АРЗИШИ ҶАВОНӢ

Рӯзе марди пире дар назди масҷид бо ашк дар чашм менишаст. Ҷавоне аз роҳ мегузашт ва ӯро дид.

— Пир, чаро гиря мекунӣ? — пурсид ҷавон.

Пир посух дод:

— Писарам, ман имрӯз на барои пирии худ гиря мекунам, балки барои он ҷавоние ки дигар бознамегардад...

Ҷавон бо ҳайрат гуфт:

— Чӣ мешавад, пирӣ қисмати инсон аст, ҳама пир мешаванд!

Пир бо овози ором гуфт:

— Бале, вале ман дар ҷавонӣ мегуфтам: “Ҳоло вақт дорам, баъдтар илм мехонам, баъдтар намоз мехонам, баъдтар модарамро хурсанд мекунам...”

Ҳамаи “баъдтар”-ҳои ман омаданд, вале ҷавонӣ рафт.

Ҷавон хомӯш монд…

Хулоса:

  Ҷавонӣ неъматест, ки кам касон қадрашро медонанд.

Онро бояд барои илм, ахлоқ, хидмат ба волидайн ва созандагӣ истифода кард.

Ба умеди “баъдтар” зиндагии аслӣ пушаймонӣ меорад