақт мегузаронад.” Аммо кӯдакон ҳар саҳар назди ӯ мерафтанд, то бубинанд, ки чӣ меофарад.

  Яке аз он кӯдакон, писарбачае бо номи Фаррух, як бор пурсид:

— Эй бобо, ту ин расмҳоро чаро мекашӣ, вақте ҳеҷ кас намехарад?

  Пирамард бо табассум гуфт:

— Фарзандам, ман ин расмҳоро барои дили худам мекашам. Агар рӯзе касе дилаш ба ин расмҳо ламс хӯрад, пас ман вазифаи худро иҷро кардаам.

   Солҳо гузашт. Пирамард аз дунё рафт. Ва баъд аз марги ӯ, мардум расмҳои дар хонаашмондаро ёфтанд — расмҳое, ки ҳаёт, муҳаббат, дард ва орзуро тасвир мекарданд. Онҳоро ба шаҳр бурданд. Дар як муддати кӯтоҳ, осорхонаи маъруф ташкил шуд ва он рассоми “беном” ба яке аз маъруфтарин эҷодкорон табдил ёфт.

  Фаррух — ҳамон кӯдаки якзамон — шахсе шуд, ки аввалин китоб дар бораи ӯро навишт ва гуфт:

— Эҷодкорон на барои шуҳрат, балки барои равшан кардани дилҳо эҷод мекунанд. Ва рӯзе, ҳатман, он нур ба дигарон низ мерасад.

Хулоса:

  Эҷодкорон мисли шамъанд — ором месӯзанд, вале атрофро рӯшан мекунанд. Агар шумо эҷод мекунед — нависед, расм кашед, мусиқӣ созед — ҳатто агар касе набинад, зеро рӯзе офаридаи шумо касеро рӯҳбаланд хоҳад кард.