РИВОЯТ ДАР БОРАИ ДУ САВДОГАР

Рӯзе ду савдогар аз ду шаҳри гуногун бо бору мол ба бозор омаданд. Яке тоҷири ростқавл буд — ҳамеша моли беҳтаринро меовард ва рост ба муштариён мегуфт:

– "Ин мол аз фалон ҷо оварда шудааст, сифаташ чунин аст, нархаш чунин".

Дигарӣ бошад, ҳар бор молҳои заифро бо нархи гарон мефурӯхт ва бо суханони ширин мардумро фиреб медод. Ӯ мегуфт:

– "Ин беҳтарин мол аст, аз хориҷа овардаам!" — ҳол он ки молаш пастсифат буд.

Бо гузашти вақт, мардум фаҳмиданд, ки кадом савдогар ростгӯ аст ва кадомаш фиребгар.

Тоҷири ростқавлро ҳама эҳтиром мекарданд, ҳар вақте мол меовард, пеш аз расиданаш муштариён интизор мешуданд.

Аммо тоҷири фиребгар тадриҷан обрӯяшро аз даст дод. Мардум дигар ба ӯ бовар накарданд, тоҷораш холӣ монд ва ниҳоят маҷбур шуд, ки бозорро тарк кунад.

Панд:

Савдо на танҳо бо мол, балки бо эътимод ва ростгӯӣ устувор мемонад. Ҳар кӣ дар савдо ростқавл ва поквиҷдон бошад, муваффақ мешавад ва обрӯ пайдо мекунад.

ХУДО НИГАҲБОНИ ШУМО!