РИВОЯТИ "ЯК ЛУҚМА НОН"

Рӯзе як марди бой аз хона баромада, як гадои гуруснаро дид, ки дар кунҷ нишаста буд. Гадо гуфт:

– Мефаҳмед, ман ду рӯз аст, ки чизе нахӯрдаам...

Мард гуфт:

– Ман ба ту пул намедиҳам, зеро намедонам ту бо он чӣ мекунӣ?

Ва роҳашро идома дод.

  Аммо як духтари хурде, ки ин саҳнаро дид, аз ҷайбаш як луқма нон баровард ва ба гадо дод. Гадо бо ашки шодӣ гуфт:

– Ту дили бузург дорӣ, духтарам!

Мард ин саҳнаро дид ва шарм кард. Ба назди духтар омад ва гуфт:

– Ту ба ман дарси инсонпарварӣ додӣ.

Ҳикмат:

Инсонпарвар будан маънои доштани қалби меҳрубон аст. Кӯмак ҳатман бузург набошад, балки ихлосу муҳаббат муҳим аст.