РИВОЯТИ САХОВАТМАНДӢ

Рӯзе як марди доро бо хидматгораш дар кӯчаҳои шаҳр қадам мезаданд. Дар роҳ як марди фақирро диданд, ки дар лаби роҳ нишаста, аз роҳгузарон кумак мепурсид.

Хидматгор гуфт:

— Эй оғо, ин мард ҳамеша ҳаминҷост ва ҳамеша пули кумак мехоҳад. Барои чӣ ҳар дафъа ба ӯ чизе медиҳед?

Мард бо табассум посух дод:

— Зеро ман саховат медиҳам ба хотири хислати худ, на ба хотири рафтори ӯ.

Сипас гуфт:

— Агар ман ҳар дафъа ба шахси ниёзманд танҳо баъди муҳосибаи рафтораш кумак кунам, пас ин дигар саховат нест, балки мукофот аст. Саховат он аст, ки бидиҳӣ бе интизори чизе дар иваз.

Хулоса:

Саховатмандӣ маънои додани моли худро танҳо надорад, балки маънии додани дил, меҳрубонӣ ва инсонгароиро низ дорад — бе интизор, бе ҳисобу китоби суду зиёни худ.

МЕҲРУБОН БОШЕМ!