БАРГҲОИ КАБУД

Зарина ду қалами сабз дошту Ҳамида ягонто надошт.

Ҳамида аз Зарина хоҳиш кард:

– Зарина, ба ман як қалами сабзатро лутфан бидеҳ.

Ҳамида ҷавоб дод:

– Аввал аз модарам пурсам.

Рӯзи дигар ҳар ду духтарак ба мактаб омаданд. Ҳамида аз Зарина пурсид:

– Модарат ба ту иҷозат дод?

Зарина оҳе кашида гуфт:

– Модарам-ку иҷозат дод, аммо бародарамро напурсидам.

– Хайр, бародаратро ҳам пурс, – гуфт Ҳамида.

Зарина рӯзи дигар ба мактаб омад.

– Бародарат иҷозат дод? – пурсид Ҳамида.

– Бародарам иҷозат дод, аммо метарсам, ту қаламамро мешиканӣ.

Ман онро эҳтиёт мекунам, – гуфт Ҳамида.

– Нигоҳ кун, – гуфт Зарина, – онро тез накун, сахт зер накун, бо дандонҳоят нахой! Бисёр расм накаш!

– Ман, – гуфт Ҳамида, – танҳо баргҳои дарахт ва алафҳоро ранг мекунам.

– Ин хеле зиёд аст, – абруяшро чин ва рӯяшро турш карда гуфт Зарина.

Ҳамида ин ҳолро дида, аз пеши Зарина рафт. Қаламро нагирифт. Зарина ҳайрон шуд ва аз паси вай давида гуфт:

– Чӣ шуд? Гир!

– Даркор нест! – ҷавоб дод Ҳамида. Дар дарс омӯзгор аз ӯ пурсид:

– Ҳамида, чаро баргҳои дарахти ту кабуданд?

– Қалами сабз надоштам.

– Аз дугонаат напурсидӣ?

Ҳамида хомӯш истод. Зарина суп-сурх шуда, гуфт:

– Ман ба ӯ қаламро додам, аммо ӯ нагирифт.

Омӯзгор ба ҳардуи онҳо нигоҳ карда гуфт:

– Бояд қаламро тарзе медодӣ, ки гирифтан мумкин бошад.