ГИРЯИ БАЧА ВА ДУОИ МОДАР

Рӯзе як модари солхӯрда бо писараш ба бозор мерафт. Ҳарду дар роҳ мерафтанд, ки як кӯдаки хурдсол, ки дар канори роҳ менишаст, ба гиря даромад. Модар ба назди он кӯдак рафт, бо меҳрубонӣ сарашро сила кард ва пурсид:

— Писарам, чаро гиря мекунӣ?

  Кӯдак бо ашк дар чашм гуфт:

— Модарам маро фаромӯш кард ва рафт. Ман метарсам, ки дигар намеёяд...

  Модар ӯро тасаллӣ дод ва гуфт:

— Натарс, модар ҳеҷ гоҳ фарзандашро фаромӯш намекунад. Ӯ ҳатман бармегардад.

  Писари модар, ки ин саҳнаро медид, бо тааҷҷуб пурсид:

— Очаҷон, магар мумкин аст модар фарзандашро фаромӯш кунад?

  Модар бо табассум ва нигоҳе пурмаъно гуфт:

— Нафаре, ки дар ҳаққи модараш беэҳтиромӣ мекунад, рӯзе ҳатман пушаймон мешавад. Зеро дилсӯзии модар, ҳатто барои фарзанди ношукр ҳам, поён надорад...

  Он кӯдак баъд аз чанд лаҳза бо модараш пайваст шуд ва бо хурсандӣ рафтанд. Аммо он ҷавон то охири рӯз дар фикри суханони модараш буд...

Паём:

  Модар ва падар дар хурдсолиамон моро бо меҳру муҳаббат тарбия мекунанд. Вақте мо ба воя мерасем, набояд меҳру заҳматашонро фаромӯш кунем. Ҳар фарзанд бояд қадри бачагӣ ва дуои модарро бидонад.

МЕҲРУБОН БОШЕМ